Μπουκώρος για ΟΠΕΚΕΠΕ: Απορρίπτει κάθε σκιά και δηλώνει ότι δεν ζητεί ασυλία
Σε δημόσια τοποθέτηση για την αναφορά του ονόματός του στη δικογραφία του ΟΠΕΚΕΠΕ προχώρησε ο βουλευτής Μαγνησίας της Νέας Δημοκρατίας, Χρήστος Μπουκώρος, επιχειρώντας να αποσυνδέσει πλήρως την περίπτωσή του από πρακτικές που συνδέονται με το σκάνδαλο των αγροτικών ενισχύσεων. Όπως υποστηρίζει, η επικοινωνία που είχε το 2021 αφορούσε ζευγάρι νεαρών κτηνοτρόφων, τους οποίους χαρακτηρίζει νόμιμους δικαιούχους επιδοτήσεων και πραγματικούς παραγωγούς με υπαρκτό πρόβλημα.
Ο ίδιος τονίζει ότι η συγκεκριμένη παρέμβαση δεν είχε καμία σχέση με εικονικές δηλώσεις, πλασματικές συνθήκες ή τεχνητές υποθέσεις που στόχευαν στην παράνομη απορρόφηση πόρων. Αντίθετα, όπως αναφέρει, επρόκειτο για υπόθεση ανθρώπων που διέθεταν οικογενειακό, ιδιόκτητο και νόμιμο βοσκότοπο, με κανονικά δηλωμένα και ελεγμένα στοιχεία.
«Δεν χρειάζομαι καμία κάλυψη βουλευτικής ασυλίας»
Κεντρικό σημείο της δήλωσής του αποτελεί η θέση ότι δεν έχει ανάγκη καμίας θεσμικής προστασίας μέσω της βουλευτικής ασυλίας. Ο Χρήστος Μπουκώρος υπογραμμίζει ότι ενήργησε με βάση το καθήκον του και με προσήλωση, όπως λέει, στο δίκαιο, το νόμιμο και το ηθικό, απορρίπτοντας κάθε υπόνοια ότι θα επιδίωκε πολιτική ή κοινοβουλευτική κάλυψη.
Στην ίδια γραμμή, παρουσιάζει την κοινοβουλευτική του διαδρομή και την προσωπική του αξιοπρέπεια ως βασικό πολιτικό του κεφάλαιο, επιμένοντας ότι δεν είναι διατεθειμένος να τη διαπραγματευτεί. Με αυτόν τον τρόπο επιχειρεί να στείλει μήνυμα πολιτικής αυτοπεποίθησης και να απαντήσει στις εντυπώσεις που δημιουργούνται από τη δημόσια συζήτηση γύρω από τη νέα δικογραφία.
Αιχμές για το κλίμα «ανθρωποφαγίας» και το πραγματικό σκάνδαλο
Στην ανάρτησή του ο βουλευτής Μαγνησίας διευρύνει την παρέμβασή του και στο συνολικό πολιτικό κλίμα, κάνοντας λόγο για μια θλιβερή δημόσια συζήτηση στην οποία, όπως υποστηρίζει, συγχέονται το νόμιμο με το παράνομο, το ηθικό με το ανήθικο και το δίκαιο με το άδικο. Κατά την εκτίμησή του, αυτή η γενικευμένη στοχοποίηση πολιτικών προσώπων οδηγεί σε ανθρωποφαγία βουλευτών για αιτήματα πολιτών, την ώρα που οι πραγματικοί υπεύθυνοι για τη λεηλασία πόρων του ΟΠΕΚΕΠΕ ευνοούνται από τη σύγχυση.
Παράλληλα, θέτει ευθέως το ερώτημα για το ποιος είναι τελικά ο ρόλος του βουλευτή στην Ελλάδα, διερωτώμενος αν επιτρέπεται να εκπροσωπεί πολίτες που δηλώνουν ότι αδικούνται από στρεβλώσεις ή αδυναμίες της διοίκησης. Με αυτή τη θέση επιχειρεί να μεταφέρει τη συζήτηση από την προσωπική του υπεράσπιση σε ένα ευρύτερο πολιτικό και θεσμικό πλαίσιο για τα όρια της κοινοβουλευτικής παρέμβασης.
