Οργανωμένο σχέδιο για πλήρη ευτελισμό της δίκης

Οργή, ντροπή και ασφυξία. Αυτές είναι οι λέξεις που περιγράφουν την πρώτη εικόνα από τη δίκη για το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη – μια δίκη που άρχισε χθες σε μια αίθουσα κόστους άνω του 1,6 εκατ. ευρώ, αλλά χωρίς χώρο για τους ίδιους τους ανθρώπους που έχασαν τα παιδιά τους, αποκαλύπτοντας τα σχέδια της κυβέρνησης για ευτελισμό της ακροαματικής διαδικασίας.

Οι καταγγελίες των συγγενών είναι καταιγιστικές και δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνείας: «Μας στοίβαξαν σε μια αίθουσα – συνεχίζονται ο εμπαιγμός και η κυβερνητική κοροϊδία», «είμαστε σαν τα κοτόπουλα στριμωγμένοι, είναι απαράδεκτο», «δεν μπορείτε να τσαλαπατάτε τη μνήμη των παιδιών μας», «έχετε καταλάβει τι έχετε έρθει να δικάσετε; Θέλετε να πεθάνουμε;» ανέφεραν, μεταξύ άλλων, εξοργισμένοι οι συγγενείς θυμάτων οι οποίοι βρέθηκαν στη δικαστική αίθουσα όπου δικάζονται οι υπεύθυνοι για τον χαμό των δικών τους ανθρώπων.

Και όμως αυτό που αντίκρισαν ήταν η απαξίωση της ακροαματικής διαδικασίας σε μια αίθουσα που στοίχισε στην αρμόδια υπηρεσία του υπουργείου Δικαιοσύνης πάνω από 1.600.000 ευρώ, υποτίθεται για τη διαμόρφωσή της με σύγχρονο εξοπλισμό, συστήματα ασφαλείας και τεχνικές υποδομές.

Το ερώτημα είναι αμείλικτο: Πώς γίνεται να υπάρχουν χρήματα για οθόνες, κάμερες και εγκαταστάσεις – αλλά όχι για να χωρέσουν οι οικογένειες των θυμάτων; Το υπουργείο Δικαιοσύνης επικαλείται λόγους ασφάλειας και λειτουργικότητας. Ομως, για τους συγγενείς, η πραγματικότητα είναι μία: αποκλεισμός από την ίδια τη διαδικασία απονομής δικαιοσύνης. «Τρία χρόνια τέτοια κοροϊδία» φώναξε συγγενής μέσα στην αίθουσα, αποτυπώνοντας το κλίμα.

Σε μια δίκη που αφορά τις οικογένειες των 57 νεκρών, τους επιζώντες της τραγωδίας και συγκλονίζει ολόκληρη τη χώρα, η εικόνα μιας δικαστικής αίθουσας όπου οι γονείς δεν χωρούν δεν είναι απλώς ένα οργανωτικό λάθος. Είναι μια εικόνα που προκαλεί. Και αφήνει πίσω της ένα βαρύ ερώτημα: τελικά, για ποιον σχεδιάστηκε αυτή η αίθουσα; Μήπως για αυτούς που δεν θέλουν να αποδοθεί δικαιοσύνη; Μήπως εξυπηρετεί τους ίδιους που μπάζωσαν τον τόπο της τραγωδίας με τσιμέντο, μεταφέροντας τα συντρίμμια ακόμα και ανθρώπινα μέλη στο… Κουλούρι;

Η μεταφορά των δημοσιογράφων σε… κοντέινερ, μακριά από τη δικαστική αίθουσα, δείχνει, αν μη τι άλλο, τη μεθόδευση ώστε να επέλθει συσκότιση στην ακροαματική διαδικασία και φίμωση της αλήθειας. Η «αίθουσα Τύπου» έχει διαμορφωθεί σε κοντέινερ, χωρίς βασικές υποδομές. Δεν υπάρχουν οθόνες για παρακολούθηση της διαδικασίας, με αποτέλεσμα οι δημοσιογράφοι να χρειάζεται να βρίσκονται σε διαφορετικό χώρο για να παρακολουθήσουν τη δίκη και σε άλλο για να εργαστούν και να ενημερώνουν για την εξέλιξή της δίκης! Στο φώς έρχονται τα οικονομικά στοιχεία της διαμόρφωσης της δικαστικής αίθουσας με μια σύμβαση που άρχισε με το ποσό των 1.191.085,58 ευρώ (με ΦΠΑ) και κατέληξε σε 1.608.704,61 ευρώ ύστερα από συμπληρωματική σύμβαση.

Οπως αναφέρεται στο 16ο πρακτικό της Περιφερειακής Επιτροπής της Περιφέρειας Θεσσαλίας στις 6-6-2025, «η 1η συμπληρωματική σύμβαση περιλαμβάνει 42 νέες τιμές.

Κατά την εκτέλεση των εργασιών της αρχικής σύμβασης και από το υπ’ αριθμ. πρωτ. 3495/16-12-2024 έγγραφο της προέδρου Εφετών Λάρισας, προέκυψε η ανάγκη εκτέλεσης πρόσθετων εργασιών για τη διαμόρφωση του περιβάλλοντος χώρου του έργου ώστε να διασφαλιστεί η απρόσκοπτη πρόσβαση των συντελεστών της δίκης στη δικαστική αίθουσα. Επιπλέον, κατόπιν τηλεδιασκέψεων με το υπουργείο Δικαιοσύνης, το Εφετείο Λάρισας και την Αστυνομική Διεύθυνση Θεσσαλίας, προέκυψε η ανάγκη μετατροπής του χώρου υποδοχής σε δικαστική αίθουσα και η τοποθέτηση – εγκατάσταση ξύλινων κατασκευών, απαραίτητων για τη λειτουργία της δικαστικής αίθουσας».

Τον… λογαριασμό πληρώνουν οι Ελληνες φορολογούμενοι πολίτες.

Πληρωμή 405.837 €

Μόλις ένα από τα εντάλματα πληρωμής ύψους 405.837 ευρώ δόθηκε από το Ταμείο Χρηματοδότησης Δικαστικών Κτιρίων (ΤΑΧΔΙΚ) του υπουργείου Δικαιοσύνης στην εταιρία SOLIS Ανώνυμη Τεχνική Εταιρεία, η οποία ανέλαβε τις εργασίες για τη διαμόρφωση της δικαστικής αίθουσας στο συγκρότημα «Γαιόπολις» για τις ανάγκες μιας από τις μεγαλύτερες δίκες των τελευταίων ετών. Πώς γίνεται σε ένα έργο τέτοιου κόστους και συμβολισμού να μην έχει διασφαλιστεί η φυσική παρουσία των οικογενειών στην αίθουσα; Γιατί όταν η δικαιοσύνη απονέμεται σε μια αίθουσα που δεν χωρά τους ανθρώπους που πενθούν, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο χωροταξικό αλλά και βαθιά θεσμικό.