Η δημόσια γνωστοποίηση της Μαρίας Καρυστιανού για τη δημιουργία νέου πολιτικού φορέα δεν προκάλεσε, σε αντίθεση με όσα θα περίμεναν αρκετοί, αναταράξεις στο εσωτερικό του Μεγάρου Μαξίμου.
Αντίθετα, στο παρασκήνιο της πρωθυπουργικής έδρας η εξέλιξη αυτή αντιμετωπίζεται με ψυχρή ανάλυση, όρους πολιτικού ρεαλισμού και, σε μεγάλο βαθμό, με αίσθημα ανακούφισης.
Για τον στενό πυρήνα συνεργατών του Κυριάκου Μητσοτάκη, η απόφαση της Μαρίας Καρυστιανού να περάσει από την κοινωνική δράση στην οργανωμένη πολιτική δεν συνιστά απειλή για τη Νέα Δημοκρατία ή την κυβερνητική σταθερότητα. Αντιθέτως, εκλαμβάνεται ως μια νέα μεταβλητή που ενδέχεται να λειτουργήσει διαλυτικά για το ήδη κατακερματισμένο αντιπολιτευτικό τόξο.
Το πολιτικό τοπίο περιγράφεται ως ρευστό και ασταθές, με την κυβέρνηση να επιδιώκει να ενισχύσει την εικόνα θεσμικής κανονικότητας απέναντι σε μια αντιπολίτευση χωρίς συνοχή και κοινό βηματισμό. Η μετάβαση της κ. Καρυστιανού από τον ρόλο της κοινωνικής ακτιβίστριας στο επίκεντρο της πολιτικής σκηνής συμπίπτει χρονικά με μια περίοδο κατά την οποία το Μαξίμου αναζητούσε τρόπους εκτόνωσης της έντονης ηθικής πίεσης που δεχόταν για την τραγωδία των Τεμπών, το αγροτικό, τα εθνικά ζητήματα και τα προβλήματα της καθημερινότητας, με αιχμή την ακρίβεια.
Η ανάδειξη της «μάνας των Τεμπών» σε αρχηγό κόμματος μεταβάλλει ριζικά τους όρους της πολιτικής αντιπαράθεσης. Πλέον, η κυβερνητική πλευρά θεωρεί ότι μπορεί να την εντάξει στο πεδίο των συμβατικών πολιτικών αντιπάλων, αποδομώντας σταδιακά την υπερκομματική ασπίδα που έως τώρα περιόριζε την κριτική απέναντί της.
Η στρατηγική της ενσωμάτωσης και η απώλεια του ηθικού πλεονεκτήματος
Η γραμμή του Μαξίμου παραμένει σταθερά προσανατολισμένη στη διάκριση ανάμεσα στον ανθρώπινο πόνο και την πολιτική δραστηριότητα. Από τη στιγμή που η Μαρία Καρυστιανού επέλεξε να εισέλθει στον στίβο της ενεργού πολιτικής, η κυβερνητική ανάγνωση είναι ότι το ηθικό πλεονέκτημα του υπερκομματικού συμβόλου αρχίζει να υποχωρεί, αντικαθιστάμενο από τις αναπόφευκτες φθορές της καθημερινής πολιτικής σύγκρουσης.
Κυβερνητικά στελέχη έχουν ήδη σκιαγραφήσει τη στάση της επόμενης περιόδου. Ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης σημείωσε χαρακτηριστικά ότι στην πολιτική «δεν φοβάται τίποτα», παραπέμποντας στον κύκλο ζωής κομμάτων με πρόσκαιρη δυναμική και τονίζοντας τη βαθιά κοινωνική ρίζα της Νέας Δημοκρατίας. Υπογράμμισε ότι ένα ακόμη κόμμα προστίθεται στο πολιτικό σύστημα, εκφράζοντας την ευχή να συμβάλει στη μείωση της τοξικότητας και στη βελτίωση της πολιτικής ζωής.
Η τοποθέτηση αυτή λειτουργεί ως προανάκρουσμα της κυβερνητικής τακτικής: ο φορέας Καρυστιανού παύει να αντιμετωπίζεται ως φωνή ενός υπερβατικού αιτήματος δικαιοσύνης για μια εθνική τραγωδία και εντάσσεται πλέον στο πεδίο της πολιτικής αξιολόγησης, όπου καλείται να παρουσιάσει συνολικές προτάσεις και εφαρμόσιμες λύσεις για τη διακυβέρνηση.
Τα διαθέσιμα δημοσκοπικά στοιχεία για το 2026, σύμφωνα με μετρήσεις των Interview και Real Polls, εξηγούν σε μεγάλο βαθμό τη χαμηλή ένταση στο κυβερνητικό στρατόπεδο. Η αναδυόμενη δυναμική του νέου κόμματος φαίνεται να αντλεί δυνάμεις σχεδόν αποκλειστικά από το ευρύτερο φάσμα της αντιπολίτευσης. Πιθανές απώλειες καταγράφονται για την Πλεύση Ελευθερίας, που βλέπει να αμφισβητείται το μονοπώλιο της αντισυστημικής ρητορικής, αλλά και για τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος βρίσκεται ήδη σε τροχιά εσωτερικής αποδόμησης.
Η διείσδυση όμως δεν περιορίζεται εκεί. Το κόμμα Καρυστιανού φαίνεται να προσελκύει ψηφοφόρους και από τον λεγόμενο πατριωτικό ή δεξιό χώρο, αφαιρώντας δυνάμεις από την Ελληνική Λύση και τη Νίκη, μέσα από το αφήγημα της σύγκρουσης με το «διεφθαρμένο σύστημα». Για το Μαξίμου, αυτή η πολυδιάσπαση θεωρείται ευνοϊκή, καθώς καθιστά πρακτικά αδύνατη τη συγκρότηση ενός εναλλακτικού, συμπαγούς μετώπου εξουσίας.
Πέρα από τους αριθμούς, εγείρονται και ζητήματα πολιτικής ουσίας. Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι η κριτική της Μαρίας Καρυστιανού απομακρύνεται σταδιακά από την κυβέρνηση και στρέφεται προς την αντιπολίτευση. Σε πρόσφατες παρεμβάσεις της, επέλεξε να στοχεύσει τον Αλέξη Τσίπρα αντί του Κυριάκου Μητσοτάκη, εξισώνοντας ευθύνες κυβέρνησης και αντιπολίτευσης.
Η επιλογή αυτή προσφέρει στο Μαξίμου απροσδόκητη πολιτική ανάσα. Η κυβέρνηση αποφεύγει την άμεση σύγκρουση, αφήνοντας τη νέα πολιτική δύναμη να αντιπαρατίθεται με εκείνους που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως φυσικοί της σύμμαχοι. Κάθε αιχμή κατά ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ ή Πλεύσης Ελευθερίας εκλαμβάνεται ως πολιτικό όφελος.
Ο Κωστής Χατζηδάκης και άλλα κορυφαία στελέχη τονίζουν ότι ο νέος φορέας «δεν αφορά τη Νέα Δημοκρατία», υπογραμμίζοντας πως οι απώλειες καταγράφονται κυρίως στην αντιπολίτευση. Σε σχετική ερώτηση, ο κ. Χατζηδάκης επισήμανε ότι δεν επιθυμεί να ασκήσει κριτική σε μια μητέρα που έχει χάσει το παιδί της, σημείωσε όμως πως πρόκειται για έναν πολιτικό σχηματισμό με ουσιώδεις διαφορές από τη ΝΔ, ο οποίος κινείται στον χώρο του λαϊκισμού, εκτιμώντας ότι οι ζημιωμένοι θα είναι κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ, η Πλεύση Ελευθερίας, το ΠΑΣΟΚ και η Ελληνική Λύση.
Η στάση της Μαρίας Καρυστιανού επιτρέπει στη Νέα Δημοκρατία να προβάλλεται ως μοναδικός πόλος σταθερότητας και φαίνεται να διευκολύνει το Μαξίμου στη διαμόρφωση του επόμενου εκλογικού διλήμματος. Όσο το πολιτικό σύστημα συνολικά καταγγέλλεται ως «διεφθαρμένο», τόσο απαξιώνονται οι θεσμικοί αντίπαλοι του Κυριάκου Μητσοτάκη. Η κυβέρνηση παρακολουθεί έναν νέο παίκτη να αποδυναμώνει το σύνολο της αντιπολίτευσης, λειτουργώντας ως καταλύτης διάλυσης κάθε ενιαίου αντιλόγου.
Η ίδια η απόφαση για ίδρυση κόμματος εξηγεί και τη μετατόπιση στρατηγικής. Όταν ο στόχος γίνεται η κατάληψη μεγαλύτερου πολιτικού χώρου με όρους εκλογικής επιρροής, οι ανταγωνιστές δεν περιορίζονται πλέον στην κυβέρνηση, αλλά επεκτείνονται σε όλους τους δυνητικούς αντιπάλους. Η επιλογή αυτή ενέχει σοβαρό ρίσκο. Με την είσοδό της στην αρένα της πολιτικής, η Μαρία Καρυστιανού παύει να είναι υπερκομματική φωνή και μετατρέπεται σε ακόμη έναν παίκτη που διεκδικεί ποσοστά και επιρροή. Το Μαξίμου εκτιμά ότι σύντομα θα κληθεί να τοποθετηθεί για την οικονομία και την εξωτερική πολιτική, πεδία όπου η συναισθηματική φόρτιση δεν αρκεί. Στον δρόμο προς τις εκλογές, ο κατακερματισμός της ψήφου ανάμεσα σε Τσίπρα, Καρυστιανού, Ανδρουλάκη και Βελόπουλο προβάλλει ως ο ισχυρότερος σύμμαχος του Κυριάκου Μητσοτάκη για την επόμενη εκλογική επικράτηση.
