Σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ: Παραδοχή ενοχής ή ένδειξη πολιτικής ανικανότητας;

Μετά τη χρήση της λέξης «αποτύχαμε» από τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, η γραμμή που προωθούν τα στελέχη του Μεγάρου Μαξίμου αναφορικά με το ζήτημα του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι πως «η κυβέρνηση έχασε τη μάχη». Πρόκειται για μια προσπάθεια υποκριτικής παραδοχής, η οποία έχει ως στόχο να μετριάσει τις αντιδράσεις και τίποτε περισσότερο. Ωστόσο, αυτός ο επικοινωνιακός χειρισμός γρήγορα καταρρέει υπό το βάρος των εξελίξεων.

Αρχικά, η κυβερνητική προπαγάνδα προσπάθησε να εστιάσει σχεδόν αποκλειστικά στο οικονομικό πρόστιμο, υποβαθμίζοντας το ίδιο το σκάνδαλο της απάτης. Το μπάχαλο που ακολούθησε με τις αντικρουόμενες δηλώσεις υπουργών σχετικά με τα 415 εκατομμύρια ευρώ, που ενδέχεται να ξεπεράσουν και το ένα δισεκατομμύριο, είναι πλέον κοινό μυστικό. Κανείς δεν αμφιβάλλει πλέον ότι το τελικό κόστος θα επιβαρύνει το σύνολο της κοινωνίας.

Η δεύτερη γραμμή άμυνας της κυβέρνησης ήταν να παρουσιάσει το σκάνδαλο ως μια διαχρονική γραφειοκρατική παθογένεια, που κατέληξε στο πρόστιμο-μαμούθ, το οποίο τώρα καλείται να επωμιστεί η χώρα. Ωστόσο, και αυτή η αφήγηση της «διαχρονικότητας» κλονίζεται σοβαρά από τις διαρκείς αποκαλύψεις, που αποδεικνύουν ότι η απάτη πραγματοποιήθηκε και επί των ημερών της σημερινής κυβέρνησης, από το 2019 και μετά, με εμπλοκή δικών της στελεχών.

Οι συνεχείς αποκαλύψεις αποδυναμώνουν την προσπάθεια της «γαλάζιας» ηγεσίας να παρουσιαστεί ως αθώος κληρονόμος ενός προβλήματος που απλώς δεν κατάφερε να λύσει, αντί να αναγνωριστεί ως δράστης και συνεργός. Παράλληλα, επιχειρείται η αποπροσωποποίηση των ευθυνών, παρουσιάζοντάς τες ως μια γενικευμένη παθογένεια του πολιτικού συστήματος, διαχέοντας έτσι τις ευθύνες σε όλους. Με το επιχείρημα ότι «όλοι τα ίδια κάνουν», το μήνυμα που προσπαθούν να περάσουν είναι πως αν όλοι φταίνε, κανείς δεν φταίει αποκλειστικά.

Ωστόσο, αυτή η τακτική λειτουργεί ως μπούμερανγκ. Δεν χρειάζεται ειδικός σε θέματα επικοινωνίας για να αντιληφθεί κανείς ότι μια τέτοια τοξική ρητορική όχι μόνο δεν απαλλάσσει την κυβέρνηση, αλλά εντείνει την αποστροφή της κοινής γνώμης για ολόκληρη την πολιτική τάξη και υπονομεύει περαιτέρω την εμπιστοσύνη στους θεσμούς.

Με αυτήν την στάση, η κυβέρνηση ομολογεί ουσιαστικά ότι, παρά το γεγονός πως ανέλαβε την εξουσία με τη δέσμευση για μεταρρυθμίσεις και αποτελεσματικότητα, μετά από έξι χρόνια κατέληξε να αποτελεί μέρος του προβλήματος που υποσχέθηκε να αντιμετωπίσει.

Παράλληλα, καταρρίπτεται και το αφήγημα περί ενός «αδύναμου κράτους» και «ελαττωματικού συστήματος». Τα στοιχεία αποκαλύπτουν την ύπαρξη ενός καλά οργανωμένου μηχανισμού απάτης, με συγκεκριμένες μεθόδους, συνεργούς και πρακτικές εκφοβισμού.

Ακόμη και οι πρωτοβουλίες που ανακοινώθηκαν, όπως η υπαγωγή του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ, παρουσιάζονται μάλλον ως καθυστερημένες αντιδράσεις σε έλλειμμα αποφασιστικότητας και αναβλητικότητα στις μεταρρυθμίσεις. Το πλήγμα στην ηθική ακεραιότητα είναι ανυπολόγιστο.

Υπό αυτό το πρίσμα, το «αποτύχαμε» του πρωθυπουργού δεν φαίνεται πλέον ως έκφραση ταπεινότητας, αλλά ως παραδοχή ενοχής ή έστω ως ένδειξη εγκληματικής ανικανότητας. Οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν αυτή την ερμηνεία.

ΟΠΕΚΕΠΕ και ισλαμικός εποικισμός

Αυτό που παρατηρείται αυτές τις μέρες στην Κρήτη δεν είναι παρά η τραγική συνέπεια της εμπλοκής μέρους του τοπικού πληθυσμού σε ένα δίκτυο πολιτικής μαφίας, το οποίο εδώ και δεκαετίες πλήττει βάναυσα το έθνος. Για να γίνεις μέλος αυτής της μαφίας, απαιτείται να διαπράξεις ένα έγκλημα ενώπιον των άλλων μελών, ώστε να δεσμευτείς αμετάκλητα στην οργάνωση. Από τη στιγμή που το εγκληματικό αυτό «τελεσίγραφο» ολοκληρωθεί και υπάρχουν μάρτυρες που μπορούν να παραδώσουν αποδεικτικά στοιχεία στις αρμόδιες αρχές ή, χειρότερα, στους συγγενείς του θύματος, δεν υπάρχει επιστροφή στη νομιμότητα. Ο νέος «σύντροφος» σκέφτεται, ενεργεί και συμπεριφέρεται σαν μαφιόζος, υπακούει άνευ όρων στην ομερτά – την σιωπή δηλαδή για ό,τι συμβαίνει εντός της οργάνωσης.

Ένα σημαντικό τμήμα του πληθυσμού, λοιπόν, έπεσε στην παγίδα του γνωστού «μαζί τα φάγαμε». Οι αφελείς λησμόνησαν το βασικό αξίωμα ότι «τζάμπα τυρί υπάρχει μόνο στις φάκες». Η πολιτική τάξη, από τη μεριά της, προσέφερε το «τζάμπα» τυράκι της ατιμωρησίας σε χιλιάδες αγρότες και κτηνοτρόφους, πραγματικούς και πλασματικούς, για κάποιο διάστημα. Αυτοί εισέπρατταν παράνομα επιδοτήσεις από τον ΟΠΕΚΕΠΕ, ανταλλάσσοντας την πολιτική στήριξη τους – δηλαδή ψήφους – στις φαμίλιες που βούλιαζαν σε παρακμή. Νομίζοντας πως «το ένα χέρι νίβει το άλλο», ξέχασαν πως τελικά το ένα χέρι έκοβε το λαρύγγι της πατρίδας.

Σήμερα, η χώρα εποικίζεται από μαζικές ροές Αφροασιατών ισλαμιστών, και εκείνοι που είχαν απολαύσει το «τυράκι» της ατιμωρησίας καλούνται να επιστρέψουν όχι απλά τα λίγα επιδόματα, αλλά ολόκληρα… κεφαλοτύρια. Κάποιοι μάBλιστα θα βρεθούν να πληρώσουν και με τη φυλακή.

Η Κρήτη, όπως και άλλες περιοχές της Ελλάδας, υποδέχεται αυτή τη νέα πραγματικότητα του εποικισμού, ενώ η κυβέρνηση Μητσοτάκη συνεχίζει να υπόσχεται λύσεις, χρησιμοποιώντας το Λιμενικό Σώμα και το Πολεμικό Ναυτικό σαν… επιτροπές υποδοχής των εισερχόμενων πληθυσμών.

Τα κάστρα πέφτουν πάντα από μέσα. Και όσοι κατέχουν κρίσιμες θέσεις λειτουργούν συχνά υπέρ αυτών που επιδιώκουν να υπονομεύσουν την ίδια την ύπαρξη της χώρας.