Ο Ερντογάν εκμεταλλεύεται τις συνθήκες, ενώ ο Μητσοτάκης παραχωρεί

Από τη Συρία μέχρι τον Λίβανο και από την Κύπρο ως την Κάσο, όλη η περιοχή έχει μετατραπεί σε παιδική χαρά του Ερντογάν. Η Τουρκία από μόνη της δεν θα μπορούσε ποτέ να ανοίξει τόσα μέτωπα χωρίς το γεωπολιτικό χάος που δημιουργεί να της γυρίσει μπούμερανγκ. Το κάνει, όμως, ανέξοδα και με τις πλάτες άλλων, λόγω του διπλωματικού πολλαπλού παιχνιδιού που παίζει μόνιμα πια με ΗΠΑ, τη Ρωσία και τόσες άλλες χώρες στην περιοχή.

Για την Ελλάδα ειδικά, μια χώρα της Ε.Ε. που ούτε εισβάλλει σε ξένα εδάφη ούτε επιχειρεί να υποκινεί πολέμους και εμφυλίους, τα πράγματα ήταν θεωρητικά απλά. Η ελληνική κυβέρνηση είχε χρέος να περιχαρακώσει την εθνική κυριαρχία της χώρας, όπως ακριβώς ορίζει η διεθνής νομιμότητα.

Η συνθήκη ήταν ευνοϊκή. Λόγω των πολέμων σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή, η Αθήνα θα διασφάλιζε πρώτα την αναγνώριση στη δική της κυριαρχία προτού αρχίσει να λειτουργεί ως κράτος-όχημα των «συμμάχων» της. Όμως, αντίθετα από την Άγκυρα, που δεν πέταξε την ευκαιρία να αναδειχθεί πρωταγωνιστής στο σανίδι, η κυβέρνηση της Ελλάδας εκτελεί ένα παράνομο χρονικό εκποίησης εθνικής κυριαρχίας, ακόμα και όταν πολεμικά πλοία της Τουρκίας εισβάλλουν στα ελληνικά νερά στην Κάσο.

Ο αστυνόμος της περιοχής, οι ΗΠΑ, δεν έχουν κανέναν λόγο να τηρήσουν πια καμιά ισορροπία. Η πτώση του Χαλεπίου δεν θα μπορούσε να είχε συμβεί χωρίς την Τουρκία. Όμως στον Ερντογάν επιτράπηκε να οργανώσει, στηρίξει και καθοδηγήσει τους τζιχαντιστές της HTS και του SNA, ώστε να εισβάλουν στη βόρεια Συρία.

Η HTS, που ιδρύθηκε ως Μέτωπο Αλ-Νούσρα το 2011, ξεκίνησε ως παρακλάδι της Αλ Κάιντα στη Συρία. Στη συνέχεια είχε στόχο την εγκαθίδρυση του ISIS, αν και μετά χώρισαν οι δρόμοι τους. Η HTS όμως χρησιμοποιεί τις ίδιες βάναυσες μεθόδους για να επιβάλλεται.

Ως αποτέλεσμα, η Τουρκία έγινε πλέον ο ξένος παράγοντας με τη μεγαλύτερη επιρροή στη Συρία. ΗΠΑ και υπόλοιπες δυνάμεις γνώριζαν καιρό την επιχείρηση που οργάνωνε η Τουρκία. Ο Ερντογάν έδωσε απλώς στο γκρίζο διάστημα αποχώρησης του Μπάιντεν το πράσινο φως για να αρχίσει η εισβολή στον χρόνο που τον βόλευε. Η Τουρκία είδε μια ευκαιρία να ενδυναμώσει κι άλλο τη θέση της και την άρπαξε. Τώρα καταφέρνει πολλαπλούς στόχους:

1. Πιέζει την κυβέρνηση Άσαντ να συνδιαλλαχτεί μαζί της, ώστε η Άγκυρα να μονιμοποιήσει την κατοχή εδαφών στη βόρεια Συρία.
2. Ετοιμάζεται να «απαλλαγεί» από 3.200.000 Σύρους πρόσφυγες που αναζήτησαν καταφύγιο στην Τουρκία, ένα πολιτικό «βαρίδι» για το κόμμα Ερντογάν. Ο Τούρκος βλέπει τώρα μια πολλά υποσχόμενη ευκαιρία με την κατάληψη του Χαλεπίου, ώστε μετά να ξεφορτωθεί τους πρόσφυγες επιστρέφοντάς τους.
3. Πιέζει τις ΗΠΑ να τερματίσουν την υποστήριξή τους στις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις υπό την ηγεσία των Κούρδων στη βορειοανατολική Συρία. Οι Κούρδοι έγιναν ο βασικός εταίρος των ΗΠΑ στη μάχη κατά του ISIS στη Συρία, ελπίζοντας ότι οι ΗΠΑ δεν θα τους «πουλήσουν». Ο Ερντογάν τώρα θέλει ουσιαστικά να διαλύσει τους Κούρδους και να εξαλείψει κάθε προοπτική δημιουργίας κουρδικού κράτους.
4. Αποκτά ακόμα μεγαλύτερη δύναμη διπλωματικά. Θα χρησιμοποιήσει την τρέχουσα κατάσταση που δημιούργησε στη Συρία για να διαπραγματευτεί πιο αποτελεσματικά με τη Μόσχα και την Τεχεράνη, που βρίσκονται απέναντι από την Τουρκία, αλλά και την Ουάσινγκτον. Τώρα θα έχει την ευκαιρία να πιέσει για να εξασφαλίσει μια συμφωνία με την επερχόμενη κυβέρνηση Ντόναλντ Τραμπ. Ο Τραμπ ξέρει ότι, αν θέλει να αποτραβηχτεί από τη Συρία, θα συνεργαστεί αναγκαστικά με την Τουρκία, η οποία ήδη πρόλαβε και πήρε θέση στο τραπέζι.

Κι ενώ οι πάντες παρακολουθούν τον Ερντογάν να εξελίσσεται στον μόνιμο «νταή» Μεσογείου και Μέσης Ανατολής, η κυβέρνηση της Αθήνας τινάζει στον αέρα ακόμα και τη δρομολογημένη ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου για να μην ενοχλήσει τα σχέδια της Τουρκίας. Ως και η επίσκεψη Μητσοτάκη στον Λίβανο ακυρώθηκε ξαφνικά, χωρίς σοβαρή δικαιολογία. Η Αθήνα δεν υψώνει φωνή στην Ε.Ε. και διπλωματικά ούτε καν για τους χιλιάδες χριστιανούς, εκ των οποίων και ελληνορθόδοξους, που εκκαθαρίζουν οι Τούρκοι δι’ αντιπροσώπων στη Συρία, αν και έχει υποχρέωση να το πράξει.

Ο Ερντογάν αυτά τα χρόνια εισβάλλει σε ξένες χώρες, όπως στο Ιράκ και στη Συρία. Υποστηρίζει ανοιχτά, υποκινεί ή και υποθάλπει σε τουρκικό έδαφος τρομοκρατικές ομάδες, όπως η Χαμάς, η Χεζμπολάχ και τώρα οι τζιχαντιστές της Συρίας. Ανοίγει ετσιθελικά τα Βαρώσια. Ακυρώνει διασυνδέσεις σε ελληνικές θάλασσες και, πρακτικά, το δικαίωμα για 12 ναυτικά μίλια. Μετατρέπει την Τουρκία στο παράνομο καταφύγιο του ρωσικού χρήματος, κόντρα στις δυτικές κυρώσεις.

Όλη αυτή η βία που ασκεί στην περιοχή της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής έχει μόνο θεατές. Η ανίκανη Ε.Ε. δεν δείχνει να ενοχλείται από τις υποκινούμενες τζιχαντιστικές φωλιές ακραίων εξτρεμιστών που δημιουργούνται νότιά της. Η Ρωσία και το Ιράν υποχρεώνονται σε διαρκείς κυβιστήσεις για τις περίπλοκες σχέσεις τους με την ανεξέλεγκτη και πολεμοχαρή Άγκυρα. Και οι ΗΠΑ του ετοιμόρροπου Μπάιντεν ξέρουν μόνο να «χαϊδεύουν» τα θέλω του «σουλτάνου» σε σημείο που να τις αγνοεί επιδεικτικά πια.

Η Αθήνα σε όλα αυτά διαλέγει, ανεξήγητα, για τον εαυτό της τον ρόλο του διπλωματικού νάνου, διογκώνοντας σε ακόμα πιο δυσανάλογη τη δύναμη της Τουρκίας.

Στα εντός της χώρας…

Στην μίζερη πραγματικότητα εντός συνόρων τώρα, ενώ ο Παύλος Μαρινάκης, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος είχε δηλώσει ότι μετά τις ευρωεκλογές δεν θα ζητηθούν άλλο οι υπηρεσίες του Stan Greenberg καθώς είχε πέσει σε όλα έξω για τις ευρωεκλογές, ξαφνικά είδαμε ότι υπήρξε εκ νέου επικοινωνία του Μαξίμου με τον αμερικάνο πολιτικό αναλυτή.

Αυτό που βγαίνει από την τελευταία επικοινωνία που είχαν τα δύο μέρη είναι ότι ο Greenberg πιστεύει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τελειώσει, ο Κασσελάκης έχει δυνατότητες αν παίξει το χαρτί του Κέντρου και το ΠΑΣΟΚ έχει ταβάνι. Αυτό, όμως, που σόκαρε είναι ότι πιστεύει ότι ναι μεν ο Μητσοτάκης και η ΝΔ μπορεί να τσιμπήσει κάτι παραπάνω στο πλαίσιο της συσπείρωσης, όμως, δεν μπορεί να πιάσει τα ποσοστά για την αυτοδυναμία.

Η πρόβλεψη Greenberg ήρθε ως επιταχυντής εξελίξεων και αποφάσεων μέσα στη Νέα Δημοκρατία. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης συνειδητοποιεί ότι δεν μπορεί να έχει μία αυτοδύναμη κυβέρνηση εκ νέου, πλανώνται πλάνην οικτράν όσοι πιστεύουν ότι η ΝΔ μπορεί να ξαναπιάσει 38%. Απλά έλειπε μία γνώμη ενός αναλυτή που ο Μητσοτάκης εμπιστεύεται.

Από εκεί και πέρα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης πήρε κάποιες αποφάσεις. Πρώτον, να κατέβει κανονικά στις εκλογές και να πάρει το μεγαλύτερο ποσοστό που μπορεί για να μπορεί να διαπραγματευτεί αν θα είναι ξανά Πρωθυπουργός μετά τις εκλογές. Ένα χαμηλό ποσοστό και το ΠΑΣΟΚ με ανεβασμένο ποσοστό, του δείχνουν την πόρτα της εξόδου από το νέο σχήμα καθώς θα αναζητηθεί ένας κοινής αποδοχής Πρωθυπουργός.

Δεύτερον, σε ένα τέτοιο περιβάλλον συναίνεσης ωριμάζει ακόμα περισσότερο η ιδέα να υπάρξει ένα πρόσωπο κοινής αποδοχής για την Προεδρία της Δημοκρατίας. Αλλά να είναι πολιτικός και όχι ένα πρόσωπο χωρίς καμία σχέση με την πολιτική όπως η Κατερίνα Σακελλαροπούλου. Σε αυτή τη φάση αναζητείται ένα τέτοιο πρόσωπο με τους υποψηφίους να είναι οι Αλέκος Παπαδόπουλος, Σταύρος Μπένος, Γιάννης Στουρνάρας, Άννα Διαμαντοπούλου και Λουκάς Παπαδήμος.

Μπορεί για παράδειγμα να υπάρξει γκρίνια από τη ΝΔ για κάποια από τα παραπάνω πρόσωπα, όμως, ο Μητσοτάκης έχει αντίλογο. Σαμαράς και Καραμανλής δεν θέλανε να τεθούν υποψήφιοι, ο πρώτος ήταν επικίνδυνος και ο δεύτερος δήλωσε ότι δεν τον ενδιαφέρει. Ο Κωνσταντίνος Τασούλας είναι μία βολική επιλογή ενώ η προτίμηση στον Δένδια δείχνει έναν ιδιοτελή σκοπό.

Υπό αυτό το πρίσμα, καθίσταται λογικό ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα προσπαθήσει πέραν της προεδρικής εκλογής να δημιουργήσει συνθήκες συναίνεσης και συνεργασίας με τον συνομιλητή του. Στα θέματα της συνταγματικής αναθεώρησης θα βρεθεί κοινός τόπος στο θέμα της αναθεώρησης του Άρθρου 16, των ανεξάρτητων αρχών κ.α. Ενώ όπως μαθαίνουμε θα υπάρξει συνεργασία των δύο κομμάτων και στα θέματα της ακρίβειας και του καταναλωτή.

Προσοχή, όμως. Τα δύο κόμματα θα συνεχίσουν να είναι αντίπαλοι καθώς αν διαφανεί ότι τα έχουν βρει θα έχουν σημαντικές αποσυσπειρώσεις. Ήδη πλέον ο Σωκράτης Φάμελλος του ΣΥΡΙΖΑ κατηγορεί τον Ανδρουλάκη για αντιπολίτευση της συναίνεσης και ότι δεν συμφωνεί στην πρόταση για το Ράμμο στην Προεδρία της Δημοκρατίας.Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι θα αναζητείται έναν μινιμουμ συναίνεσης σε μεγάλες πρωτοβουλίες.

Την συγκεκριμένη τακτική την θέλουν και μεγάλα ονόματα του επιχειρείν που μιλάνε και με τη ΝΔ αλλά και με το ΠΑΣΟΚ. Τρία κορυφαία ονόματα θέλουν συγκυβέρνηση για να μην είναι ο Μητσοτάκης κυρίαρχος και να περνάνε τα αιτήματά τους μέσω του έτερου κυβερνητικού εταίρου.