Υπάρχει μια κραυγαλέα αντίφαση, που αγγίζει τα όρια της υποκρισίας, όταν κάτι τιμάται ως ακίνδυνο φολκλόρ και μουσειακό κατάλοιπο, ενώ την ίδια στιγμή αντιμετωπίζεται ως ενοχλητική παρουσία όταν παραμένει ζωντανό. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η αυριανή γιορτή της ελληνικής γλώσσας. Για πρώτη φορά θα τιμηθεί η Παγκόσμια Ημέρα της Ελληνικής Γλώσσας, θεσμοθετημένη από την UNESCO ύστερα από ελληνική πρωτοβουλία.
Με την ανακοίνωση της απόφασης, ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε μιλήσει για ιστορικό βάρος, για ευθύνη και για δέσμευση ενεργών πρωτοβουλιών. Είχε παρουσιάσει τη διεθνή αναγνώριση ως αφετηρία διαρκούς προσπάθειας για την προβολή της ελληνικής γλώσσας εντός και εκτός συνόρων, υποσχόμενος συνέχιση και ενίσχυση αυτής της πορείας.
Οι διατυπώσεις εκείνες έμειναν να κοσμούν μια διαδικτυακή ανάρτηση στην επίσημη ιστοσελίδα του πρωθυπουργικού γραφείου. Στην πράξη, καμία ουσιαστική πολιτική δεν ακολούθησε. Η εικόνα που εκπέμπεται από το κυβερνητικό λεξιλόγιο είναι αποκαλυπτική. Δηλώσεις, παρεμβάσεις και δημόσιος λόγος βουλευτών και υπουργών κατακλύζονται από αγγλικούς όρους, ακρωνύμια και αμερικανικές εκφράσεις, σε σημείο που επινοούνται υβριδικά μορφώματα, όπως ένα εγχώριο «FBI».
Στην εκπαίδευση, η πραγματικότητα είναι εξίσου ενδεικτική. Από την πρώτη τάξη του δημοτικού, τα παιδιά διδάσκονται αγγλικά, ενώ στην πέμπτη προστίθεται και δεύτερη ξένη γλώσσα. Η αρχαία ελληνική, η γλωσσική βάση και ιστορική ρίζα του πολιτισμού, απουσιάζει πλήρως από την Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Η επαφή των μαθητών με αυτήν μετατίθεται για το γυμνάσιο. Το εκπαιδευτικό μοντέλο που έχει παγιωθεί επιβάλλει τη συστηματική εκμάθηση ξένων γλωσσών, αφήνοντας εκτός το αρχαίο ελληνικό κείμενο. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσονται και παλαιότερες νομοθετικές επιλογές που αποψίλωσαν τη γλωσσική καλλιέργεια, με την κατάργηση της καθαρεύουσας και του πολυτονικού.
Η κρατική ραδιοτηλεόραση δεν διαφοροποιείται. Τίτλοι εκπομπών στα αγγλικά πληθαίνουν, σε βαθμό που καθίστανται ο κανόνας. Culture & Football, Live Now, Update, Game Changers, #STArt και αντίστοιχα παραδείγματα συνθέτουν ένα τοπίο όπου η ελληνική γλώσσα περιορίζεται στον ρόλο του υποβάθρου.
Ακόμη και στους κατεξοχήν χώρους πολιτισμικής μνήμης, στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, στο Ηρώδειο, στη Δωδώνη, στους Δελφούς, κυριαρχούν παραστάσεις σε κάθε πιθανή γλώσσα. Η αρχαία ελληνική απουσιάζει συστηματικά από τα σημεία όπου γεννήθηκε και άνθησε.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η επίκληση της «ανάδειξης και προώθησης» της ελληνικής γλώσσας παραμένει κενό σχήμα, αποκομμένο από την καθημερινή πρακτική. Η γλώσσα τιμάται ως σύμβολο, ενώ ως ζωντανό εργαλείο παραγκωνίζεται.
