Όσο περισσότερο επιτίθενται στη Δεξιά, τόσο περισσότερο την ενισχύουν
Δεξιά: Η πεποίθησή μου ήταν ότι η υπόθεση που αφορούσε πολλούς ευρωβουλευτές, συμπεριλαμβανομένων και Ελλήνων, οι οποίοι κατηγορήθηκαν για υπεξαίρεση και ιδιοποίηση μέρους των μισθών των συνεργατών τους, είχε πλέον κλείσει. Είχα την εντύπωση ότι η βελγική Δικαιοσύνη είχε παύσει τις διώξεις εναντίον τους, στηριζόμενη στις έρευνες της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Καταπολέμησης της Απάτης (OLAF). Μάλιστα, το γεγονός ότι ορισμένοι από αυτούς συμπεριλήφθηκαν ξανά στα κομματικά ψηφοδέλτια σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες επιβεβαίωνε αυτήν την αντίληψη, καθώς παρουσιαζόντουσαν ως «αθωωθέντες».
Όταν μοιράστηκα αυτήν την άποψη με έναν γνώστη των πολιτικών παρασκηνίων των Βρυξελλών, συνάντησα την έκπληξη. Στην πεποίθησή μου ότι οι διώξεις σταμάτησαν επειδή οι κατηγορούμενοι επέστρεψαν τα χρήματα, εκείνος γέλασε ειρωνικά. Με κοίταξε χαμογελώντας και μου είπε: «Είναι η πρώτη φορά που σε βρίσκω τόσο ανεπαρκώς ενημερωμένο». Και προχώρησε σε λεπτομερείς εξηγήσεις.
«Οι υποθέσεις αυτές, μετά την παρέμβαση της βελγικής Δικαιοσύνης, μεταφέρονται σε τοπικά δικαστήρια των Βρυξελλών, βάσει υποδείξεων τοπικών δικηγόρων. Εκεί, ο δικαστής συχνά δηλώνει “αναρμόδιος” και η υπόθεση κλείνει, τουλάχιστον για εκείνον. Ωστόσο, οι ενδιαφερόμενοι χρησιμοποιούν αυτή τη διατύπωση ως απόφαση λήξης της εκκρεμότητας και παύσης των διώξεών τους. Κατάλαβες;»
Όταν η έκπληξη αποτυπώθηκε στο πρόσωπό μου, πρόσθεσε: «Η εκκρεμοδικία παραμένει. Όμως ο φάκελος πρέπει να σταλεί στις αρμόδιες τοπικές δικαστικές αρχές. Και από εκεί ξεκινά μια ατέρμονη διαδικασία, που στην ουσία αφήνει τα πάντα σε εκκρεμότητα».
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, κατέληξε με μια αποστομωτική παρατήρηση: «Δεν σου κάνει εντύπωση ότι ευρωβουλευτές από το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, τους Σοσιαλιστές, τους Φιλελεύθερους και την Αριστερά αποφεύγουν να επιτίθενται μεταξύ τους για τέτοια ζητήματα; Το πρόβλημα είναι συστημικό και διακομματικό».
Πράγματι! Το μηνιαίο ταμείο που διαχειρίζεται ένας ευρωβουλευτής φτάνει, μαζί με τη μισθοδοσία του προσωπικού του, τις 57.000 ευρώ. Σ’ αυτό το πλαίσιο, η παροιμία «κόραξ κοράκου μάτι δεν βγάζει» αποκτά ιδιαίτερη σημασία.
Από την υποκρισία στα πολιτικά παιχνίδια
Η παραπάνω συζήτηση ήρθε πάλι στη μνήμη μου χθες βράδυ, διαβάζοντας ότι Γάλλοι εισαγγελείς προτείνουν τη δίωξη της Μαρίν Λεπέν. Η πρότασή τους περιλαμβάνει στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων, ποινή φυλάκισης πέντε ετών και πρόστιμο 300.000 ευρώ, με την κατηγορία για εικονικές προσλήψεις συνεργατών της στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Αυτό το περιστατικό είναι χαρακτηριστικό μιας τάσης που εργαλειοποιεί τη Δικαιοσύνη για πολιτικές στοχεύσεις. Πριν από λίγα χρόνια, οι γαλλικές αρχές απέκλεισαν από τις προεδρικές εκλογές τον Φρανσουά Φιγιόν, χρησιμοποιώντας ένα σκάνδαλο που αφορούσε τη σύζυγό του. Εάν ο Φιγιόν είχε εκλεγεί, ίσως η Γαλλία να μην είχε το σημερινό πρόβλημα με την άνοδο της Ακροδεξιάς. Τώρα επιχειρούν να εμποδίσουν την άνοδο της Λεπέν, τη στιγμή που καταγράφει διαρκώς αυξανόμενη υποστήριξη από την πλειοψηφία του γαλλικού λαού.
Το μοτίβο της εργαλειοποίησης
Αυτό που βλέπουμε δεν είναι η εφαρμογή του νόμου, αλλά η κατάχρησή του για πολιτικούς σκοπούς. Παραδείγματα υπάρχουν παντού:
Στις ΗΠΑ, ο Ντόναλντ Τραμπ αντιμετώπισε πολυετείς δικαστικές διώξεις από το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο πριν εκλεγεί πρόεδρος.
Στην Ιταλία, η δικαστική εξουσία παρενέβη στη μεταναστευτική πολιτική της Μελόνι, ανατρέποντας αποφάσεις απέλασης μεταναστών.
Στη Γερμανία, λίγο πριν τις πρόσφατες ευρωεκλογές, έγινε προσπάθεια να χαρακτηριστεί το κόμμα «Εναλλακτική για τη Γερμανία» ως ναζιστικό και να αποκλειστεί από τις εκλογές.
Στην Ελλάδα, το Ανώτατο Δικαστήριο απέκλεισε από τις εκλογές ακροδεξιό κόμμα, εφαρμόζοντας φωτογραφική νομοθεσία.
Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, ένα κλειστό σύστημα πολιτικών, δικαστών και ΜΜΕ εμφανίζεται να αποφασίζει τι σημαίνει «δημοκρατία» και να απαξιώνει τη βούληση εκατομμυρίων πολιτών.
Η επιμονή της ελίτ και η αντίδραση του λαού
Το πιο εντυπωσιακό είναι η αδυναμία αυτής της ελίτ να αντιληφθεί το νέο πολιτικό τοπίο. Όσο περισσότερο ηττάται, τόσο περισσότερο επιμένει στις ίδιες τακτικές. Το αποτέλεσμα, όμως, είναι ότι οι εκλογές μετατρέπονται σε δημοψηφίσματα υπέρ της δημοκρατίας. Υπέρ του αυτονόητου δικαιώματος των λαών να επιλέγουν τους ηγέτες τους χωρίς παρεμβάσεις και αποκλεισμούς.
Αντιμέτωποι με την εργαλειοποίηση της Δικαιοσύνης και τη στρέβλωση της δημοκρατίας, οι πολίτες αντιδρούν δυναμικά. Το σύστημα μπορεί να καθυστερεί προσωρινά την πορεία των αντιπάλων του, αλλά δεν μπορεί να την ανακόψει. Η ιστορία δείχνει ότι οι λαοί τελικά επιλέγουν τη φυσική τους ηγεσία, παραμερίζοντας τις νοθευμένες «δημοκρατικές» συνταγές που επιχειρεί να τους επιβάλει μια κλειστή ελίτ.
