Ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης, στη συνέντευξή του στην εκπομπή του Ν. Μάνεση στον Alpha στις 17/1/2026, απαντώντας σε ερώτηση για την επικείμενη συνάντησή του με τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, δήλωσε πως αυτή θα γίνει μέσα στον Φεβρουάριο. Εν όψει της, ας επιχειρήσουμε μία άσκηση διορατικότητας, συνδυάζοντας υποθέσεις, προθέσεις και πραγματικά δεδομένα από αμφότερες τις πλευρές, πριν κληθούμε να αποφασίσουμε σχετικώς.
Η Τουρκία, όπως δηλώνει διαρκώς σε όλους τους τόνους, πότε επισήμως και πότε με βάναυση προκλητικότητα, επιδιώκει τη μοιρασιά του Αιγαίου. Ο Ερντογάν έχει απόλυτη ανάγκη την επίτευξη αυτού του στόχου για να αντιμετωπίσει την αμφισβήτηση του καθεστώτος του από εσωτερικά και εξωτερικά προβλήματα. Η πρεμούρα τους είναι τέτοια, που διά στόματος του υπουργού των Εξωτερικών τους θεωρούν υπεύθυνες για την αδυναμία επίτευξης συμφωνίας «τις εσωτερικές πολιτικές ισορροπίες της Ελλάδος που δεν δίνουν τη δυνατότητα στους ηγέτες της να βάλουν την υπογραφή τους σε λύση»! Η εθνική μας ανεξαρτησία και η εδαφική μας ακεραιότητα αντιμετωπίζονται ως «ζήτημα ισορροπιών»! Έτσι φαίνεται, αφού η δήλωση του κ. Φιντάν έμεινε κατ’ ουσία αναπάντητη.
Η κυβέρνηση στα Ελληνοτουρκικά ασκεί μία προσωποπαγή διπλωματία, εν πολλοίς εν κρυπτώ, η οποία δεν επιτρέπει να αντιληφθούμε τις θέσεις της, πέραν γενικόλογων αναφορών στο Διεθνές Δίκαιο και στην αδιαπραγμάτευτη εθνική θέση, ούτε τις προθέσεις της. Προφανώς η επίτευξη μίας συμφωνίας δεν μπορεί να υλοποιηθεί με τους ανωτέρω τρόπους. Το βάρος της είναι τόσο και τέτοιο, που κανείς δεν θα τολμούσε να το σηκώσει μόνος του δίχως τη διαβεβαίωση ότι ενεργεί κατόπιν εγκρίσεως του λαού. Κάπως έτσι θα οδηγηθούμε σε εκλογές.
Αν υποθέσουμε ότι θέλει να αποδεχθεί μία συμφωνία εις βάρος μας όπως αυτή που προτείνουν οι Τούρκοι, θα πρέπει να πείσει τους Έλληνες πως το διακύβευμα σε περίπτωση μη επίτευξής της είναι μεγάλο. Και επειδή τα «ήρεμα νερά», η «συνεκμετάλλευση», τα «τραγούδια και η κουζίνα της γειτονιάς μας» ακούγονται και είναι γραφικά σε περιβάλλον τέτοιας έντασης, θα επιστρατευτεί το δίλημμα «ειρήνη ή πόλεμος;». Πάνω σ’ αυτό κτίστηκε η λογική της υποχωρητικότητας και του κατευνασμού την οποία προωθούν κάποιοι αρμοί της εγχώριας εξουσίας, πολιτικής και οικονομικής. Με τρόπο ανιστόρητο, κοντόφθαλμο, για λόγο ιδιοτελή, εκ της ανεπαρκείας τους να σχεδιάσουν και να στηρίξουν θέση περήφανη και αξιοπρεπή, με σεβασμό στην Ιστορία, με όραμα για το μέλλον του τόπου. Είναι αυτοί του «ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε…».
Τρέμω μπροστά στον νέο Διχασμό που θα δημιουργήσουν. Αυτή τη φορά ανάμεσα σε «ειρηνόφιλους ρεαλιστές» και «πολεμοχαρείς πατριδοκάπηλους»! Για να ενισχύσω την ελπίδα να τον αποφύγουμε, σας προτείνω να αναζητήσετε το άρθρο του διευθυντού της «Εστίας» Μ. Κοττάκη στις 17/1/2026 με τίτλο «Ὁ πῆχυς Κωνσταντίνου Καραμανλῆ γιά τό ἑλληνικό Ἀρχιπέλαγος» και το άρθρο του Κ. Γρίβα, καθηγητού Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική ΣΣΕ, στην ιστοσελίδα SLpress στις 23/10/2025 με τίτλο: «Γιατί τα 12 μίλια είναι αδιαπραγμάτευτα».
Η εξομοίωση του πλήθους με τον Σημίτη
Ήταν προδοσία η υποστολή της σημαίας από τα Ίμια, η αποχώρηση του ελληνικού στόλου και το γκριζάρισμα εθνικού εδάφους; Ναι, ήταν. Ήταν ξεφτίλα που ο πρωθυπουργός της Ελλάδας διέταξε τον στόλο να πάει στα Ίμια κι ύστερα έδωσε εντολή να φύγει άρον άρον κι ευχαρίστησε τους… Αμερικάνους για τη βοήθειά τους στην πραγματοποίηση της εθνικής υποχώρησης; Ναι, ήταν. Γίναμε παγκοσμίως ρεζίλι που κατάπιαμε τέτοια ντροπή, εμείς οι απόγονοι του Λεωνίδα των Θερμοπυλών, του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, του Κολοκοτρώνη και των ηρώων του ’40; Ναι, γίναμε. Την επομένη της προδοσίας των Ιμίων, όσοι τη ζήσαμε και τη θυμόμαστε, δεν νιώθαμε βαθιά ντροπιασμένοι, θυμωμένοι, θλιμμένοι; Ναι, έτσι νιώθαμε. «Προδότη» δεν χαρακτήριζε τον Σημίτη η πλειονότητα των Ελλήνων την επομένη των γεγονότων; Ναι, έτσι άκουγες να τον αποκαλούν στους δρόμους, στις πλατείες, στους χώρους εργασίας, στα πανεπιστήμια, στα γήπεδα, όπου βρίσκονταν άνθρωποι με νου, καρδιά και ψυχή ελληνική.
Τότε γιατί στις εκλογές της 22ας Σεπτεμβρίου 1996 η πλειοψηφία ψήφισε Σημίτη και ΠΑΣΟΚ; Γιατί 2.813.245 ψηφοφόροι ήθελαν να παραμείνουν στην εξουσία οι πρωταίτιοι της εθνικής ντροπής; Και γιατί στη συνέχεια η πλειοψηφία των νεοδημοκρατών ψηφοφόρων ανέχτηκε το κόμμα τους να συνεργάζεται και να συγκυβερνά με το ΠΑΣΟΚ των Ιμίων; Γιατί οι εκλογείς δέχτηκαν οι βουλευτές και οι υπουργοί των «γαλάζιων» κυβερνήσεων να εκφράζονται θετικά για ένα πρόσωπο που κηλίδωσε την Ιστορία μας και είχε τόσο κακή σχέση με την έννοια του έθνους, ώστε δεν μπορούσε ούτε μια φράση στα ελληνικά να ξεστομίσει σωστά;
Το πλήθος εξομοιώθηκε με τον Σημίτη και την εξουσία του διά της ψήφου και της στήριξης των πολιτικών δυνάμεων που βαδίζουν πάνω στα λερά χνάρια, τα οποία άφησε στην ελληνική Ιστορία το άθλιο καθεστώς του.
Εδώ αξίζει να υπενθυμιστεί ο θείος Πλάτων, ο οποίος στην «Πολιτεία» του και συγκεκριμένα στον θρυλικό «μύθο του Ηρός» (617e) αναφέρει: «Οὐχ ὑμᾶς δαίμων λήξεται, ἀλλ’ ὑμεῖς δαίμονα αἱρήσεσθε. Πρῶτος δ’ ὁ λαχὼν πρῶτος αἱρείσθω βίον, ᾧ συνέσται ἐξ ἀνάγκης. Ἀρετὴ δὲ ἀδέσποτον, ἣν τιμῶν καὶ ἀτιμάζων πλέον καὶ ἔλαττον αὐτῆς ἕκαστος ἕξει. Αἰτία ἑλομένου· θεὸς ἀναίτιος».
«Δεν θα σας δοθεί δαίμονας*, εσείς θα διαλέξετε τον δαίμονά σας. Όποιος λάχει πρώτος, πρώτος ας διαλέξει ζωή, με την οποία θα δεσμευτεί αναγκαστικά. Η αρετή δεν έχει αφέντη. Όποιος την τιμά ή την περιφρονεί θα έχει περισσότερη ή λιγότερη. Υπεύθυνος είναι αυτός που διαλέγει. Ο θεός δεν ευθύνεται».
Γίναμε συνεταίροι στις μαύρες επιχειρήσεις των Ιμίων, του Οτσαλάν και άλλων τινών και το πήραμε για τα καλά το «μέρισμά» μας. Αἰτία ἑλομένου· θεὸς ἀναίτιος.
*Το νόημα της λέξης «δαίμων» εδώ είναι εκείνο της τύχης, της μοίρας. Ο άνθρωπος δημιουργεί τον δρόμο του, δεν φτιάχνει ο δρόμος τον άνθρωπο.
