Πώς η πολιτική ορθότητα συγκάλυψε τη μαζική κακοποίηση παιδιών στη Βρετανία

Βρετανία: Συνεχίζοντας τη σειρά δημοσιευμάτων του για την παραπληροφόρηση που, κατά την άποψή του, διακινεί συστηματικά η θεσμική και πολιτισμική ελίτ της Βρετανίας, ο καθηγητής πολιτικής επιστήμης Ματ Γκούντγουιν στρέφει στο δεύτερο μέρος της ανάλυσής του τα πυρά του προς συγκεκριμένα πρόσωπα των μέσων ενημέρωσης. Όπως ισχυρίζεται, πολλοί από εκείνους που εμφανίζονται ως υπερασπιστές της αλήθειας, της αντικειμενικότητας και της ενημέρωσης, στην πραγματικότητα αποκρύπτουν, διαστρεβλώνουν ή απορρίπτουν κρίσιμα γεγονότα που συγκρούονται με την ιδεολογική τους ατζέντα. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα που αναφέρει είναι η στάση της πρώην δημοσιογράφου του BBC και νυν podcaster, Emily Maitlis, σχετικά με τις λεγόμενες συμμορίες βιασμού από Πακιστανούς μουσουλμάνους στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Σε πρόσφατη συνέντευξή της με τον Rupert Lowe, πρώην βουλευτή του Reform UK και ανεξάρτητο πολιτικό σήμερα, η Maitlis, σύμφωνα με τον Γκούντγουιν, παρουσίασε παραπλανητικά και ατεκμηρίωτα στοιχεία για τη σύσταση των δραστών τέτοιων εγκληματικών ομάδων. Συγκεκριμένα, ισχυρίστηκε ότι οι λευκοί Βρετανοί άνδρες είναι πιο πιθανό να εμπλέκονται σε οργανωμένες συμμορίες βιασμού από τους Πακιστανούς μουσουλμάνους. Η δήλωση αυτή έγινε με αναφορά σε δημοσίευμα των Times, χωρίς όμως να προσκομιστούν σαφή στατιστικά δεδομένα.

Ο Lowe, από την πλευρά του, υπερασπίστηκε τη θέση του υπέρ της ανάγκης διενέργειας εθνικής έρευνας για τις συμμορίες σεξουαλικής κακοποίησης, τονίζοντας πως η συστηματική αποσιώπηση της εθνοτικής καταγωγής των δραστών εξυπηρετεί πολιτικές σκοπιμότητες. Η Maitlis αντέδρασε έντονα, κατηγορώντας τον ότι “εκμεταλλεύεται τα θύματα” για να χρηματοδοτήσει σχετική καμπάνια, ενώ τον χαρακτήρισε ανοιχτά “ρατσιστή”.

Ο Γκούντγουιν αναφέρει ότι αυτού του είδους οι αντιδράσεις αποτελούν κοινό μοτίβο ανάμεσα στα μέλη της προοδευτικής τάξης που κυριαρχεί στους θεσμούς της χώρας. Παρουσιάζει το φαινόμενο αυτό ως χαρακτηριστικό μιας ιδεολογικά εμμονικής τάσης που δίνει προτεραιότητα στην υπεράσπιση αφηρημένων εννοιών πολιτικής ορθότητας εις βάρος της αλήθειας και της προστασίας των θυμάτων. Τονίζει, μάλιστα, ότι έχει αντιμετωπίσει παρόμοιες αντιδράσεις όταν παρουσίασε τα δεδομένα αυτά σε διαλέξεις ακόμη και στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, όπου πολλοί φοιτητές και ακαδημαϊκοί αρνούνταν να αποδεχτούν την πραγματικότητα της εμπλοκής συγκεκριμένων μεταναστευτικών ομάδων σε τέτοιου είδους εγκλήματα.

Η αναφορά του Γκούντγουιν στη σχετική τεκμηρίωση ξεκινά από το έργο του δημοσιογράφου Andrew Norfolk, ο οποίος το 2011 δημοσίευσε στους Times ένα πρωτοποριακό ρεπορτάζ για την κακοποίηση ανήλικων κοριτσιών σε βρετανικές πόλεις από συμμορίες Πακιστανών. Σε 17 δίκες που διεξήχθησαν μεταξύ 1997 και 2011 σε 13 πόλεις της Αγγλίας, οι 53 από τους 56 κατηγορούμενους περιγράφονταν ως Ασιάτες, εκ των οποίων οι 50 ήταν Μουσουλμάνοι, κυρίως Πακιστανικής καταγωγής. Ορισμένα θύματα υπέστησαν επαναλαμβανόμενους βιασμούς από τα ίδια άτομα, ενώ κορίτσια μόλις 12 ετών εξαναγκάστηκαν σε αμβλώσεις.

Εκθέσεις όπως εκείνη της Louise Casey το 2015 και της καθηγήτριας Alexis Jay το 2014 επιβεβαίωσαν το μοτίβο αυτό, καταλήγοντας πως οι περισσότεροι δράστες των περιπτώσεων οργανωμένης παιδικής σεξουαλικής εκμετάλλευσης στο Ρόδεραμ και αλλού ήταν άνδρες πακιστανικής καταγωγής. Οι τοπικές αρχές παραδέχτηκαν ότι σε πολλές περιπτώσεις επέλεξαν να αποκρύψουν τα εθνοτικά δεδομένα των δραστών από φόβο για κατηγορίες περί ρατσισμού.

Ανάλογα πορίσματα προέκυψαν και σε πόλεις όπως το Ρότσντεϊλ, η Οξφόρδη, το Τέλφορντ και το Οξφορντσάιρ. Στο Τέλφορντ, ειδική ανεξάρτητη έρευνα κατέληξε ότι η πλειονότητα των κακοποιητών ανήκε σε πληθυσμούς νοτιοασιατικής καταγωγής, και τόνισε πως οι προσπάθειες διερεύνησης είχαν εμποδιστεί εξαιτίας του πολιτικού φόβου περί ρατσιστικών χαρακτηρισμών.

Ιδιαίτερα αποκαλυπτική θεωρείται και η ακαδημαϊκή μελέτη του 2020 των Kish Bhatti-Sinclair και Charles Sutcliffe, η οποία ανέλυσε 73 δίκες σε 44 πόλεις. Οι συγγραφείς διαπίστωσαν ότι το 93% των κατηγορουμένων σε υποθέσεις τοπικής ομαδικής σεξουαλικής εκμετάλλευσης παιδιών ήταν Μουσουλμάνοι, και η αναλογία Πακιστανών στον πληθυσμό συσχετιζόταν άμεσα με τη συχνότητα εμφάνισης τέτοιων υποθέσεων.

Σε ορισμένες πόλεις, οι στατιστικές προκαλούν σοκ. Στο Ρότσντεϊλ, 1 στους 280 μουσουλμάνους άνδρες άνω των 16 ετών διώχθηκε για εγκλήματα τέτοιου τύπου. Στο Τέλφορντ, η αναλογία ήταν 1 στους 126. Στο Ρόδεραμ, το ποσοστό ανερχόταν σε 1 στους 73. Σύμφωνα με τον Γκούντγουιν, οι πραγματικοί αριθμοί ενδέχεται να είναι ακόμη υψηλότεροι, λόγω των κενών στην αστυνόμευση και της διστακτικότητας των Αρχών να διερευνήσουν ή να διώξουν υποθέσεις που θα μπορούσαν να θεωρηθούν «πολιτικά ευαίσθητες».

Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι η στάση της ελίτ και των μέσων ενημέρωσης ισοδυναμεί με συνενοχή, καθώς δίνει προτεραιότητα στην αποφυγή της κριτικής έναντι του ενδεχόμενου να αποκαλυφθεί η πραγματικότητα. Κατά τον ίδιο, το επιχείρημα ότι έχει ήδη διενεργηθεί σχετική έρευνα δεν αναιρεί την ανάγκη για νέα, ευρύτερη και πιο ανεξάρτητη διερεύνηση, καθώς παραμένουν αναπάντητα ερωτήματα για το πώς οι θεσμοί απέτυχαν να προστατεύσουν τα παιδιά. Κατηγορεί, μάλιστα, ορισμένους πολιτικούς και δημοσιογράφους ότι στην πράξη προτιμούν τη σιωπή και την συγκάλυψη, από τον δημόσιο διάλογο και τη λογοδοσία.

Το ζήτημα, καταλήγει, δεν είναι απλώς ένα ακόμη σκάνδαλο κακοποίησης. Είναι μια βαθιά ηθική κρίση, που αντανακλά το χάσμα ανάμεσα στην ελίτ και την κοινωνική βάση της Βρετανίας. Μια κρίση που δείχνει ότι η πολιτισμική κυριαρχία των φιλελεύθερων θεσμών και η εμμονή στην καταπολέμηση των προκαταλήψεων έχει φτάσει στο σημείο να επισκιάζει ακόμη και την προστασία των πιο αθώων και ευάλωτων ανθρώπων. Για τον Γκούντγουιν, αυτή είναι η απόλυτη αποτυχία της σύγχρονης Βρετανίας — και πρέπει να αντιμετωπιστεί.