Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψει κανείς την αντιστροφή των εννοιών που ζούμε στην Δύση, όπου υποτίθεται πως το πολίτευμα είναι η Δημοκρατία. Ας πάρουμε για παράδειγμα τις ΗΠΑ, που είναι η κορωνίδα των δυτικών δυνάμεων, και μετά θα έλθουμε στην δική μας κατάντια.
Στις ΗΠΑ λοιπόν, δημοκρατία λένε την διά των εκλεκτόρων ανάδειξη του υποψηφίου προέδρου τους, ο οποίος μετά ψηφίζεται από τον «τυχαίο» λαό, (όχι τους πολίτες).
Αφήνω κατά μέρος, τα περί αντιπροσωπευόμενης και άμεσης δημοκρατίας, που επίσης εγείρουν σοβαρά ζητήματα για το κατά πόσο συνιστά η πρώτη δημοκρατικό πολίτευμα, και περνάω στην ουσία του ζητήματος. Ότι δεν υπάρχει καν αυτό. Δηλαδή ακόμα και η νοθευμένη, αντιπροσωπευόμενη δημοκρατία, δεν υφίσταται.
Πρόσφατα, ο ως πρότινος υποψήφιος πρόεδρος Ρόμπερτ Κέννεντυ ο νεότερος, γιος του Μπόμπυ και ανιψιός του Τζον Κέννεντυ, οι οποίοι πιστοί στις αρχές τους δολοφονήθηκαν, υπέδειξε στους ψηφοφόρους του να ψηφίσουν τον Τραμπ.
Στην αναλυτική ομιλία του, εξηγώντας πώς αυτός, ο απόγονος λαμπρών ηγετών του Δημοκρατικού Κόμματος, δεν εμπιστεύεται πλέον το κόμμα στο οποίο γεννήθηκε κι ανδρώθηκε, αναρωτήθηκε δημόσια:
Ποιος ανέδειξε την Καμάλα Χάρις σε υποψήφια πρόεδρο για το Δημοκρατικό Κόμμα; Ο ίδιος πριν την αποχώρησή του είχε συγκεντρώσει 1.000.000 υπογραφές για να θέσει υποψηφιότητα για το χρίσμα του προέδρου, ως προαπαιτούμενο για να μπει στον κατάλογο ανάδειξής του.
Μετά θα ψηφιζόταν από τους εκλέκτορες, και όποιος συγκέντρωνε μεγαλύτερη δύναμη, θα ήταν ο υποψήφιος πρόεδρος των ΗΠΑ εκ μέςρους του Δημοκρατικού Κόμματος.
Αντίστοιχα, η Καμάλα Χάρις στην προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση, ως υποψήφια του χρίσματος, από 7 υποψηφίους αναδείχθηκε 7 η και διορίστηκε ως αντιπρόεδρος από τον υποψήφιο πρόεδρο Μπάϊντεν.
Και πριν από ένα μήνα ανακηρύχθηκε υποψήφια του Δημοκρατικού Κόμματος μετά την απόσυρση Μπαϊντεν, χωρίς να την έχει ψηφίσει ποτέ, κανένας μέσα στο Δημοκρατικό κόμμα, χωρίς να έχει ανοίξει καν διαδικασία υποβολής υποψηφιοτήτων, και χωρίς να δοθεί δηλαδή η αυτονόητη δυνατότητα, κάποιος άλλος να γίνει υποψήφιος έναντι αυτής, όπως ο Ρόμπερτ Κέννεντυ.
Αντίθετα η υποψηφιότητα ανατέθηκε στην Καμάλα Χάρις, από τον Ομπάμα και την Κλίντον, (ο Μπάϊντεν ήταν έτσι κι αλλιώς στον κόσμο του και δεν διοικούσε). Άρα η Καμάλα Χάρις, δεν είναι καθόλου μία δημοκρατική υποψήφια του Δημοκρατικού Κόμματος.
Το καταπληκτικό όμως είναι ότι στις εκλογές, δεν απαιτείται επίδειξη ταυτότητας, άρα ταυτοπροσωπία, για τους έγχρωμους πολίτες, που αποτελούν το 20% του πληθυσμού.
Το σόλοικο επιχείρημα είναι, ότι συχνά, οι έγχρωμοι πολίτες δεν εκδίδουν ταυτότητα στις ΗΠΑ, και δεν πρέπει να εξαιρεθούν από την εκλογική διαδικασία. Τα υπόλοιπα έγγραφα πλην ταυτότητας δεν παρέχουν την ίδια αξιοπιστία γνησιότητας.
Δεύτερον, η εκλογική διαδικασία δεν ολοκληρώνεται την ημέρα των εκλογών. Οι εκλογοδίκες αφού καταμετρήσουν τις ψήφους στην κάλπη, εξακολουθούν να δέχονται κλειστούς φακέλους με μία, δεκάδες ή εκατοντάδες ψήφους ο καθένας, που φέρουν ψηφοδέλτιο και υπογραφή ανθρώπων συχνά από απομακρυσμένες κι εξαθλιωμένες περιοχές, που μπορεί να τους μεταφέρει οποιοσδήποτε, με οποιονδήποτε τρόπο, στο εκλογικό τμήμα.
Αντιλαμβάνεστε πώς καταστρατηγείται η μυστικότητα της ψήφου, και πώς ενθαρρύνεται η συναλλαγή, με τις μεταφερόμενες αυτές ψήφους. Η διαδικασία της επιστολικής ψήφου παρατείνεται ακόμα και για 6 μέρες μετά την εκλογή, οπότε είναι δυνατόν, αν η πρώτη καταμέτρηση της κάλπης δεν είναι ευνοϊκή, κάποιος υποψήφιος να εξαπολύσει στρατιά κυνηγών ψήφων, για να αντιστρέψει εκ των υστέρων την διαφορά.
Δεν θα αναφερθώ στην κωμική κατανομή των συνόρων στον χάρτη, ανάμεσα σε εκλογικές περιφέρειες, η οποία μαγειρεύεται κάθε φορά, έτσι ώστε σε συγκεκριμένες περιφέρειες να εισέλθουν γειτονιές ψηφοφόρων που αλλάζουν το εκλογικό ποσοστό στην συγκεκριμένη περιφέρεια, υπέρ του κόμματος που κάθε φορά κυβερνά κι αλλάζει τους χάρτες.
Η πιο σοβαρή, πρόσφατη παραβίαση, είναι ότι καταψηφίστηκε χθες πρόταση νόμου των ρεπουμπλικάνων στο κογκρέσο, να πιστοποιείται τουλάχιστον, ότι αυτός που ψηφίζει είναι αμερικανός πολίτης!
Και όχι να ψηφίζει, ένας από τα 20.000.000 παράνομων μεταναστών που κατοικούν στις ΗΠΑ, χωρίς να έχουν την ιδιότητα του Αμερικανού πολίτη, ή από τα 5.000.000 παράνομους μετανάστες που έχουν εισέλθει στις ΗΠΑ τους τελευταίους 10 μήνες (2% του πληθυσμού).
Το γεγονός αυτό, εξηγεί την επιλογή του Δημοκρατικού Κόμματος να αφήσει ανοιχτά τα σύνορα, αλλά και απροστάτευτη την εκλογική διαδικασία, εξαγοράζοντας τους εισερχόμενους παράνομους μετανάστες, στους οποίους μετά δίνει επιδόματα και κάρτες παραμονής, και το ψηφίζουν με όλες τους τις δυνάμεις… Με κανέναν τρόπο όλα τα ανωτέρω δεν συνιστούν έκφραση λαϊκής βούλησης και δημοκρατία.
Στην Ελλάδα τώρα, εκτός των άλλων εξαιρετικά σημαντικών που αποδεικνύουν την κατάλυση της Δημοκρατίας, (αντιστροφή δημοψηφίσματος, αποχή άνω του 50% των εκλογέων, πάνδημη αντίθεση σε μνημόνια και Πρέσπες, και κόμματα διωκόμενα ποινικά), από το 2010 και μετά, ζούμε την εξής κωμική κατάσταση:
Για την ανάδειξη αρχηγού σε ένα κόμμα, προκηρύσσεται ψηφοφορία απευθείας από τον «λαό», στην οποία μπορεί να πάει να ψηφίσει όποιος θέλει, αρκεί να καταβάλλει 2-5 ευρώ. Εκτός από την νοθεία που έχω δει η ίδια να συμβαίνει, ψηφίζοντας ένας κομματικός για 10 άτομα, συγγενείς, φίλους κλπ, αναρωτιέμαι: πώς είναι δυνατόν να ψηφίζει όποιος νάναι σε εσωκομματικές διαδικασίες; Μέλη, φίλοι, αντίπαλοι, εχθροί, υπονομευτές!
Κανείς σώφρων δεν έχει μείνει πλέον στα κόμματα; Κανείς δεν σκέφτηκε ότι το πιο απλό να συμβεί, είναι να πάνε στρατευμένα μέλη άλλου κόμματος, να ψηφίσουν τον χειρότερο υποψήφιο, ώστε το κόμμα αυτό να μην δει ποτέ κυβέρνηση κι άσπρη μέρα, ή ακόμα περισσότερο να το οδηγήσει σε διάλυση εκ των έσω;
Η απόδειξη είναι, ότι αντιπολίτευση δεν υπάρχει ούτε προσχηματικά, μετά την ανάδειξη στην θέση των αρχηγών των κομμάτων, υποψηφίων άσχετων, άχρωμων κι άγευστων από ένα αλλοπρόσαλλο εκλογικό σώμα, που δεν ήταν τα μέλη του συγκεκριμένου κόμματος, τα οποία θα έπρεπε αποκλειστικά να έχουν λόγο.
Μετά την ακύρωση των πρώτων κομματικών εκλογών ανάδειξης προέδρου στην ΝΔ το 2015, (στην πρώτη εκλογή έβγαινε πρώτος ο Μεϊμαράκης και τρίτος ο Μητσοτάκης, και το αποτέλεσμα των οποίων δεν ήταν αρεστό, οπότε, έτσι ξαφνικά, οι εκλογές απλώς ακυρώθηκαν επικαλούμενοι, ότι η εταιρεία δεν μπορούσε να τις διεκπεραιώσει κι έπεσε το σύστημα), οι εσωκομματικές εκλογές σε όλα τα κόμματα αποκαλύφθηκαν τι ακριβώς είναι: μία διαδικασία φαινομενικής νομιμοποίησης αρχηγών κομμάτων, που στην πραγματικότητα δεν απηχούν την λαϊκή επιδοκιμασία.
Οι εσωκομματικές εκλογές εκφυλλίστηκαν σε μία διαδικασία μεταξύ διαπλεκόμενων και ηλιθίων που αποσκοπούν μόνο σε υλικά οφέλη των πρώτων και τάϊσμα με σανό των δεύτερων, καθώς κατ’επιλογήν κλείνουν τα μάτια στην ξεκάθαρη αλήθεια: ότι αυτό δεν είναι δημοκρατική διαδικασία και ο αναδειχθείς ως αρχηγός στο κόμμα τους, δεν εκλέχθηκε στην πραγματικότητα, και δεν είναι δικός τους αρχηγός, αλλά εξυπηρετεί ύποπτα αλλότρια συμφέροντα, που με τον έναν ή τον άλλον τρόπον τον διορίζουν.
Εν κατακλείδι, θα θυμηθώ τον αγαπημένο, μακαριστό Χρήστο Γιανναρά. Είχε πει ότι η Δημοκρατία είναι κατόρθωμα, όχι συνταγή. Δημοκρατία δεν είναι πάω ψηφίζω ένα από τα περισσότερα σκουπίδια που μου υποδεικνύει αυτό το ίδιο το σύστημα που με έχει σκλαβώσει, εξαθλιώσει κι έχει καταντήσει το κράτος μου προτεκτοράτο και το έθνος μου υπό εξαφάνιση.
Και μετά αράζω στην παραλία ή στην καφετέρια και τους αφήνω να διοικούν ανεξέλεγκτοι. Δημοκρατία είναι μία καθημερινή επίπονη και επίμονη προσπάθεια συμμετοχής και συναπόφασης των διοικουμένων στις αποφάσεις των διοικούντων, η οποία δεν επιτρέπω να ξεπέσει, να ευτελιστεί, να γελοιοποιηθεί, να καταντήσει σ’ αυτό που ζούμε σήμερα.
Η Δημοκρατία είναι κατόρθωμα! Κι ακόμα αναζητούνται αυτοί που θα την ΚΑΤΟΡΘΩΣΟΥΝ!
