Η απόφαση μιας οικογένειας να εγκαταλείψει τη μεγαλούπολη και να ξεκινήσει μια νέα ζωή στην ελληνική επαρχία μοιάζει για πολλούς με ένα ριψοκίνδυνο βήμα. Για τον Αντώνη Μποφίλιο, όμως, πατέρα επτά παιδιών και επαγγελματία στον χώρο της πληροφορικής, η επιλογή αυτή αποδείχθηκε μια βαθιά αλλαγή ζωής – όχι απλώς μια βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης.
Μιλώντας δημόσια για την εμπειρία του, ο κ. Μποφίλιος περιέγραψε την πορεία της οικογένειάς του από την Αθήνα προς τη Μεταμόρφωση Χαλκιδικής, μια απόφαση που, όπως είπε, πάρθηκε σχετικά αυθόρμητα αλλά με ξεκάθαρη συνείδηση των δυσκολιών της ζωής στην πρωτεύουσα.
Ο ίδιος γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Με τη σύζυγό του δημιούργησαν την οικογένειά τους στο Γαλάτσι, σε ένα διαμέρισμα μιας πυκνοκατοικημένης περιοχής της πρωτεύουσας. Η καθημερινότητα, όμως, ήταν ολοένα και πιο δύσκολη, ιδιαίτερα για τα παιδιά.
«Μέναμε σε ένα διαμέρισμα με τρία παιδιά χωρίς χώρο να παίξουν», θυμάται. Οι ώρες που περνούσαν μπροστά στις οθόνες ήταν πολλές, καθώς οι επιλογές για δημιουργική καθημερινότητα ήταν περιορισμένες. Την ίδια στιγμή, η μετακίνηση μέσα στην πόλη αποτελούσε μια εξαντλητική διαδικασία.
Όπως εξήγησε, η οικογένεια περνούσε καθημερινά περίπου δύο έως δυόμισι ώρες στο αυτοκίνητο για τις μετακινήσεις προς και από την εργασία, ενώ συχνά απαιτούνταν επιπλέον 30 έως 40 λεπτά για την αναζήτηση θέσης στάθμευσης. Κάνοντας έναν απλό υπολογισμό, διαπίστωσαν ότι περίπου ένας ολόκληρος μήνας κάθε χρόνο χανόταν απλώς στο τιμόνι.
«Σκεφτήκαμε ότι αυτός ο χρόνος είναι χαμένος χρόνος ζωής», σημείωσε.
Παράλληλα, υπήρχαν ανησυχίες για το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωναν τα παιδιά: η εγκληματικότητα σε ορισμένες περιοχές, οι συνθήκες στα σχολεία και γενικότερα ο ρυθμός της πόλης δεν ανταποκρίνονταν στο οικογενειακό όραμα που είχαν.
Η απόφαση να φύγουν από την Αθήνα ελήφθη σχετικά γρήγορα. Όπως παραδέχεται ο ίδιος, ίσως ένας εξωτερικός παρατηρητής να τη χαρακτήριζε ακόμη και «ανώριμη». Ωστόσο, η οικογένεια ένιωσε την ανάγκη να κάνει το βήμα.
Έχοντας λάβει την ευλογία του πνευματικού τους, ξεκίνησαν για τη Μεταμόρφωση Χαλκιδικής στις 2 Ιανουαρίου, πριν από επτά χρόνια. Η εικόνα της πρώτης ημέρας παραμένει χαραγμένη στη μνήμη του: «Χιόνιζε παντού όταν φτάσαμε».
Η εγκατάσταση δεν ήταν χωρίς δυσκολίες. Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα ήταν η στέγαση. Σε πολλές τουριστικές περιοχές της χώρας, τα διαθέσιμα σπίτια δεν είναι σχεδιασμένα για μόνιμη χειμερινή κατοίκηση.
Παρά τις δυσκολίες, όμως, η οικογένεια δεν αποθαρρύνθηκε. Αντιθέτως, από τις πρώτες κιόλας ημέρες ένιωσαν ότι είχαν κάνει ένα σωστό βήμα.
«Το μόνο που μετανιώσαμε είναι ότι δεν το κάναμε νωρίτερα», τονίζει.
Η μεγαλύτερη αλλαγή, σύμφωνα με τον ίδιο, αφορά τον τρόπο με τον οποίο βιώνεται ο χρόνος και η καθημερινότητα.
«Στην πόλη ζεις ουσιαστικά μόνο την Κυριακή», λέει χαρακτηριστικά. «Από το απόγευμα ήδη σκέφτεσαι τη Δευτέρα και τις υποχρεώσεις της εβδομάδας».
Στο χωριό, αντίθετα, η ζωή κυλά διαφορετικά. Οι κοινωνικές σχέσεις είναι πιο άμεσες, οι επαφές με τους ανθρώπους καθημερινές και αυθόρμητες. Ένας καφές μετά το σχολείο των παιδιών, μια συζήτηση με μια άλλη οικογένεια, μια βόλτα στο δάσος ή στη θάλασσα είναι στοιχεία της καθημερινότητας που στην πόλη συχνά μοιάζουν πολυτέλεια.
Η επαφή με τη φύση, όπως περιγράφει, έχει και βαθύτερη πνευματική διάσταση. Η εμπειρία της φύσης, του ουρανού, της θάλασσας και του δάσους δημιουργεί μια αίσθηση ευγνωμοσύνης που – όπως λέει – αναδύεται αυθόρμητα.
Παράλληλα, η οικογένεια ξεκίνησε δραστηριότητες που μέχρι τότε ήταν εντελώς ξένες για τη ζωή τους. Δημιούργησαν λαχανόκηπους και μαζί με άλλες οικογένειες μια μικρή φάρμα με ζώα.
Για τα παιδιά, αυτή η εμπειρία υπήρξε αποκαλυπτική. Η παραγωγική διαδικασία της τροφής, από το σπόρο μέχρι τον καρπό, έγινε μέρος της καθημερινής τους ζωής.
«Τα παιδιά σοκαρίστηκαν όταν έμαθαν ότι οι ντομάτες δεν κατασκευάζονται στο σούπερ μάρκετ», λέει με χαμόγελο.
Η συμμετοχή τους στον κύκλο της ζωής – από τη σπορά μέχρι τη συγκομιδή – αποτέλεσε, όπως εξηγεί, μια βαθιά παιδαγωγική εμπειρία που δύσκολα μπορεί να αντικατασταθεί από οποιαδήποτε θεωρητική γνώση.
Αναφερόμενος στη σύγχρονη συζήτηση γύρω από τις «δεξιότητες» που πρέπει να αποκτούν τα παιδιά, υποστήριξε ότι η εμπειρία της ζωής στη φύση και της συμμετοχής στην παραγωγή δημιουργεί πολύ πιο ουσιαστικά εφόδια για το μέλλον.
Ένα ακόμη στοιχείο που τον εντυπωσίασε ήταν η κοινωνική συνοχή της κοινότητας. Παρότι πολλοί τους είχαν προειδοποιήσει για το λεγόμενο «κουτσομπολιό» των μικρών κοινωνιών, ο ίδιος διαπίστωσε ότι πίσω από αυτή την εικόνα συχνά κρύβεται ένα βαθύτερο ενδιαφέρον και μια διάθεση αλληλεγγύης.
«Σε πολλές δύσκολες στιγμές, άνθρωποι που μέχρι τότε δεν γνωρίζαμε καλά μάς στήριξαν ουσιαστικά», αναφέρει.
Η καθημερινότητα στην επαρχία, ωστόσο, απαιτεί και προσαρμογή. Η έλλειψη εξειδικευμένων συνεργείων και υπηρεσιών σημαίνει ότι ο καθένας πρέπει να μάθει να κάνει περισσότερα πράγματα μόνος του.
«Θες δεν θες, γίνεσαι λίγο ηλεκτρολόγος, λίγο υδραυλικός, λίγο αγρότης», σημειώνει.
Παράλληλα, πολλοί φίλοι από την πόλη εξέφραζαν συχνά τις ίδιες ανησυχίες: έλλειψη πολιτιστικών δραστηριοτήτων, περιορισμένες επιλογές για τα παιδιά ή λιγότερες επαγγελματικές ευκαιρίες.
Ωστόσο, όπως λέει, η πραγματικότητα αποδείχθηκε διαφορετική. Στην περιοχή όπου ζουν υπάρχουν δραστηριότητες όπως βυζαντινή μουσική, παραδοσιακοί χοροί, ξένες γλώσσες και αθλητισμός, ενώ οι μικρές αποστάσεις επιτρέπουν στα παιδιά να συμμετέχουν χωρίς τις πολύωρες μετακινήσεις της πόλης.
Το πιο κρίσιμο ζήτημα παραμένει η εργασία. Παρά τις δυσκολίες, ο ίδιος πιστεύει ότι στην ελληνική επαρχία υπάρχουν ευκαιρίες, ιδιαίτερα σε τεχνικά επαγγέλματα, στον αγροτικό τομέα και στον τουρισμό.
Κλείνοντας την τοποθέτησή του, ο Αντώνης Μποφίλιος κάλεσε όσες οικογένειες σκέφτονται μια τέτοια αλλαγή να εξετάσουν σοβαρά την επιλογή της επαρχίας, ιδίως εάν μπορούν να το κάνουν μαζί με άλλες οικογένειες που μοιράζονται κοινές αξίες.
«Δεν σημαίνει ότι φεύγοντας από την πόλη θα γίνουμε τέλειοι», τόνισε. «Όλοι κουβαλάμε τα λάθη και τις αδυναμίες μας. Αλλά το περιβάλλον στο οποίο δίνεις τη μάχη της ζωής σου μπορεί να κάνει αυτή τη μάχη πιο εύκολη».
Για τον ίδιο και την οικογένειά του, η επαρχία δεν αποτέλεσε απλώς μια αλλαγή τόπου κατοικίας. Ήταν, όπως λέει, «μια επιλογή πραγματικής ζωής».
Δείτε εδώ ολόκληρο το βίντεο:
