Ποιοι είναι αυτοί που ενοχλούνται από τις αναφορές για την Κωνσταντινούπολη;
Αν το οθωμανικό όραμα για την παγκόσμια εδραίωση του σουνιτικού Ισλάμ συμβολίζεται με την κατάληψη της Ιερουσαλήμ και του Αλ-Άκσα, όπως συχνά διακηρύττει ο σύγχρονος «σουλτάνος», το αντίστοιχο λυτρωτικό όραμα του ελεύθερου χριστιανικού κόσμου είναι η ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης. Σχεδόν αδύνατο και τα δύο, ίσως να σκεφτεί κανείς, αλλά, αφού το ένα προβλήθηκε πρόσφατα, η απάντηση με το δεύτερο αποκτά πλήρη νομιμότητα: «Ιερουσαλήμ και Αλ-Άκσα εσείς; Κωνσταντινούπολη και Αγια-Σοφιά εμείς!»
Αναμενόμενα, θα περίμενε κανείς ότι ο χριστιανικός «αντίλογος» στις ακραίες εξαγγελίες του Ερντογάν θα προερχόταν από ελληνικά ή, τουλάχιστον, από ορθόδοξα χείλη που ψιθυρίζουν το «Εν Τούτω Νίκα». Όχι όμως από προτεστάντες Αμερικανούς!
Ωστόσο, στη χώρα μας έχει αναδυθεί μια ολόκληρη τάξη πολιτικών και ακαδημαϊκών που τα τελευταία χρόνια έχει φροντίσει να σβήσει τη βυζαντινή ιστορία από τη συλλογική συνείδηση, περιθωριοποιώντας και χλευάζοντας οποιαδήποτε αναφορά σε αυτήν. Οτιδήποτε προέρχεται από τις ανατολικές παρυφές της άλλοτε πανίσχυρης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας θεωρείται εκ προοιμίου οπισθοδρομικό, γραφικό ή και ρωσοκινούμενο. Το Βυζάντιο απορρίπτεται ως «ιστορική παρένθεση», όπως ακριβώς και ο Καποδίστριας, «ο άνθρωπος του Τσάρου»…
Με τον ίδιο τρόπο, παραγνωρίζεται και υποβαθμίζεται ο ηγετικός ρόλος του Ελληνισμού στην παγκόσμια Ορθοδοξία. Σταδιακά, η έννοια του «Ελληνορθόδοξου» καταργείται, ενώ οι χριστιανοί της Ανατολής, σήμερα είδος υπό εξαφάνιση, αγνοούνται επιδεικτικά, παρόλο που συνεχίζουν να απευθύνουν θερμές παρακλήσεις προς τη θρησκευτική τους κοιτίδα. Η σημερινή Ελλάδα φαίνεται να αδιαφορεί για αυτούς.
Το ίδιο συμβαίνει και με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, που έχει μετατραπεί σε μία αδύναμη διοικητική υπηρεσία χωρίς κύρος για τους χριστιανούς, με εξειδίκευση στην άσκηση διχαστικών πρακτικών μέσα στην Ορθοδοξία, που αποσκοπούν στη διάλυση της συνοχής της προς όφελος άλλων δογμάτων. Ο σημερινός Πατριάρχης, που ευλόγησε την έναρξη των τουρκικών επιθέσεων στη Συρία, δεν μπορεί να θεωρείται σημείο αναφοράς για τους Ορθόδοξους, καθώς οι όροι ομηρίας που του επιβάλλει το τουρκικό κράτος, ίσως και άλλοι παράγοντες, περιορίζουν δραματικά την αποστολή του.
Απέναντι σε αυτό το πέπλο σιωπής που υψώνεται από τους αρμόδιους να μιλήσουν για τα όσα συμβαίνουν στη Συρία, αλλά και τους βαθύτερους στόχους του ριζοσπαστικού ισλαμισμού, βρίσκονται να μιλούν τρίτοι. Και αυτό δεν αρέσει καθόλου στο ελληνικό κράτος, που φοβάται μήπως προκαλέσει την οργή του Ερντογάν.
Σύμφωνα με την άποψη ορισμένων Ελλήνων πολιτικών, ούτε οι ξένοι έχουν το δικαίωμα να εκφράζουν την επιθυμία τους για την απελευθέρωση της Κωνσταντινούπολης. Το να λένε οι Τούρκοι ότι επιθυμούν να φτάσουν μέχρι την Ιερουσαλήμ θεωρείται φυσιολογικό, αλλά το να θυμίζουμε εμείς την ιστορική κληρονομιά της Βασιλεύουσας αποτελεί «γραφικότητα»…
Όλα ξεκίνησαν με ένα μπλουζάκι που φόρεσε ο Στίβεν Μπάνον, σύμβουλος του Ντόναλντ Τραμπ και γνωστός Αμερικανός δημοσιογράφος. Στο μπλουζάκι, με μαύρο φόντο και λευκό σπαθί και ασπίδα σταυροφόρου, έγραφε «Ελευθερώστε την Κωνσταντινούπολη». Αυτό φυσικά δεν άρεσε καθόλου στον Άδωνι Γεωργιάδη, ο οποίος το θεώρησε είτε γραφικό είτε ανόητη πρόκληση για τους Τούρκους. Ο ίδιος, που σε κάθε ανάρτησή του προσθέτει και ένα «I stand with Israel» για να επανορθώσει για παλαιότερες αντισημιτικές του δηλώσεις, ενοχλήθηκε από κάτι που ενοχλεί μόνο τους Τούρκους!
Θα πρέπει να διευκρινίσουμε ότι η χρήση του όρου «Κωνσταντινούπολη» αντί του «Ιστανμπούλ», που συχνά υιοθετεί το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών και το Γραφείο του Πρωθυπουργού, είναι πολύ συνηθισμένη στους μορφωμένους Αμερικανούς, συντηρητικής, και όχι μόνο, προέλευσης. Είναι φανερό ότι αυτοί διαθέτουν καλύτερη ιστορική γνώση του ζητήματος από πολλούς Έλληνες, οι οποίοι υπηρετούν τον αναθεωρητισμό και την κατάργηση της βυζαντινής κληρονομιάς.
Αξιοσημείωτο είναι επίσης το γεγονός ότι στο στρατόπεδο των «σταυροφόρων» του Τραμπ επικρατεί μια εξαιρετικά αντι-ισλαμική ατμόσφαιρα, που στρέφεται ή τείνει να στραφεί κατά της Τουρκίας, καθώς αυτή εμφανίζεται ως ηγέτιδα δύναμη του ισλαμικού κινήματος σε «μαχητική» έκδοση. Μάλιστα, αρκετοί υποστηρικτές του νέου προέδρου εκφράζουν πολύ αρνητικές απόψεις για το ρόλο της Τουρκίας εις βάρος των χριστιανών της Μικράς Ασίας. Θυμίζω ότι και ο Ίλον Μασκ έχει αναφερθεί στην Κωνσταντινούπολη σε αναρτήσεις του.
Μπορείτε να αναρωτηθείτε: «Ήρθε η ώρα να πάρουμε την Πόλη;» Μάλλον όχι, ιδίως αν σκεφτούμε ότι δεν μπορούμε να προστατεύσουμε ακόμη και τη σημερινή ελληνική επικράτεια. Όμως, οτιδήποτε φέρνει την Τουρκία σε αντιπαράθεση με τον πολιτισμένο κόσμο, και ειδικά με τις ΗΠΑ (και όχι με τη γερμανική Ευρώπη, που είναι σύμμαχος του Ερντογάν), θα έπρεπε να μας ενθουσιάζει και να μας κινητοποιεί.
Η Ελλάδα πρέπει να εκμεταλλευτεί αυτή την αναμενόμενη αντιπαράθεση μεταξύ του τουρκοκινούμενου ισλαμικού μεγαλοϊδεατισμού και της νέας κυβέρνησης των ΗΠΑ, στην οποία φαίνεται να εμπλέκεται και το Ισραήλ. Αν και το Ισραήλ βοήθησε στην πτώση του Άσαντ, δεν φαίνεται καθόλου ευχαριστημένο με τη νέα κατάσταση, που οδηγεί σε θεοκρατικά καθεστώτα τύπου Ταλιμπάν. Ο Ισραηλινός υπουργός Εξωτερικών, με μια ασυνήθιστη ανάρτηση, εξέφρασε την ενόχλησή του για την αδιαφορία της ελληνικής κυβέρνησης σχετικά με τις εξελίξεις στη Συρία και την τύχη των Ελληνορθοδόξων και άλλων θρησκευτικών μειονοτήτων. Από το ύφος της ανάρτησης, φαινόταν σαν να έκανε ένα είδος διαβήματος στην Αθήνα. Και, πράγματι, η ελληνική κυβέρνηση τηρεί επίμονα σιωπή, με ελάχιστες ενέργειες να επιστρέψουν Έλληνες πολίτες από τη Συρία και να ασχοληθεί με τη δυστυχία των Ελληνορθοδόξων.
Αναμφίβολα, είναι θλιβερό να φτάνει Έλληνας υπουργός να ειρωνεύεται κάποιον ξένο -και όχι τυχαίο- επειδή φόρεσε ένα μπλουζάκι με το σύνθημα «Ελευθερώστε την Κωνσταντινούπολη». Αυτό αποδεικνύει τη σήψη της εθνικής συνείδησης από επαγγελματίες της εξουσίας που υπηρετούν αλλότρια συμφέροντα. Για «φιλήκοους» των ξένων είχε μιλήσει ο Καποδίστριας, αλλά μάλλον δεν φανταζόταν πως 200 χρόνια μετά την απελευθέρωση θα φτάναμε να ψηφίζουμε φιλήκοους των Τούρκων…
