Παρακολουθούμε με θλίψη τις αντιδράσεις των κτηνοτρόφων στη Λέσβο, που έχουν αφεθεί στη μοίρα τους από την αδιάφορη κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, και αντιλαμβανόμαστε πως βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο σημείο όπου κλείνει ο κύκλος ολόκληρων τρόπων ζωής.
Ο αφανισμός των κοπαδιών συμπαρασύρει έναν πανάρχαιο βιοτικό δρόμο. Οι επιλογές αυτές παρουσιάζονται ως υγειονομικές, όμως η εικόνα που σχηματίζεται παραπέμπει σε μια βίαιη διαδικασία ισοπέδωσης, που απειλεί με εξαφάνιση τη μικρής κλίμακας εκτατική κτηνοτροφία στην Ελλάδα, την ώρα που ο πρωθυπουργός προτρέπει επιφανειακά για «προϊόντα με ετικέτες».
Στην περίοδο διακυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, η χώρα και οι απλοί δημιουργικοί άνθρωποι βιώνουν διαδοχικά πλήγματα. Μια συγκυρία που οδηγεί σε εκχώρηση της Ελλάδας σε ξένα συμφέροντα. Η μικρή κτηνοτροφία λειτουργεί χωρίς μεγάλα αποθέματα, χωρίς εύκολη πρόσβαση σε χρηματοδότηση και χωρίς περιθώρια χρόνου.
Όταν ένας άνθρωπος της υπαίθρου χάνει το κοπάδι του, χάνει το σύνολο της ζωής του. Η επανεκκίνηση καθίσταται αδύνατη. Η εγκατάλειψη γίνεται μονόδρομος. Στη θέση του εισέρχονται ισχυροί παίκτες που επιδιώκουν τη συγκέντρωση. Κάθε κρίση βαθαίνει την απόγνωση της κοινωνίας και μετατρέπεται σε πεδίο εξυπηρέτησης συμφερόντων που κυριαρχούν στον τόπο.
Άλλες χώρες βρέθηκαν αντιμέτωπες με ζωονόσους. Οι λύσεις που εφαρμόστηκαν δεν είχαν τη σκληρότητα που καταγράφεται σήμερα. Η κυβερνητική διαχείριση αποτυπώνει μια προσέγγιση που προκαλεί έντονη ανησυχία, ενώ το κέντρο λήψης αποφάσεων εμφανίζεται αποκομμένο από την πραγματικότητα της υπαίθρου.
Το σχέδιο που διαφαίνεται για την εκτατική κτηνοτροφία φέρει τη σφραγίδα της εξαφάνισης. Η ελληνική ύπαιθρος μετατρέπεται σε πεδίο εγκατάστασης ανεμογεννητριών, τα δάση αφήνονται στην τύχη τους, το περιβάλλον και η πολιτιστική κληρονομιά εκχωρούνται σε επενδυτικά σχέδια και η γη αλλάζει χέρια.
Η προοπτική μιας χώρας που μεταβάλλεται ριζικά διαγράφεται στον ορίζοντα. Η εικόνα μιας ηγεσίας αποστασιοποιημένης από τις εξελίξεις εντείνει το αίσθημα αβεβαιότητας για το μέλλον.
Ο πρωτογενής τομέας και ιδιαίτερα η κτηνοτροφία αποτέλεσαν διαχρονικά στήριγμα επιβίωσης και βασικό άξονα ανάπτυξης σε δύσκολες περιόδους. Στη δεκαετία του ’30, οι Έλληνες βρήκαν διέξοδο επιστρέφοντας στη γη τους και ανασυγκροτώντας τη ζωή τους.
Σε αντίθεση με το χρεοκοπημένο ηθικά πολιτικό προσωπικό, το οποίο, όπως και σήμερα, ήταν γιομάτο από αγράμματα κρατικοδίαιτα θρασίμια που πίνουν το αίμα μας, την ώρα που τα δικά μας παιδιά, σπουδαγμένα με τις αιματηρές οικονομίες μας, παλεύουν με αξιοπρέπεια να βρούνε τη θέση τους σε αυτό το χαμαιτυπείο…
