Ο κ. Μητσοτάκης ενσάρκωσε σήμερα τον Νάρκισσο της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας. Εκείνο το πλάσμα που κοίταζε επίμονα το είδωλό του στο νερό, αδυνατώντας να δει τον κόσμο γύρω του. Ακούσαμε τόσα και τόσα. Ακούσαμε για όσα έκανε, για όσα υποτίθεται πως πέτυχε και για όσα αποσιώπησε με επιμέλεια. Η καθημερινότητα, όμως, είναι αμείλικτη μάρτυρας: αποδεικνύει ότι το ουσιαστικό έργο απουσίαζε.
Μια συζήτηση που «έκαιγε» στο Μαξίμου
Σήμερα, Πέμπτη 16 Απριλίου 2026, η Βουλή φιλοξένησε προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση σε επίπεδο προέδρων κοινοβουλευτικών ομάδων, με πρωτοβουλία του προέδρου του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ Νίκου Ανδρουλάκη, για «την κατάσταση του Κράτους Δικαίου, των Θεσμών και της λειτουργίας του Κοινοβουλίου στην Ελλάδα». Μια συζήτηση που το Μαξίμου ουσιαστικά καθυστέρησε επί εβδομάδες: ο ίδιος ο πρωθυπουργός είχε προκαλέσει τον κ. Ανδρουλάκη να καταθέσει το σχετικό αίτημα στα τέλη Φεβρουαρίου, για να την αναβάλει στη συνέχεια για μετά το Πάσχα.
Όταν, λοιπόν, η συζήτηση τελικά έγινε, ο κ. Μητσοτάκης επέλεξε μια γνωστή τακτική: επίθεση ως καλύτερη άμυνα. Κατηγόρησε την αντιπολίτευση ότι ασχολείται με το παρελθόν, επικαλέστηκε εκθέσεις διεθνών οργανισμών όπως ο ΟΟΣΑ και το περιοδικό The Economist για να τεκμηριώσει υποτιθέμενη πρόοδο σε θέματα διαφάνειας, και παρουσίασε μια ατζέντα «θεσμικών τομών» ως απάντηση στο κατηγορώ.
Τι σημαίνει «Κράτος Δικαίου» — και τι συζητήθηκε στην πράξη
Ας σταθούμε, όμως, στα βασικά. Η έννοια του Κράτους Δικαίου δεν είναι αφηρημένη φιλοσοφία. Στη σύγχρονη ευρωπαϊκή έννομη τάξη, περιλαμβάνει πέντε σαφείς πυλώνες: τη νομιμότητα, τη διάκριση των εξουσιών, την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων και τη διαφάνεια και τη λογοδοσία. Ε, λοιπόν: ποιος από αυτούς τους πυλώνες συζητήθηκε ουσιαστικά σήμερα;
Για την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, ο πρωθυπουργός προανήγγειλε νομοθετική πρωτοβουλία για επιτάχυνση των δικαστικών διαδικασιών που αφορούν πολιτικά πρόσωπα — παράβλεψε, όμως, να εξηγήσει πώς η ΕΥΠ, από την πρώτη στιγμή της κυβέρνησής του, τέθηκε απευθείας υπό τον έλεγχο του Μαξίμου. Για τη λογοδοσία, αρκέστηκε στην καταδίκη τεσσάρων ιδιωτών για τις υποκλοπές, αποφεύγοντας επιμελώς να απαντήσει στο ουσιαστικό ερώτημα: ποιος στη χώρα ήξερε και ανέχτηκε;
Υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ, Λαζαρίδης: Τα «αναπάντητα»
Ο κ. Ανδρουλάκης, από την πλευρά του, επέμεινε στο τρίπτυχο που έχει πλέον αποκτήσει θεσμική βαρύτητα: υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ, πτυχίο Λαζαρίδη. Για τις υποκλοπές, υπενθύμισε ότι ο πρωθυπουργός αρνείται να συμμορφωθεί με απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας που τον υποχρεώνει να τον ενημερώσει — μια συμπεριφορά που ο κ. Ανδρουλάκης χαρακτήρισε ευθέως ως «ορμπανική». Για τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τις πλαστές επιδοτήσεις, η κυβέρνηση επιχείρησε να αυτοπαρουσιαστεί ως η δύναμη που «βάζει τέλος» στο σκάνδαλο — παρά το γεγονός ότι το σκάνδαλο αναπτύχθηκε επί των ημερών της.
Αντί για ουσία, ο κ. Μητσοτάκης διάλεξε να μιλήσει για «τοξικότητα», για «δολοφονικό βούρκο» και για λέξεις που «γίνονται σφαίρες». Δεν δίστασε μάλιστα να φέρει στη συζήτηση την περιπέτεια υγείας του Γιώργου Μυλωνάκη, συνδέοντάς την ευθέως με αθλιότητες που — κατά τη λογική του — στρέφονται εναντίον του ίδιου.
Το ερώτημα που μένει αναπάντητο
Στο τέλος της ημέρας, το ερώτημα παραμένει: ποιον κοροϊδεύουν; Σε μια χώρα όπου η Ελλάδα εξακολουθεί να κατατάσσεται χαμηλά στους ευρωπαϊκούς δείκτες ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης και ελευθερίας του Τύπου, όπου οι υποκλοπές παραμένουν σκάνδαλο χωρίς πολιτική κατάληξη, και όπου ο πρωθυπουργός αρνείται να εφαρμόσει δικαστικές αποφάσεις, το να κάνεις ομιλία για το Κράτος Δικαίου και να μη μιλάς για καμία από αυτές τις εκκρεμότητες δεν είναι θάρρος. Είναι καθρέφτης. Και ο Νάρκισσος, όπως γνωρίζουμε, πνίγηκε στο είδωλό του.
