Μια ακόμη ρωγμή στο προσεκτικά δομημένο κυβερνητικό αφήγημα περί «διαχρονικών ευθυνών» για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ καταγράφηκε χθες στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής. Και αυτή τη φορά δεν προήλθε από την αντιπολίτευση, αλλά από έναν άνθρωπο που γνωρίζει εκ των έσω τη λειτουργία του Οργανισμού και προέρχεται από τον καραμανλικό πυρήνα: τον πρώην υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης Αλέξανδρος Κοντός.
Η παρέμβασή του ήρθε να αμφισβητήσει ευθέως την προσπάθεια της πλειοψηφίας να μεταφέρει το βάρος των ευθυνών σε παλαιότερες κυβερνήσεις, επιχειρώντας έναν συμψηφισμό που, όπως φαίνεται, δεν πείθει ούτε στελέχη της ίδιας της παράταξης. Ο Αλέξανδρος Κοντός, με καθαρό και κατηγορηματικό τρόπο, αρνήθηκε να αποδεχθεί την ερμηνεία που δόθηκε στα λεγόμενά του από τον άτυπο επικεφαλής της κυβερνητικής πλειοψηφίας στην Επιτροπή, Μακάριος Λαζαρίδης.
«Δεν είπα ποτέ για ζούγκλα και χάος»
Η ένταση προκλήθηκε όταν ο Μακάριος Λαζαρίδης, σχολιάζοντας την κατάθεση του πρώην υπουργού, υποστήριξε ότι από τα λεγόμενά του προκύπτει πως ο ΟΠΕΚΕΠΕ είχε παραληφθεί ως «ζούγκλα και χάος» από τις κυβερνήσεις της περιόδου Σημίτη. Η αναφορά αυτή εντασσόταν πλήρως στη γραμμή περί «διαχρονικής παθογένειας», που επιχειρεί να σχετικοποιήσει τις βαριές αποκαλύψεις της τελευταίας περιόδου.
Ο Αλέξανδρος Κοντός, ωστόσο, έσπευσε να βάλει σαφές όριο. Δήλωσε ρητά και χωρίς περιστροφές ότι «ουδέποτε» είπε κάτι τέτοιο, αποδομώντας στην πράξη το επιχείρημα που επιχείρησε να του αποδώσει η πλειοψηφία. Η παρέμβασή του δεν ήταν απλώς μια διόρθωση, αλλά μια πολιτική αποστασιοποίηση από την προσπάθεια ιστορικού συμψηφισμού.
Ακόμη πιο αιχμηρή ήταν η συναισθηματική φόρτιση με την οποία ο πρώην υπουργός σχολίασε τις σημερινές αποκαλύψεις. Όπως τόνισε, παρακολουθώντας τις συνεδριάσεις της Εξεταστικής, αισθάνεται θλίψη, καθώς όσα έρχονται σήμερα στο φως δεν μπορούν να συγκριθούν, ούτε ποσοτικά ούτε ποιοτικά, με τα προβλήματα που υπήρχαν στο παρελθόν. Με τη φράση αυτή, ουσιαστικά ακύρωσε την ιδέα ότι «όλοι ίδιοι ήταν» και ότι η σημερινή κατάσταση αποτελεί απλώς συνέχεια παλαιών δυσλειτουργιών.
Όταν το «διαχρονικό» καταρρέει εκ των έσω
Η σημασία της τοποθέτησης Κοντού δεν έγκειται μόνο στο περιεχόμενό της, αλλά και στην πολιτική της προέλευση. Δεν πρόκειται για στέλεχος της αντιπολίτευσης, ούτε για έναν εξωτερικό επικριτή της κυβέρνησης, αλλά για πρώην υπουργό κυβερνήσεων Καραμανλή. Όταν ένας τέτοιος μάρτυρας αρνείται να συνταχθεί με το αφήγημα της «ζούγκλας» και του «χάους», το επιχείρημα της διαχρονικότητας αποδυναμώνεται δραστικά.
Η κατάθεσή του λειτουργεί ως εσωτερικό άδειασμα, αποκαλύπτοντας ότι η προσπάθεια να μοιραστούν οι ευθύνες προς τα πίσω δεν είναι ούτε αυτονόητη ούτε κοινά αποδεκτή. Αντιθέτως, ενισχύεται η αίσθηση ότι το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ έχει ποιοτικά χαρακτηριστικά που το καθιστούν μοναδικό, με συγκεκριμένες πολιτικές ευθύνες που δεν μπορούν να διαχυθούν στο παρελθόν.
Σε αυτό το πλαίσιο, το ερώτημα που αιωρείται είναι απλό αλλά αμείλικτο: όταν ακόμη και καραμανλικά στελέχη αρνούνται να «σκεπάσουν» τις σημερινές αποκαλύψεις με το πέπλο των διαχρονικών ευθυνών, πόσο πειστικό μπορεί να παραμείνει το κυβερνητικό αφήγημα; Αν αυτό δεν συνιστά πολιτικό άδειασμα, τότε πράγματι γεννάται το ερώτημα: τι ακριβώς είναι;
