Η Τουρκία προχώρησε στην ανάπτυξη και επιτυχή δοκιμή μιας σαφώς ενισχυμένης έκδοσης του βαλλιστικού πυραύλου Tayfun, επιδιώκοντας να αναδιαμορφώσει τις ισορροπίες στρατηγικής ισχύος στην ευρύτερη περιοχή. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, το σύστημα διαθέτει ακτίνα δράσης που φτάνει τα 2.500 χιλιόμετρα και ταχύτητα καθόδου έως 8 Mach, χαρακτηριστικά που το κατατάσσουν σε ιδιαίτερα απειλητική κατηγορία οπλικών συστημάτων για την Ελλάδα. Η εξέλιξη αυτή συνιστά κομβικό σταθμό για την τουρκική αμυντική βιομηχανία, καθώς επιβεβαιώνει τη σταθερή πρόοδο των τελευταίων ετών στις πυραυλικές τεχνολογίες και ταυτόχρονα επιβάλλει επανεκτίμηση της ελληνικής αποτρεπτικής ικανότητας.
Η επιχειρησιακή βαρύτητα του νέου Tayfun είναι άμεση και καθοριστική, δεδομένου ότι το σύνολο της ελληνικής επικράτειας εμπίπτει πλέον στο θεωρητικό του βεληνεκές. Από τα νησιά του Ιονίου έως το ανατολικό Αιγαίο, ακόμη και περιοχές που μέχρι πρότινος θεωρούνταν σχετικά ασφαλείς, όπως η Κέρκυρα και τα Διαπόντια Νησιά, δύνανται να καταστούν στόχοι. Η ακρίβεια του πυραύλου, με εκτιμώμενη ακτίνα κυκλικού σφάλματος περίπου 70 μέτρων, εντείνει περαιτέρω την απειλή, καθώς καθιστά εφικτή την πρόκληση σοβαρών επιχειρησιακών συνεπειών σε κρίσιμες στρατιωτικές εγκαταστάσεις.
Επιχειρησιακές επιπτώσεις και ευάλωτες υποδομές
Στρατιωτικές πηγές υπογραμμίζουν ότι ακόμη και ένα περιορισμένο πλήγμα θα μπορούσε, σε κρίσιμες ώρες, να αδρανοποιήσει βασικές αεροπορικές υποδομές της χώρας. Μονάδες και βάσεις της Πολεμικής Αεροπορίας, όπως εκείνες στην Ελευσίνα, τη Λάρισα και την Τανάγρα, ενδέχεται να τεθούν προσωρινά εκτός λειτουργίας, με άμεσο αντίκτυπο στην ικανότητα έγκαιρης αντίδρασης. Στο ίδιο πλαίσιο, έντονη ανησυχία προκαλεί και το ενδεχόμενο στοχοποίησης της Ανδραβίδας, όπου αναπτύσσεται η νέα βάση για τα αμερικανικά μαχητικά πέμπτης γενιάς F-35 που αναμένεται να παραλάβει η Ελλάδα, στοιχείο που ενισχύει την αίσθηση στρατηγικής πίεσης.
Απέναντι σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, η συζήτηση για την επάρκεια των υφιστάμενων ελληνικών δυνατοτήτων επανέρχεται με μεγαλύτερη ένταση. Οπλικά συστήματα με εμβέλειες της τάξης των 300 χιλιομέτρων θεωρούνται πλέον ανεπαρκή για την αντιμετώπιση μιας απειλής τέτοιας κλίμακας. Ακόμη και προηγμένα μέσα που ήδη υπηρετούν, όπως οι πύραυλοι SCALP EG των Mirage 2000-5 και Rafale, με ακτίνα δράσης περίπου 500 χιλιομέτρων, αξιολογούνται ως περιορισμένης αποτελεσματικότητας σε ένα περιβάλλον όπου ο αντίπαλος διαθέτει πολλαπλάσιο βάθος πλήγματος.
Η ανάγκη νέας αποτρεπτικής αρχιτεκτονικής
Υπό αυτά τα δεδομένα, στο επίκεντρο των συζητήσεων στο Πεντάγωνο τίθεται πλέον η ανάγκη απόκτησης ή ανάπτυξης πυραυλικών συστημάτων cruise και βαλλιστικών πυραύλων με σαφώς μεγαλύτερη ακτίνα δράσης, ακόμη και έως τα 2.000 χιλιόμετρα. Η δυνατότητα πλήγματος στόχων σε βάθος της τουρκικής ενδοχώρας θεωρείται από αναλυτές κρίσιμος παράγοντας αποτροπής, ικανός να επαναφέρει στοιχειώδη ισορροπία ισχύος. Σε αντίθετη περίπτωση, προειδοποιούν, η Ελλάδα κινδυνεύει να βρεθεί σε καθεστώς διαρκούς στρατηγικής ομηρίας, με περιορισμένα περιθώρια αντίδρασης σε μια κρίση υψηλής έντασης.
Ο βαλλιστικός πύραυλος Tayfun αποτελεί το πλέον εκτεταμένο εγχώριας ανάπτυξης πυραυλικό σύστημα που έχει παρουσιάσει έως σήμερα η Τουρκία. Αναπτύσσεται από την κρατική αμυντική βιομηχανία Roketsan και έχει δοκιμαστεί σε βολές που, σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, ξεπέρασαν τα 560 χιλιόμετρα, υπερβαίνοντας τα όρια των παραδοσιακών τακτικών πυραύλων της χώρας – ιδίως αν ληφθεί υπόψη ότι η ακτίνα δράσης του φτάνει πλέον τα 2.500 χιλιόμετρα (ενδεικτικά, η ευθεία απόσταση από τα παράλια της Σμύρνης έως την Αθήνα δεν υπερβαίνει τα 320 χιλιόμετρα). Ο σχεδιασμός του επιτρέπει «βαθιά πλήγματα» με υψηλή ταχύτητα, κατατάσσοντάς τον στην κατηγορία των υπερηχητικών ή υπερηχητικά κινητοποιούμενων πυραύλων, γεγονός που καθιστά εξαιρετικά δύσκολη την αναχαίτισή του από υφιστάμενα συστήματα αεράμυνας. Διαθέτει κινητήρα στερεού καυσίμου, εκτοξεύεται από τροχοφόρους, ευέλικτους εκτοξευτές και προσφέρει αυξημένη κινητικότητα και δυνατότητα επιχειρησιακής δράσης υπό όλες τις καιρικές συνθήκες, ενώ η καθοδήγησή του συνδυάζει αδρανειακή πλοήγηση με δορυφορική υποστήριξη μέσω GPS και GLONASS, επιδιώκοντας υψηλή ακρίβεια στόχευσης.
