Με μια προσωπική και φορτισμένη ανάρτηση παρενέβη ο Θάνος Πλεύρης μετά τη δολοφονία του 21χρονου στην Κρήτη, συνδέοντας την τραγωδία με τη δική του οικογενειακή απώλεια. Ο βουλευτής αναφέρθηκε στη μητέρα του, η οποία έχασε τη ζωή της πριν από έξι χρόνια σε τροχαίο δυστύχημα, θέτοντας το ερώτημα αν η συγχώρεση μπορεί να αποτελέσει τον ουσιαστικότερο τρόπο τιμής προς τους ανθρώπους που χάθηκαν.
Ο κ. Πλεύρης υπογράμμισε ότι ο άνθρωπος που προκαλεί θανατηφόρο τροχαίο από αμέλεια δεν μπορεί να εξομοιώνεται με δολοφόνο. Όπως ανέφερε, τα τροχαία δυστυχήματα αποτελούν τραγικά γεγονότα που συμβαίνουν, ενώ ο υπαίτιος ενός τέτοιου περιστατικού φέρει βαρύ ηθικό και νομικό φορτίο για όλη του τη ζωή.
Παράλληλα, σημείωσε ότι η ποινική μεταχείριση πρέπει να είναι ανάλογη με τη βαρύτητα της πράξης. Επισήμανε ότι ο νόμος προβλέπει κλιμάκωση των ποινών, από πλημμελήματα με ηπιότερες κυρώσεις όταν η αμέλεια είναι περιορισμένη, έως σοβαρά αδικήματα με πολυετείς ποινές ή ακόμη και ισόβια, όταν η συμπεριφορά του δράστη έχει έντονα αντικοινωνικά χαρακτηριστικά, όπως η οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ.
Η προσωπική αναφορά στη μητέρα του
Στην ανάρτησή του, ο Θάνος Πλεύρης περιέγραψε το τροχαίο στο οποίο σκοτώθηκε η μητέρα του. Όπως έγραψε, πριν από έξι χρόνια, την ίδια περίοδο, η μητέρα του είχε βγει για περπάτημα, όταν ένας οδηγός παραβίασε STOP και τη χτύπησε.
Σύμφωνα με τον ίδιο, η συμπεριφορά του ανθρώπου που προκάλεσε το δυστύχημα υπήρξε ανθρώπινη μετά το περιστατικό. Έδειξε ενδιαφέρον για την πορεία της υγείας της μητέρας του, η οποία τελικά κατέληξε περίπου έναν μήνα αργότερα στο νοσοκομείο.
Ο κ. Πλεύρης ανέφερε ότι η μητέρα του είχε συγχωρήσει τον άνθρωπο που την τραυμάτισε, επειδή αναγνώρισε τη στάση που κράτησε μετά το τροχαίο και τον θεώρησε καλό άνθρωπο. Όπως σημείωσε, η ίδια του ζήτησε να μην τον καταδιώξει.
Ο οδηγός τιμωρήθηκε, καθώς τέτοιου είδους αδικήματα διώκονται αυτεπαγγέλτως. Ωστόσο, ο Θάνος Πλεύρης και η αδελφή του επέλεξαν να παραστούν στη δίκη μόνο ως μάρτυρες και όχι ως διάδικοι, σεβόμενοι την επιθυμία της μητέρας τους και λαμβάνοντας υπόψη τη στάση του ανθρώπου μετά το δυστύχημα.
Η δολοφονία στην Κρήτη και το μήνυμα κατά της εκδίκησης
Ο Θάνος Πλεύρης δήλωσε συγκλονισμένος από την υπόθεση της Κρήτης, όπου πατέρας δολοφόνησε τον φίλο του γιου του, θεωρώντας τον υπεύθυνο για το τροχαίο στο οποίο είχε χάσει τη ζωή του το παιδί του.
Όπως ανέφερε, δεν γνωρίζει τις ακριβείς συνθήκες του δυστυχήματος που είχε προηγηθεί. Τόνισε, όμως, ότι ακόμη και αν ο 21χρονος είχε επιδείξει σοβαρή αμέλεια και έφερε μεγάλη ευθύνη για τον θάνατο του φίλου του, θα έπρεπε να τιμωρηθεί από τη Δικαιοσύνη με βάση τη βαρύτητα της πράξης του.
Ο ίδιος ξεκαθάρισε ότι κανένας ανθρώπινος πόνος δεν μπορεί να δικαιολογήσει τη δολοφονία ενός ανθρώπου που ευθύνεται για θανατηφόρο τροχαίο. Παράλληλα, σημείωσε ότι εξακολουθούν να υπάρχουν κοινωνικά περιβάλλοντα στα οποία τέτοιες συμπεριφορές καλλιεργούνται ή εμφανίζονται ως μορφή ηθικής τάξης και άτυπου κανόνα.
Ο βουλευτής υπογράμμισε ότι όσοι έχουν χάσει δικούς τους ανθρώπους σε τροχαία δυστυχήματα βιώνουν βαθύ πόνο. Επισήμανε, ωστόσο, ότι οι άνθρωποι που προκαλούν τέτοια δυστυχήματα δεν ξεκινούν τη μέρα τους με πρόθεση να σκοτώσουν. Έκαναν λάθος, οφείλουν να λογοδοτήσουν και να τιμωρηθούν, όμως για την αμέλεια που επέδειξαν και για την πράξη που πραγματικά τέλεσαν.
Το ερώτημα της συγχώρεσης
Στο τέλος της ανάρτησής του, ο Θάνος Πλεύρης στάθηκε στις περιπτώσεις όπου ο υπαίτιος ενός τροχαίου δεν έχει αντικοινωνικά χαρακτηριστικά και θα μπορούσε, όπως είπε, οποιοσδήποτε να βρεθεί στη θέση του.
Έφερε ως παραδείγματα την παραβίαση ενός STOP, έναν λανθασμένο ελιγμό ή μια στιγμιαία απώλεια προσοχής που μπορεί να οδηγήσει σε τραγικό ατύχημα.
Μέσα από αυτή τη σκέψη, έθεσε το ερώτημα αν η συγχώρεση του ανθρώπου που προκάλεσε ένα τέτοιο δυστύχημα μπορεί, σε ορισμένες περιπτώσεις, να είναι ο καλύτερος τρόπος για να τιμηθεί η μνήμη όσων χάθηκαν.
Η παρέμβασή του ήρθε σε μια στιγμή έντονης κοινωνικής φόρτισης για την Κρήτη, όπου η δολοφονία του 21χρονου έχει ανοίξει ξανά τη συζήτηση για την αυτοδικία, την εκδίκηση, τη βεντέτα και τα όρια ανάμεσα στον πόνο, στη Δικαιοσύνη και στην ανθρώπινη συνείδηση.
