Νατσιός στη ΔΕΘ: δώδεκα μίλια τώρα, κατευνασμός τέλος
Η συνέντευξη Τύπου του προέδρου της Νίκης, Δημήτρη Νατσιού, στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης είχε σαφή στόχευση και κοφτό πολιτικό μήνυμα. Ο ίδιος, ευχαριστώντας τα μέσα ενημέρωσης και δίνοντας προτεραιότητα στα τοπικά, περιέγραψε έναν τριπλό πυλώνα για τη διακυβέρνηση: κοινωνική δικαιοσύνη, εθνική αξιοπρέπεια, χρηστή διοίκηση με δίκαιη κατανομή φόρων. Υποστήριξε ότι τα μέτρα της κυβέρνησης έναντι της ακρίβειας είναι ανεπαρκή, επιμένοντας πως «η ιδιωτική οικονομία στενάζει» και ότι απαιτούνται παρεμβάσεις που δεν θα μετακυλίουν το κόστος στους ασθενέστερους.
Στο ερώτημα του κόστους των προτάσεών του, απάντησε με συγκεκριμένες πηγές χρηματοδότησης και αύξησης εισπραξιμότητας. Μίλησε για αξιοποίηση εξειδικευμένων ηλεκτρονικών εργαλείων στον έλεγχο ενδοομιλικών συναλλαγών και για διασταυρώσεις που αποκαλύπτουν τεχνητές διευθετήσεις πολυεθνικών. Πρότεινε έκτακτη φορολόγηση μεγάλων ομίλων που δεσπόζουν στην αγορά με υπερέργκα κέρδη, μόνιμη και δίκαιη ρύθμιση χρεών για μικρομεσαίους ανάλογα με το προφίλ τους, επανεξέταση του προγράμματος Golden Visa, αύξηση του φόρου πολυτελούς διαβίωσης, έκδοση πράσινων ομολόγων αποκλειστικά για έργα ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας των Ενόπλων Δυνάμεων και των αδρανών στοιχείων του Δημοσίου, πάταξη του λαθρεμπορίου καυσίμων, αύξηση του ειδικού φόρου χρηματοπιστωτικών συναλλαγών και υψηλότερη φορολογία στα κέρδη από τυχερά παιχνίδια. Με αυτά, όπως είπε, «υπάρχουν λεφτά για να στηριχθεί ο ελληνικός λαός, αρκεί να υπάρξει βούληση και δικαιοσύνη».
Σε επίπεδο πολιτικού αφηγήματος, επέμεινε ότι μια κυβέρνηση της Νίκης θα σήμαινε «ξήλωμα του σάπιου συστήματος» και αποκατάσταση της υπερηφάνειας για ιστορία, γλώσσα και παράδοση. «Θα έλεγα στους Έλληνες να χαμογελάσουν, γιατί για πρώτη φορά θα έχουν μια κυβέρνηση του λαού και όχι πορφυρογέννητη», σημείωσε χαρακτηριστικά.
Τέλος στο δόγμα του yes man
Η εξωτερική πολιτική βρέθηκε στο επίκεντρο με αιχμηρή κριτική. Στο ερώτημα «αν είμαστε στη σωστή πλευρά της ιστορίας», ο Δημήτρης Νατσιός απαρίθμησε επεισόδια που, κατά την άποψή του, εκθέτουν την Ελλάδα: τη ρηματική επίθεση της Λιβύης, τις ιταλοτουρκικές συνεννοήσεις, τις περιουσιακές αρπαγές στην Αλβανία, τη διαρκή πρόκληση της Τουρκίας, αλλά και ψυχρότητες με την Κύπρο. Κατηγόρησε τον Κυριάκο Μητσοτάκη ότι λειτουργεί ως «yes man της Ευρωπαϊκής Ένωσης» και προέβλεψε ότι «θα πάει στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας», διατυπώσεις που απέδωσε στην πολιτική του αντίπαλου και όχι σε γενική αλήθεια.
12 μίλια τώρα, τέλος στον κατευνασμό
Κομβική θέση του αποτέλεσε η άμεση επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης στα δώδεκα ναυτικά μίλια «με βάση τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982». Αντέκειψε στο επιχείρημα του casus belli με ιστορική αναλογία στο κατευναστικό δόγμα των δεκαετιών του τριάντα, λέγοντας ότι η υποχωρητικότητα «γεννά επιθετικότητα». «Οι Τούρκοι μια γλώσσα καταλαβαίνουν, το “Μολών λαβέ”», είπε, υπογραμμίζοντας ότι ο κατευνασμός οδηγεί «μαθηματικά» σε περιπέτειες.
Στο εσωτερικό πολιτικό πεδίο τάχθηκε κατηγορηματικά κατά συνεργασιών. «Πιο κοντά είμαστε με τον ελληνικό λαό», είπε όταν ρωτήθηκε για μετεκλογικές συμπράξεις, απορρίπτοντας κάθε συζήτηση με κόμματα και πρόσωπα που «υπέγραψαν τα μνημόνια». Επανέλαβε ότι η Νίκη θα κατέβει αυτόνομα, «με τις σημαίες της πατρίδας, της πίστης και της παραδοσιακής οικογένειας» ψηλά. Για τον εκλογικό ορίζοντα εκτίμησε πως «η μόνη περίπτωση να γκρεμιστεί η κυβέρνηση είναι να καταρρεύσει υπό το βάρος των ανομιών της», επικαλούμενος φημολογία για νέες δικογραφίες από την Ευρώπη. Χρησιμοποίησε βαρείς χαρακτηρισμούς περί «εγκληματικής οργάνωσης», τους οποίους απέδωσε στην πολιτική του κριτική και όχι σε δικαστική κρίση.
Στις ελληνορωσικές σχέσεις απέρριψε την ταμπέλα «φιλορώσος» και επέκρινε ως «μικρότητα» την ακύρωση συναυλίας του διεθνούς φήμης πιανίστα Ντένις Ματσούεφ στο Μέγαρο Μουσικής. Θύμισε τις εξαγωγές αγροτικών προϊόντων προς τη Ρωσία και τον τουριστικό ρου, υποστηρίζοντας ότι η Ελλάδα οφείλει να αποκαταστήσει, όταν οι διεθνείς συνθήκες το επιτρέψουν, «αγαστές σχέσεις και με τη Ρωσία και με την Αμερική». Επικαλέστηκε τη ρήση του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη «ούτε Ρωσόφιλοι, ούτε Αγγλόφιλοι, ούτε Γαλλόφιλοι, είμαστε Ελληνόφιλοι και Θεόφιλοι», για να συνοψίσει τη στρατηγική του επιδιωκόμενου ισοζυγίου.
Στα εθνικά, όταν ρωτήθηκε ποια θα ήταν η πρώτη του κίνηση ως πρωθυπουργός, ήταν κατηγορηματικός: «επέκταση στα δώδεκα ναυτικά μίλια». Υποστήριξε ότι «η Τουρκία όταν βλέπει στήθος κάνει πίσω, όταν βλέπει πλάτη ορμά», προτάσσοντας την αποτροπή ως κεντρική αρχή. Παράλληλα επανέλαβε ότι η Ελλάδα πρέπει να αποκαταστήσει την αξιοπιστία της με τις μεγάλες δυνάμεις, κάτι που, όπως είπε, «δεν μπορεί να γίνει με τον κ. Μητσοτάκη».
Ιδιαίτερο βάρος έδωσε στο σχέδιο «περιφερειακής αναγέννησης». Περιέγραψε ως πρότυπο τη Φουρνά Ευρυτανίας, όπου «μια δασκάλα και ένας ιερέας άνοιξαν σχολείο και πήρε ζωή το χωριό». Η πρότασή του προβλέπει κίνητρα σε εκπαιδευτικούς να μετακινηθούν σε νησιά και ορεινά χωριά, στήριξη στέγασης με ευνοϊκά δάνεια και κρατική μέριμνα, ώστε «τρεις τέσσερις δάσκαλοι να ανοίξουν σχολείο ακόμη και με λίγα παιδιά». Κατά την άποψή του «αν ανοίξει το σχολείο, ζωντανεύει το χωριό», στοιχείο που συνδέει με την αναστροφή της δημογραφικής κάμψης και την ανάταξη της γεωργίας. «Το καλύτερο παιδικό δωμάτιο είναι η αυλή», είπε εικόνα που συμπυκνώνει το σκεπτικό του.
Για την παιδεία
Καταφέρθηκε κατά της κυβερνητικής αφήγησης περί αναβάθμισης της σχολικής στέγης, λέγοντας ότι το πρόγραμμα «Μαριέττα Γιαννάκου» έχει αποδώσει «μόλις στο 3% των κτιρίων», αφήνοντας «το υπόλοιπο πλέγμα να παλιώνει». Τόνισε ότι «δεν φτάνει η ανακαίνιση των κτιρίων, χρειάζεται ανακαίνιση του πνεύματος», μιλώντας ως μάχιμος δάσκαλος με πολυετή υπηρεσία και επικρίνοντας ευρύτερα το μοντέλο που, όπως είπε, «έχει απομακρύνει την εκπαίδευση από την ελληνική της ψυχή».
Η συνολική εικόνα της παρουσίας του Δημήτρη Νατσιού στη Θεσσαλονίκη είναι μια επιθετική πρόταση πολιτικής, με αποφασιστική στάση στα εθνικά, ιεράρχηση της ακρίβειας ως υπ’ αριθμόν ένα κοινωνικού προβλήματος και συγκεκριμένα εργαλεία χρηματοδότησης χωρίς νέα βάρη στους αδύναμους. Είναι, ταυτόχρονα, μια εξαγγελία θεσμικού ρεαλισμού και ρήξης: ρήξη στον κατευνασμό, ρήξη με τον τρόπο που λειτούργησε η οικονομία της μεταμνημονιακής περιόδου, ρήξη με τον συγκεντρωτισμό που ερημώνει την περιφέρεια. Αν αυτό το μείγμα πείθει ευρύτερα, θα φανεί στην κάλπη· προς το παρόν, ο ίδιος δείχνει έτοιμος να το υπερασπιστεί μετωπικά.
