Ο Αλέξης Χαρίτσης αποχώρησε την Τρίτη από την ηγεσία της Νέας Αριστεράς, υποβάλλοντας την παραίτησή του από τη θέση του προέδρου. Η ανακοίνωση έγινε μέσω δήλωσής του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Στη δήλωσή του, ο Χαρίτσης περιέγραψε ένα διεθνές και εγχώριο περιβάλλον σε ταχεία μεταβολή. Επεσήμανε ότι η Ελλάδα, μετά από επτά χρόνια κυβέρνησης της Δεξιάς, βρίσκεται πλέον εμπλεκόμενη σε πολεμικές συγκρούσεις με απρόβλεπτες συνέπειες, ενώ η ανασφάλεια κυριαρχεί στην καθημερινότητα των πολιτών.
Σε αυτό το κλίμα, εκτίμησε ότι η Αριστερά παραμένει εγκλωβισμένη στην εσωστρέφεια και στην αδράνεια, αντί να κινηθεί αποφασιστικά προς τα εμπρός. Τόνισε ότι η κίνηση αυτή είναι αναγκαία για όσους βιώνουν τις συνέπειες μιας ενδεχόμενης τρίτης τετραετίας Μητσοτάκη.
Δύο στρατηγικές στη Νέα Αριστερά
Ο Χαρίτσης περιέγραψε με σαφήνεια την εσωτερική διάσταση που οδήγησε στην απόφασή του. Στη Νέα Αριστερά, όπως ανέφερε, συνυπάρχουν δύο ασύμβατες στρατηγικές κατευθύνσεις.
Η πρώτη επιλέγει την ιδεολογική αυτάρκεια και την αποχώρηση από ευρύτερες συμμαχίες, επικαλούμενη τους δυσμενείς συσχετισμούς δυνάμεων. Η δεύτερη, την οποία ο ίδιος υποστηρίζει, στοχεύει στο άνοιγμα, στις συγκλίσεις και στη δημιουργία ενός ευρύτερου μετώπου απέναντι στη Δεξιά.
Ο ίδιος υπογράμμισε ότι παραμένει αμετακίνητος σε αυτή την πολιτική γραμμή, την οποία χαρακτήρισε αναγκαία — όχι εύκολη. Θεωρεί, μάλιστα, ότι η εν λόγω κατεύθυνση εκφράζει την πλειοψηφία της κοινωνίας και σημαντικό μέρος της βάσης του κόμματος.
Διαφωνία «με ιστορία και βάθος»
Σύμφωνα με τον Χαρίτση, το αίτημα για ανασυγκρότηση μιας αριστερής κυβερνητικής προοπτικής απέναντι σε μια νεοφιλελεύθερη και συντηρητική κυριαρχία με ακροδεξιά χαρακτηριστικά είναι υπαρκτό και ισχυρό. Πρόσθεσε ότι η ίδια κατεύθυνση έχει τροφοδοτήσει τις καθημερινές κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις της ομάδας του κόμματος.
Ωστόσο, η πλειοψηφία τόσο του Πολιτικού Γραφείου όσο και της Κεντρικής Επιτροπής της Νέας Αριστεράς ακολουθεί διαφορετική πορεία. Ο Χαρίτσης διευκρίνισε ότι δεν αντιμετωπίζει τους συντρόφους του ως αντιπάλους, αναγνωρίζοντας όμως ότι η διαφωνία είναι βαθιά και ουσιαστική.
«Βλέπω μια πραγματική πολιτική διαφωνία, με ιστορία και βάθος, που δεν μπορεί να μας κρατά δέσμιους στην ακινησία», κατέληξε ο
