Η 47η προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών επιλέγει να παρακάμψει τη γραφειοκρατική δομή του United States Department of State, τοποθετώντας σε καίριες θέσεις ειδικούς διαμεσολαβητές και πρέσβεις εκτός του παραδοσιακού διπλωματικού σώματος, με στόχο την ταχεία και αποτελεσματική άσκηση εξωτερικής πολιτικής και την άμεση επίτευξη στρατηγικών επιδιώξεων. Η εμπειρία της πρώτης διακυβέρνησης του Donald Trump κατά την περίοδο 2017–2021 διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό αυτή την επιλογή, καθώς ο Αμερικανός πρόεδρος είχε βρεθεί αντιμέτωπος με ισχυρές αντιστάσεις από το κατεστημένο της εξωτερικής πολιτικής, ιδίως στην προσπάθεια επαναπροσέγγισης με τη Ρωσία, όπου καταγράφηκαν σοβαρά προσκόμματα και θεσμικές τριβές.
Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται ο Tom Barrack, δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας λιβανέζικης καταγωγής και μακροχρόνιος φίλος και υποστηρικτής του Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος συγκεντρώνει έναν πρωτοφανή συνδυασμό ρόλων, καθώς υπηρετεί ταυτόχρονα ως πρέσβης των ΗΠΑ στην Τουρκία, ειδικός διαμεσολαβητής στη Συρία, απεσταλμένος στον Λίβανο με βραχυπρόθεσμη εντολή και, προσφάτως, ως ειδικός διαμεσολαβητής στο Ιράκ, διαδεχόμενος τον Mark Savaya. Η συσσώρευση αυτών των αρμοδιοτήτων σε ένα πρόσωπο αντανακλά τη βούληση της προεδρίας για συγκεντρωτική διαχείριση κρίσιμων φακέλων στη Μέση Ανατολή.
Το 2022 δικάστηκε στο ομοσπονδιακό δικαστήριο του Μπρούκλιν με την κατηγορία ότι ενήργησε ως ξένος πράκτορας υπέρ των συμφερόντων των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, θέτοντας σε κίνδυνο την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ, και αθωώθηκε, έχοντας προηγουμένως καταβάλει εγγύηση ύψους 250 εκατομμυρίων δολαρίων. Έκτοτε έχει αναλάβει αποστολή ιδιαίτερης βαρύτητας στη νέα γεωπολιτική πραγματικότητα που διαμορφώθηκε μετά την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου 2023 στο Ισραήλ και την ανατροπή του Bashar al-Assad στη Συρία στις 8 Δεκεμβρίου 2024. Στο συριακό μέτωπο η αξιοπιστία του υπέστη σοβαρό πλήγμα έπειτα από την απροκάλυπτη υποστήριξή του προς τη μεταβατική κυβέρνηση, μετά τις σφαγές Δρούζων και Αλαουιτών και την παρέμβασή του για την ενσωμάτωση των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων στη Δαμασκό, γεγονός που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στις εθνικές και θρησκευτικές μειονότητες και υπονόμευσε τον ρόλο του ως ουδέτερου διαμεσολαβητή.
Οι τελευταίες εξελίξεις στη Συρία, με τη βίαιη ανατροπή της ένδεκα ετών συμμαχικής σχέσης των ΗΠΑ με τους Κούρδους, ενίσχυσαν τις επικρίσεις περί πολιτικού καιροσκοπισμού που επιβαρύνει τα αμερικανικά συμφέροντα. Το United States Congress και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ κινήθηκαν σε κατεύθυνση διαφοροποίησης, προωθώντας πρωτοβουλίες όπως το Save the Kurds Act που κατατέθηκε με διακομματική συναίνεση στη Γερουσία στις 29 Ιανουαρίου 2026, την ακρόαση της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων με θέμα «Η Συρία σε σταυροδρόμι – Μετά Άσαντ προκλήσεις στην αμερικανική εξωτερική πολιτική» στις 10 Φεβρουαρίου 2026 και τις επαφές του στρατιωτικού διοικητή των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων Mazloum Abdi με τον γερουσιαστή Lindsey Graham και τον υπουργό Εξωτερικών Marco Rubio στο περιθώριο της Διάσκεψης Ασφαλείας του Μονάχου.
Παράλληλα, το όνομά του επανήλθε στη δημόσια συζήτηση λόγω της εμπλοκής του σε έγγραφα που σχετίζονται με τον Jeffrey Epstein. Σε αποχαρακτηρισμένο ηλεκτρονικό μήνυμα της 9ης Μαρτίου 2016, το οποίο δημοσιοποιήθηκε από την Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων στις 12 Νοεμβρίου 2025 και εντάσσεται σε φάκελο 20.000 σελίδων για την υπόθεση εκμετάλλευσης ανηλίκων, καταγράφεται επικοινωνία μεταξύ των δύο ανδρών. Νεότερα έγγραφα του υπουργείου Δικαιοσύνης αναφέρονται σε πολυετή σχέση επαφών, ακόμη και μετά την καταδίκη του Έπσταϊν το 2008, με ανταλλαγή κρυπτογραφημένων μηνυμάτων και συχνές διασυνδέσεις σε πολιτικούς και επιχειρηματικούς κύκλους.
Στο πεδίο της Μέσης Ανατολής διακινούνται επίσης πληροφορίες περί χρηματισμού του από κύκλους της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ, με αναφορές ότι προωθεί θέσεις ευθυγραμμισμένες με τα σουνιτικά καθεστώτα του Κόλπου, αποκλίνοντας από τη γραμμή του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών. Παράλληλα, αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών εξετάζουν στοιχεία που φέρεται να συνδέουν τον Τομ Μπάρακ με μυστικές και εξωθεσμικές συνεννοήσεις με την Τουρκία, προς όφελος της Άγκυρας, ενώ η αρμόδια Επιτροπή Πληροφοριών του Κογκρέσου διεξάγει παράλληλη έρευνα και εξετάζει το ενδεχόμενο κλήτευσής του.
Ο έντονος φιλοτουρκικός προσανατολισμός που του αποδίδεται αποκτά ιδιαίτερη σημασία στο πλαίσιο των ευρύτερων αμερικανοτουρκικών σχέσεων και των εξελίξεων στην Ανατολική Μεσόγειο, καθιστώντας αναγκαία τη στενή παρακολούθηση των κινήσεών του από τα θεσμικά κέντρα λήψης αποφάσεων της Ουάσιγκτον.
