Ένα δεξαμενόπλοιο μεταφοράς υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) κατάφερε να ολοκληρώσει ένα ταξίδι διάρκειας σχεδόν έξι μηνών από τη Ρωσία προς την Κίνα, παραδίδοντας τελικά το φορτίο του, σύμφωνα με στοιχεία παρακολούθησης της LSEG. Η συγκεκριμένη μεταφορά αναδεικνύει τις σημαντικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η ρωσική βιομηχανία φυσικού αερίου στην προσπάθειά της να εξάγει τα προϊόντα της, υπό το καθεστώς των εκτεταμένων δυτικών κυρώσεων που έχουν επιβληθεί.
Το πλοίο μεταφοράς φυσικού αερίου με την ονομασία Perle κατέπλευσε την Τρίτη στον τερματικό σταθμό LNG της Beihai, που βρίσκεται στην Κίνα. Το φορτίο είχε παραληφθεί από το ρωσικό λιμάνι LNG Portovaya, το οποίο τελεί υπό αμερικανικές κυρώσεις, στις 8 Δεκεμβρίου, όπως μετέδωσε το Reuters. Υπό κανονικές συνθήκες, η μεταφορά ενός φορτίου LNG από τη Ρωσία προς την Ασία διαρκεί περίπου 45 ημέρες, γεγονός που καθιστά την εξάμηνη διάρκεια του συγκεκριμένου ταξιδιού ενδεικτική των δυσκολιών που προκαλούν οι περιορισμοί.
Η ρωσική εταιρεία Novatek, η οποία αποτελεί τον μεγαλύτερο παραγωγό LNG στη χώρα, χρησιμοποιεί τον ίδιο τερματικό σταθμό εκφόρτωσης στην Κίνα για φορτία που προέρχονται από το έργο Arctic LNG 2, το οποίο επίσης βρίσκεται στο στόχαστρο των διεθνών κυρώσεων. Η εξέλιξη αυτή υπογραμμίζει την αυξανόμενη εξάρτηση της Ρωσίας από την κινεζική αγορά για την απορρόφηση των ενεργειακών της προϊόντων, καθώς οι παραδοσιακές ευρωπαϊκές αγορές έχουν περιοριστεί σημαντικά.
Το συγκεκριμένο φορτίο αποτελεί το τρίτο που παραδίδεται στην Κίνα από τη μονάδα παραγωγής LNG στη Βαλτική Θάλασσα, μετά την επιβολή κυρώσεων από την Ουάσινγκτον τον Φεβρουάριο του 2025. Το πρώτο φορτίο είχε παραδοθεί τον περασμένο Δεκέμβριο, γεγονός που καταδεικνύει μια σταδιακή, αν και εξαιρετικά χρονοβόρα, προσαρμογή της ρωσικής εφοδιαστικής αλυσίδας στα νέα δεδομένα.
Κατά τα πρώτα στάδια λειτουργίας του τερματικού σταθμού Portovaya, η πλειονότητα των φορτίων κατευθυνόταν προς την Τουρκία και την Ελλάδα. Ωστόσο, η γεωπολιτική αναταραχή και οι συνεχιζόμενες κυρώσεις οδήγησαν σε μια στρατηγική στροφή, με αποτέλεσμα οι αγορές προμήθειας να επεκταθούν σε χώρες όπως η Κίνα, η Ισπανία και η Ιταλία, αν και με σημαντικές καθυστερήσεις και αυξημένο κόστος.
