Σε ένα διεθνές περιβάλλον όπου η πολιτική και η οικονομία κινούνται πάνω σε κινούμενη άμμο, με αστάθεια, αβεβαιότητα και διαδοχικές ανατροπές, το Politico επιχειρεί να αποτυπώσει τα πιο κρίσιμα σενάρια που θα μπορούσαν να καθορίσουν το 2026. Από την έκβαση των πολέμων στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή, έως την ισχύ των αγορών ομολόγων και τον κίνδυνο μιας νέας χρηματοπιστωτικής αναταραχής, αλλά και από την πολιτική αντοχή ηγετών όπως ο Ντόναλντ Τραμπ, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου και ο Βίκτορ Όρμπαν μέχρι τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ, η χαρτογράφηση συνοδεύεται από «αποδόσεις» που υπογραμμίζουν πόσο απρόβλεπτος παραμένει ο κόσμος.
Ο συντάκτης διευκρινίζει εξαρχής ότι δεν θα έβαζε ποτέ τον μισθό του σε τέτοιες προβλέψεις, υπενθυμίζοντας πως το μεγαλύτερο λάθος στον τζόγο είναι να αρχίσεις να τζογάρεις. Ως χαρακτηριστική προειδοποίηση αναφέρεται η περίπτωση του Χάρι Κακάβας, ενός ιδιαίτερα επιτυχημένου μεσίτη ακινήτων στην Αυστραλία, που αφού δημιούργησε περιουσία στη Χρυσή Ακτή, είδε δεκάδες εκατομμύρια να χάνονται στα τραπέζια του μπακαρά. Στην πολιτική, μάλιστα, όπως σημειώνεται, η απρόβλεπτη φύση των εξελίξεων ξεπερνά συχνά ακόμη και την αθλητική αβεβαιότητα, ιδίως σε μια εποχή όπου ο Ντόναλντ Τραμπ βρίσκεται ξανά στον Λευκό Οίκο.
Στο μέτωπο της Ουκρανίας, το ενδεχόμενο να υπάρξει μέσα στο 2026 ουσιαστικό τέλος του πολέμου αποτιμάται με απόδοση 4 προς 1, με το Politico να επισημαίνει ότι, παρά τις κυρώσεις και τις επαναλαμβανόμενες προβλέψεις περί οικονομικής κάμψης της Ρωσίας, ο Βλαντίμιρ Πούτιν δεν μετακινείται από τις μαξιμαλιστικές του απαιτήσεις. Την ίδια στιγμή, ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι αντιμετωπίζει πολιτικά όρια στο εσωτερικό της χώρας του, καθώς οποιαδήποτε παραχώρηση μπορεί να πυροδοτήσει ισχυρές αντιδράσεις.
Ο Τραμπ εμφανίζεται κατά διαστήματα βέβαιος ότι «η συμφωνία γίνεται», ωστόσο η ρωσική ακαμψία, όπως περιγράφεται, συχνά προκαλεί εκνευρισμό στον ίδιο, ενώ η Μόσχα φέρεται να αποκομίζει στρατηγικό όφελος από τη χρονική παράταση της σύγκρουσης, καθώς επιβαρύνονται οικονομικά ευρωπαϊκές κοινωνίες και δοκιμάζεται η συνοχή της διατλαντικής συμμαχίας. Παράλληλα, σημειώνεται ότι μια αιφνίδια κατάληξη θα μπορούσε να κλονίσει εσωτερικά το καθεστώς Πούτιν, ανοίγοντας τον δρόμο για συγκρούσεις στο εσωτερικό της Ρωσίας, όπως έχει επισημανθεί από αναλύσεις ειδικών.
Στο οικονομικό πεδίο, το Politico «βλέπει» με απόδοση 5 προς 1 την πιθανότητα μιας «ανταρσίας» των αγορών ομολόγων, υπενθυμίζοντας την παλιά ρήση του Τζέιμς Κάρβιλ ότι θα ήθελε να μετενσαρκωθεί ως αγορά ομολόγων, επειδή «μπορείς να εκφοβίζεις τους πάντες». Ακόμη και ο Τραμπ, όπως αναφέρεται, αναγκάστηκε την Άνοιξη να παγώσει την πολιτική των «ανταποδοτικών δασμών» όταν οι αγορές αντέδρασαν αρνητικά.
Η εμπειρία της σύντομης πρωθυπουργίας της Λιζ Τρας παρουσιάζεται ως υπενθύμιση του πόσο γρήγορα οι αγορές μπορούν να επιβάλουν όρους, ενώ τονίζεται ότι τα δημόσια οικονομικά σε χώρες όπως η Ιαπωνία, η Βρετανία και οι ΗΠΑ βρίσκονται υπό πίεση, με υψηλά ελλείμματα, χαμηλή ανάπτυξη και αυξημένο κόστος δανεισμού. Στο ίδιο πλαίσιο, επισημαίνεται ότι η απουσία βαθύτερων μεταρρυθμίσεων επιβαρύνει το τοπίο, με τη Γαλλία να αναφέρεται ως ενδεικτική περίπτωση χώρας όπου το χρέος θεωρείται εκρηκτικό και η πολιτική ικανότητα λήψης δύσκολων αποφάσεων περιορισμένη.
Στη Μέση Ανατολή, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου εμφανίζεται ξανά ως «πολιτικός επιζών», με απόδοση 3 προς 1 για την επόμενη πράξη της αντοχής του. Παρά το βάρος ευθυνών που αποδόθηκε στην κυβέρνησή του για την 7η Οκτωβρίου, το κόμμα του φέρεται να ανακάμπτει δημοσκοπικά μετά τις εξελίξεις στο πεδίο των επιχειρήσεων και τη μεταβολή των ισορροπιών με το Ιράν. Με τις εκλογές να πρέπει να διεξαχθούν έως τον Οκτώβριο του 2026, η εικόνα περιγράφεται ως αδιέξοδη τόσο για τον κυβερνητικό συνασπισμό όσο και για την αντιπολίτευση, ενώ καταγράφεται τάση επαναφοράς του Λικούντ στην πρώτη θέση.
Στην Ουγγαρία, το Politico δίνει απόδοση 2 προς 1 στη μάχη του Βίκτορ Όρμπαν για επανεκλογή, σημειώνοντας ότι, παρότι έχει κερδίσει τις τρεις προηγούμενες αναμετρήσεις, η επόμενη κάλπη θεωρείται η πιο δύσκολη της τελευταίας 15ετίας. Κεντρικός αντίπαλος αναδεικνύεται ο Πέτερ Μάγιαρ, πρώην στέλεχος του Fidesz και ευρωβουλευτής, που επιχειρεί να κεφαλαιοποιήσει τη δυσαρέσκεια για πληθωρισμό, οικονομική πίεση και πολιτικά σκάνδαλα, με τον μεγάλο αριθμό αναποφάσιστων να αφήνει όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά.
Στον χρηματοπιστωτικό ορίζοντα, ο κίνδυνος τραπεζικής κρίσης αποτιμάται με απόδοση 3 προς 1, με προειδοποιήσεις ότι υπάρχουν ομοιότητες με το 2008, αυτή τη φορά όμως στον λιγότερο ρυθμισμένο κόσμο της ιδιωτικής χρηματοδότησης. Hedge funds και private equity εμφανίζονται να διαχειρίζονται πλέον σχεδόν το μισό των παγκόσμιων χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων, σε ένα τεράστιο μέγεθος που, σε περίπτωση αναταραχής στην ιδιωτική πίστωση, θα μπορούσε να μεταδώσει σοκ σε ολόκληρο το σύστημα, ιδιαίτερα σε μια συγκυρία όπου τα κράτη δεν διαθέτουν την άνεση νέων διασώσεων.
Τέλος, στις ΗΠΑ, το Politico εντάσσει στην εξίσωση τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου, υπενθυμίζοντας ότι ιστορικά το κόμμα του εκάστοτε προέδρου συχνά χάνει τη Βουλή. Με τους Ρεπουμπλικανούς να έχουν οριακή πλειοψηφία, οι Δημοκρατικοί εμφανίζονται φαβορί για να την ανακτήσουν, με απόδοση 2 προς 1, ειδικά αν η δημοτικότητα του Τραμπ παραμείνει αρνητική.
Για τη Γερουσία, ωστόσο, το τοπίο παρουσιάζεται πιο ευνοϊκό για τους Ρεπουμπλικανούς, οι οποίοι διατηρούν προβάδισμα και αξιολογούνται επίσης με απόδοση 2 προς 1 για να την κρατήσουν, εκτός κι αν προκύψει ισχυρό κύμα αντι-τραμπικής δυσαρέσκειας που θα ανατρέψει τους συσχετισμούς.
