2 Αυγούστου 2026

Θλίψη: Πέθανε ο πρώην υπουργός Ιωάννης Βαρβιτσιώτης

πρΑΙμ Σύνοψη Άρθρου

  • Ο πρώην υπουργός Ιωάννης Βαρβιτσιώτης έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 93 ετών, ανήμερα των γενεθλίων του.
  • Η κηδεία του θα τελεστεί την Τρίτη 4 Αυγούστου στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.
  • Υπήρξε μία από τις μακροβιότερες πολιτικές προσωπικότητες με θητεία άνω των 40 ετών στη Βουλή.
  • Διετέλεσε υπουργός σε πολλές κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας και αντιπρόεδρος του κόμματος.

Ο πολιτικός κόσμος της Ελλάδας θρηνεί την απώλεια του πρώην υπουργού και επί σειρά ετών βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας, Ιωάννη Βαρβιτσιώτη, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 93 ετών, την ημέρα των γενεθλίων του, στο σπίτι του. Η είδηση του θανάτου του σκόρπισε θλίψη, καθώς υπήρξε μια από τις πιο εμβληματικές μορφές της μεταπολεμικής πολιτικής ζωής της χώρας.

Ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 2 Αυγούστου 1933. Νομικός με σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και με μετεκπαίδευση στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ της τότε Δυτικής Γερμανίας, όπου ειδικεύτηκε στο Εταιρικό Δίκαιο, επέστρεψε στην Ελλάδα και άσκησε δικηγορία, ενώ το 1960 αναγορεύτηκε διδάκτωρ της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Η γνωριμία του με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ο οποίος ήταν γνώριμος του πατέρα του, Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη, βουλευτή του Λαϊκού Κόμματος, υπήρξε καθοριστική για την πολιτική του σταδιοδρομία. Ο Καραμανλής του ανέθεσε να συντάξει εισηγήσεις προς κυβερνητικούς παράγοντες και λίγο αργότερα τον όρισε υποψήφιο βουλευτή της ΕΡΕ στη Β΄ Περιφέρεια Αθηνών.

Εξελέγη βουλευτής για πρώτη φορά το 1961 και επανεκλέχθηκε διαδοχικά στις εκλογές του 1963, του 1964 και σε όλες τις επόμενες μέχρι και το 2000, εκπροσωπώντας τη Νέα Δημοκρατία από το 1974 έως το 1996 στη Β΄ Αθηνών και το 2000 στην Επικρατεία. Η κοινοβουλευτική του παρουσία ξεπέρασε τις τέσσερις δεκαετίες, καθιστώντας τον έναν από τους μακροβιότερους βουλευτές της μεταπολεμικής Ελλάδας. Μάλιστα, ήταν το τελευταίο εν ζωή μέλος της Βουλής του 1961 και ένας από τους δύο τελευταίους εν ζωή βουλευτές της ΕΡΕ.

Κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας, ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης πρωτοστάτησε σε κινήσεις για την επάνοδο της δημοκρατικής ομαλότητας. Ένα χρόνο μετά την επιβολή του καθεστώτος, τον Ιούλιο του 1968, άρχισε να προσυπογράφει ανακοινώσεις που ζητούσαν την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Οι Αρχές του απαγόρευσαν την έξοδο από τη χώρα, και σε συνεννόηση με τους Γ. Ράλλη και Π. Παπαληγούρα συνδέθηκε με την οργάνωση «Ελεύθεροι Έλληνες». Η δράση του αποκαλύφθηκε και συνελήφθη στις 9 Οκτωβρίου, υποβλήθηκε σε ανάκριση στο ΕΑΤ/ΕΣΑ και περιορίστηκε σε πλήρη απομόνωση για πέντε μήνες.

Μετά τη μεταπολίτευση, συμμετείχε στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας του 1974 ως υφυπουργός Εσωτερικών. Στη συνέχεια, ανέλαβε διαδοχικά τα υπουργεία Εξωτερικών (1974-1975), Εμπορίου (1975-1977), Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων (1977-1980), Εθνικής Άμυνας (1989), Εμπορίου (1989), Εθνικής Άμυνας (1990-1993) και Δικαιοσύνης (1992). Διετέλεσε επίσης αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (1985-1996) και αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας (1994-1997). Το 1989 τάχθηκε κατά της παραπομπής του Ανδρέα Παπανδρέου.

Στην πολιτική του διαδρομή, υπήρξε γραμματέας του προεδρείου της Βουλής (1961-1963), γραμματέας της επιτροπής αναθεώρησης του Συντάγματος (1963) και κοσμήτορας της Βουλής (1965-1967). Συμμετείχε ως μόνιμο μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στις διαπραγματεύσεις σύνδεσης της Ελλάδας με την ΕΟΚ (1962-1967) και σε κοινοβουλευτικές ομάδες του ΝΑΤΟ.

Από τον Ιανουάριο του 1998 έως τον Αύγουστο του 2010 διετέλεσε πρόεδρος του «Ινστιτούτου Κ. Καραμανλή», ενώ τον Μάιο του 2009 ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την ενεργό πολιτική, έπειτα από 48 χρόνια προσφοράς.

Ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης άφησε πλούσιο συγγραφικό έργο, με μελέτες νομικού και πολιτικού περιεχομένου, όπως «Η ονομαστική μετοχή» (1960), «Η ΕΟΚ και το Εταιρικόν Δίκαιον» (1970), «Η αλλαγή στο εδώλιο» (1984), «Αποκατάσταση Ιστορικών Αληθειών» (1985), «Η αλήθεια για το παρελθόν πυξίδα για το μέλλον» (1989), «Συνταγματικοί Προβληματισμοί» (1993), «Η Ελλάδα Μπροστά στο 2000: Ένα Νέο Συνταγματικό Πλαίσιο» (1998), «Η Βουλευτική Ασυλία» (2000), «Οι Τρεις Απειλές του Αιώνα» (2002), «Πολιτι(στι)κή φωτογραμμετρία» (2005), «Η Μεταναστευτική Πολιτική της Ευρώπης» (2006), «Η Αναγκαία Αναθεώρηση» (2006), «Τυφλοί στρατοί-Η Δύση και η Απειλή του Ισλαμικού Φονταμενταλισμού» (2008), «Αναζητώντας την Τέχνη» (2008) και τη δίγλωσση έκδοση «5 Χρόνια στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο 2004-2009» (2009).

Για τη μακρά και πολύπλευρη προσφορά του, τιμήθηκε με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Φοίνικος από τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια, καθώς και με άλλα ανώτερα παράσημα από διάφορα κράτη. Η κηδεία του θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 4 Αυγούστου στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.