Βλέπω κάποιους πονηρούληδες αναλυτές να αναθερμαίνουν το φιλονατοϊκό αφήγημα πως την Τουρκία θα την καταστρέψει το ΝΑΤΟ, το Ισραήλ κλπ, και θα μας δώσουν την Κύπρο στο πιάτο. Αφήνω στην άκρη το πόσο κακό είναι να περιμένουμε μονίμως από κάποιον να σκοτώσει τον μπαμπούλα για εμάς, αλλά κρατάω το γεγονός πως συζητήσεις και υποθέσεις για την Ελλάδα, δεν μπορούν να γίνονται σαν να είναι κυρίαρχος και ανεξάρτητος παράγοντας, αλλά σαν κράτος αποικία, ελεγχόμενο από πράκτορες, προδότες και εκβιαζόμενα ανθρωπάκια.
Στο ζήτημα Ελλάς - Τουρκία υπάρχουν κάποιοι συγκεκριμένοι τρίτοι παίκτες.
Αρχικά είναι η Ρωσσία: η Ρωσσία όπως πρόσφατα παρατήρησε και ο Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Άμυνας της Δούμας, αυτό που θα επιθυμούσε από μια διαμάχη εντός του ΝΑΤΟ είναι η κατα το δυνατόν μεγαλύτερη διάρκεια και ένταση αυτής της διαμάχης με σκοπό την αποδυνάμωση του ΝΑΤΟ. Επειδή η Ρωσσία συνορεύει με την Τουρκία, και είχε και έχει σχετικά καλές σχέσεις, είναι πολύ πιθανόν, αν δει την πλάστιγγα να γέρνει εις βάρος της, να στείλει βοήθεια.
Ειδικά αν στον πόλεμο αυτό εμπλακεί και ΗΠΑ-Ισραήλ. Στην αντίθετη περίπτωση όπου η Τουρκία κερδίζει, η Ρωσσία, πλέον δεν έχει καμμία φιλική, ούτε ουδέτερη επαφή με την χώρα μας, καθώς οι κυβερνήσεις μας φρόντισαν να την καταστήσουν εχθρικό κράτος, και στην καλύτερη περίπτωση, θα μπορούσε να δώσει κάποιο δορυφορικό heads-up στην Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία φυσικά θα συμπαρασυρθεί στον πόλεμο αυτό.
Για τον έτερο μεγάλο παίκτη, τις ΗΠΑ, όπως και για κάθε αυτοκρατορία, η διαμάχη μεταξύ βασάλων της αυτοκρατορίας, είναι πάντα ανεπιθύμητη για προφανείς λόγους (αποδυνάμωση κλπ). Αν η Τουρκία έχει να προσφέρει κάτι πολύ σημαντικό είτε στην Μέση Ανατολή, είτε στην Ουκρανία/Εύξεινο Πόντο, είτε σε σχέση με την Κίνα, είναι σχεδόν βέβαιο πως οι μεθοδεύσεις που θα γίνουν θα έχουν σκοπό την κατασίγαση των αντιδράσεων στην Ελλάδα, και την δημιουργία κλίματος αποδοχής τετελεσμένων.
Αν η Τουρκία δράσει αυτοβούλως, (που δεν υπάρχει περίπτωση διότι ο Τούρκος είναι πολύ καρτερικός και προσεκτικός), στόχος θα είναι η γρήγορη κατάπαυση πυρός, εξομάλυνση σχέσεων με σκοπό την επαναφορά των ισορροπιών και την κατά το δυνατό λιγότερη απώλεια στρατιωτικών και παραγωγικών πόρων. Επαναλαμβάνω, η ηγεσία και η πολιτική σκηνή στην Ελλάδα, επι του παρόντος, επιτρέπουν την επιβολή αποφάσεων απο τον αμερικάνικο παράγοντα, άρα μιλάμε για ένα πλήρως ελεγχόμενο μέρος των εμπλεκομένων.
Ο τρίτος παράγοντας είναι το Ισραήλ. Αν το Ισραήλ κρίνει πως το χαρτί που κρατάει η Τουρκία (Συρία) μπορεί να δοθεί, και να γίνει συμφωνία, ή άλλα κέρδη στην περιοχή (π.χ. ενεργειακές συνδέσεις, διάδρομοι, επιρροή στον ισλαμικό κόσμο, κλπ), θα παίξει "κατενάτσιο" σε μια περιφερειακή σύγκρουση (Ελλάς/Κύπρος/Τουρκία), αν μάλιστα η υπόθεση του Ιράν έχει κλείσει υπέρ του.
Η εναλλακτική είναι να επιβάλει δια της βίας όρους στην Τουρκία, χρησιμοποιώντας τα ελληνικά όπλα. Θυμίζω πως οι ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες, είχαν επισυνδεθεί σχεδόν σε ολόκληρο το πολιτικό και στρατιωτικό προσωπικό της χώρας, με ο,τι αυτό συνεπάγεται. Τα ελληνικά όπλα έχουν γίνει πιόνι στην ευρύτερη σκακιέρα.
Τέλος, μένει και η Ευρώπη. Η οποία βρίσκεται στην χειρότερη περίοδο της σύγχρονης ιστορίας της, πιο διαλυμένη από ποτέ, κοινωνικά, πολιτικά και στρατιωτικά. Τα στρατιωτικά αποθέματα έχουν εξαντληθεί στο Ουκρανικό μέτωπο, τα οικονομικά συμφέροντα βρίσκονται στα εργοστάσια στην Τουρκία, οι κυβερνήσεις έχουν στα περισσότερα κεντρικά κράτη μια σφήνα 2-5% Τούρκων πολιτικών και ακόμα μεγαλύτερη σφήνα ισλαμιστών, ενώ η Ελλάς για την Ευρώπη, εκτός από "χώρος διακοπών" και αγοραστής εξοπλισμών και προϊόντων δεν έχει ουδεμία άλλη στρατηγική αξία.
Αντιθέτως η Τουρκία προσφέρει μοχλό για την Ρωσσία, διάδρομο για την κεντρική Ασία, και ρόλο συνομιλητή και απρόβλεπτου παίκτη στην Μέση Ανατολή. Πιθανώς κάποια κράτη να εκφράσουν αντίθεση με "ισχυρά διαβήματα", πιθανώς κάποια κράτη να δώσουν πολύ αργά-πολύ λίγα πυρομαχικά ή εξοπλισμούς, όμως εφόσον αποφασιστεί εξ Αμερικής η τροπή των πραγμάτων, με στόχο την ελάχιστη περιφερειακή ζημία, τα πράγματα θα ξεκαθαρίσουν.
Όλα τα παραπάνω, δεν οφείλονται στην κατάσταση των ελληνικων ΕΔ, ούτε στις αναγκαίες θυσίες που κάνει μια αυτοκρατορία για να διατηρεί το γενικό σύνολο της ισχύος της χωρίς απώλειες, ούτε στο τι θέλουν οι Ρώσσοι ή οι Κινέζοι. Όλα τα παραπάνω οφείλονται στο ότι η Ελλάς έχει πάψει να είναι κυρίαρχο κράτος, και άρα λειτουργεί ως κτήση κάποιων και όχι ως ανεξάρτητος παράγων.
Η "ποθητή" περίπτωση η χώρα μας να χρησιμοποιηθεί ως αιχμή κατά της Τουρκίας για τον οποιοδήποτε λόγο που έχει αποφασιστεί έξωθεν, θα είναι απλώς για την ενός αιφνιδιαστικά επιτυχημένη διεξαγωγή ενός αμυντικού αγώνα από μέρους μας, με σκοπό την ήττα και ανατροπή της κυβέρνησης στην Τουρκία. Σε αυτήν την περίπτωση, η Τουρκία θα έχει εκ των προτέρων λάβει ψευδείς διαβεβαιώσεις πως είναι ελεύθερη να επιτεθεί, με δήθεν αντάλλαγματα που αναφέρθηκαν παραπάνω. Η γρήγορη και αιφνιδιαστική ήττα μιας τέτοιας επιθετικής ενέργειας, δεν θα αποφέρει κανένα σπουδαίο κέρδος για εμάς, αντιθέτως λόγω της συγκέντρωσης πληθυσμού, και του ευαίσθητου παραγόμενου εθνικού μας προϊόντος (τουρισμός), θα πληγούμε ιδιαιτέρως, όσο θα κάνουνε την δουλίτσα για την αλλαγή ηγεσίας απέναντι.
Σαφώς σε πολλούς όλα αυτά φαίνονται σενάρια τραβηγμένα, γιατί προφανώς θεωρούν πως μια σειρά κυβερνήσεων βυθισμένων στα σκάνδαλα, με πρεντατορ και άλλες παγιδεύσεις, ανώμαλους, παιδεραστές κλπ, δεν έχει δώσει καθόλου υλικό για εκβιασμό στις καλύτερες μυστικές υπηρεσίες του πλανήτη, και πως οι ένδοξες ελληνικές ΕΔ που έπρεπε να πάρουν άδεια απο το ΝΑΤΟ για να στείλουν μερικές πλαστικές λέμβους στο Μάτι πριν σχεδόν 10 χρόνια, έχουν απόλυτη ανεξαρτησία κινήσεων και πρωτοβουλία δράσης...
