Πέντε μόλις λεπτά από τη συνέντευξη του Αντώνη Σαμαρά στο Best TV της Καλαμάτας αποδείχθηκαν αρκετά για να διαλυθεί το κυβερνητικό αφήγημα και να φανεί καθαρά η αναστάτωση στο Μέγαρο Μαξίμου.
Μέχρι την προηγούμενη ημέρα, η κυβέρνηση εμφανιζόταν ήρεμη. Διαβεβαίωνε προς κάθε κατεύθυνση ότι ο Κώστας Καραμανλής από την Καλαμάτα δεν θα προχωρούσε σε επίθεση κατά της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Ότι δεν θα έκανε καν αναφορά στον Αντώνη Σαμαρά για την τιμή που του απέδωσε η πόλη. Ότι ο Αντώνης Σαμαράς είχε κλείσει οριστικά κάθε σκέψη για δημιουργία κόμματος. Και ότι ο Κώστας Καραμανλής δεν σκόπευε να διαρρήξει τις σχέσεις του με την κυβέρνηση.
Για ημέρες, από το Μαξίμου διοχετεύονταν σε φιλικά μέσα πληροφορίες για το περιεχόμενο της ομιλίας Καραμανλή, για όσα υποτίθεται ότι θα απέφευγε να πει, αλλά και για τις επόμενες κινήσεις Σαμαρά. Μια εικόνα πλήρους καθοδήγησης της ενημέρωσης, που αποδείχθηκε απολύτως αβάσιμη.
Μέσα σε δύο εικοσιτετράωρα, όλες αυτές οι διαβεβαιώσεις κατέρρευσαν με τρόπο που δεν άφηνε περιθώρια παρερμηνειών.
Ο Κώστας Καραμανλής επιτέθηκε στην κυβέρνηση με ένταση που σπάνια έχει επιδείξει. Στον πυρήνα της τοποθέτησής του έθεσε την εξωτερική πολιτική και μίλησε για μηνύματα διπλής ανάγνωσης προς την Τουρκία. Όταν εκπέμπονται τέτοια σήματα, η ευθύνη δεν βαραίνει μόνο εκείνον που τα λαμβάνει, αλλά και εκείνον που τα εκπέμπει. Με αυτό το σκεπτικό, κατήγγειλε μια πολιτική υποχωρήσεων, αποκομμένη από τις σταθερές που ακολουθήθηκαν διαχρονικά.
Παράλληλα, κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι αγνοεί συστηματικά πρώην πρωθυπουργούς με εμπειρία και γνώση. Άφησε σαφείς αιχμές για διαγραφή, άλλοτε ευθεία και άλλοτε έμμεση, αναφερόμενος τόσο στον Αντώνη Σαμαρά όσο και στον ίδιο.
Δεν περιορίστηκε εκεί. Μίλησε ανοιχτά για τον Αντώνη Σαμαρά, αναγνωρίζοντας τον πατριωτισμό, την ικανότητα και την ασυμβίβαστη στάση του. Μια τοποθέτηση που ενίσχυσε ακόμη περισσότερο το πολιτικό βάρος της κριτικής του.
Την επόμενη ημέρα, ο ίδιος ο Αντώνης Σαμαράς, από το ίδιο τηλεοπτικό μέσο, προσέθεσε τη δική του τοποθέτηση. Υιοθέτησε πλήρως την κριτική Καραμανλή για την εξωτερική πολιτική και δήλωσε ότι υπό τη σημερινή κυβέρνηση η παράταξη έχει απολέσει τον πολιτικό της πυρήνα.
Υπογράμμισε ότι στην κοινωνία έχει διαμορφωθεί ένα μεγάλο κενό πολιτικής εκπροσώπησης. Ένα κενό που, όπως είπε, δημιουργείται από την κυβέρνηση και παραμένει ακάλυπτο από τα υπάρχοντα κόμματα.
Μίλησε για ανάγκη νέας αφετηρίας και, ερωτηθείς για το ενδεχόμενο δημιουργίας κόμματος, δεν το απέκλεισε. Επανέλαβε ότι το εξετάζει, διαψεύδοντας όσους υποστήριζαν πως έχει εγκαταλείψει κάθε τέτοια σκέψη.
Ιδιαίτερη βαρύτητα είχε η απάντησή του στο δίλημμα που θέτει το Μαξίμου. Δήλωσε ότι η σημερινή κυβέρνηση ταυτίζεται με το χάος. Αναφέρθηκε στα διαδοχικά σκάνδαλα που έχουν ήδη περάσει στο πεδίο της ευρωπαϊκής δικαιοσύνης. Επεσήμανε τη συνεχή συρρίκνωση του εκλογικού σώματος και τη σταθερή απώλεια ψηφοφόρων από την κυβερνητική παράταξη, με αριθμούς που καταγράφουν πρωτοφανείς μεταβολές.
Τόνισε ότι οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν πλέον σχήματα που δεν έχουν ακόμη θεσμική υπόσταση, ενώ διευρύνεται η ζώνη των αναποφάσιστων και όσων δηλώνουν πρόθεση ψήφου σε μη κατονομαζόμενο κόμμα. Περιέγραψε μια πολιτική εικόνα όπου η φθορά της κυβέρνησης δεν μεταφράζεται σε ενίσχυση των υπολοίπων, γεγονός που αποτυπώνει γενικευμένη απομάκρυνση από το πολιτικό σύστημα.
Στο ίδιο πλαίσιο, αναφέρθηκε στα νέα πολιτικά εγχειρήματα που συζητούνται, σημειώνοντας ότι δεν ανακτούν μαζικά τους ψηφοφόρους που έχουν αποχωρήσει από το εκλογικό σώμα.
Συνέδεσε την εσωτερική πολιτική αποσταθεροποίηση με τις εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά, μιλώντας για παρατεταμένες Navtex και για μια πολιτική προσέγγισης που, όπως υποστήριξε, οδηγεί σε κρίσιμα αδιέξοδα. Επισήμανε ότι καμία χώρα δεν οδηγείται σε τέτοιες επιλογές χωρίς σοβαρές εσωτερικές συνέπειες.
Αναφέρθηκε ακόμη στη διεθνή θέση της χώρας, περιγράφοντας μια αλληλουχία επιλογών που την έχουν φέρει σε δυσμενή θέση σε μεγάλα γεωπολιτικά και ευρωπαϊκά μέτωπα. Μίλησε για μια Ελλάδα που συχνά βρίσκεται στη λάθος πλευρά των εξελίξεων, με κόστος στο κύρος και στη σταθερότητά της.
Όλα αυτά, όπως τόνισε, συνθέτουν μια εικόνα γενικευμένης αποσταθεροποίησης που βαραίνει τη σημερινή διακυβέρνηση.
Η ένταση αυτών των τοποθετήσεων ανάγκασε το Μαξίμου να απαντήσει. Με αυτόν τον τρόπο, ανέδειξε τον Αντώνη Σαμαρά σε κεντρικό πολιτικό αντίπαλο. Στην προσπάθεια αυτή, επανέφερε παλαιότερα επιχειρήματα για τις επαφές του με τον Ταγίπ Ερντογάν, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τις τότε συνθήκες και το διαφορετικό περιβάλλον στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Επανέλαβε και το ζήτημα της διαγραφής του, επικαλούμενο δηλώσεις για τον υπουργό Εξωτερικών. Παρέλειψε, όμως, ότι οι σχετικές διατυπώσεις είχαν προηγηθεί δημόσια από τον ίδιο τον υπουργό, δημιουργώντας πολιτικό θόρυβο και αντιδράσεις.
Η συζήτηση για το χάος άνοιξε αναγκαστικά. Και όσο εξελίσσεται, φωτίζει το πολιτικό αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η κυβέρνηση. Ένα αδιέξοδο που πλέον γίνεται ορατό σε όλα τα επίπεδα.
