Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε φάση έντονου αναβρασμού και μετασχηματισμού. Από τη μία πλευρά, η ιδιομορφία του ελληνικού κράτους –ένα κράτος με έντονη ξενόδουλη νοοτροπία, βαριά φορτωμένο με νεο-κοτζαμπασισμό και με ισχυρά παραδοσιακά δίκτυα εξουσίας– δημιουργεί ένα οξύ αίτημα για αλλαγή προτύπου διακυβέρνησης.
Υπάρχει έντονη ανάγκη να κλείσει ο κύκλος της Μεταπολίτευσης και να ξεκινήσει μια νέα εποχή, στην οποία η εμπιστοσύνη στους θεσμούς θα αποκατασταθεί και η φρουρά των ελίτ θα ανανεωθεί ουσιαστικά. Χωρίς αυτή την αλλαγή, οι κοινωνικές και πολιτικές εντάσεις δεν θα μπορούν παρά να οδηγήσουν σε συγκρουσιακή πορεία στο εσωτερικό της χώρας.
Ταυτόχρονα, το γεωπολιτικό περιβάλλον, με την αυξανόμενη αβεβαιότητα, τις αναταράξεις και τις περιδινήσεις στην ευρύτερη περιοχή, δημιουργεί πιέσεις που αναπόφευκτα θα επηρεάσουν και την Ελλάδα.
Οι απαιτήσεις αυτές δεν μπορούν να αγνοηθούν και έρχονται σε αντίθεση με τα αιτήματα της μεταϋλιστικής εποχής, όπως αυτά εκφράζονται από τους millennials και τη Generation Z. Η διαχείριση αυτών των διαφορετικών και συχνά αντιφατικών αναγκών καθιστά την ελληνική πρόκληση ιδιαιτέρως σύνθετη και πολυδιάστατη.
Η δημιουργία νέων κομμάτων, αν βασιστεί σε φαντασιακές και προεκλογικά υποκινούμενες παρόξυνσεις, ενδέχεται να επιδεινώσει την κατάσταση. Αν, για παράδειγμα, τα νέα πολιτικά σχήματα επιλέξουν να εστιάσουν σε ζητήματα όπως «δικαιώματα μειονοτήτων» ή στην υποστήριξη πολυεθνικών εταιρειών, την ίδια στιγμή που οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις βρίσκονται σε κρίσιμη ανάγκη για φορολογικές ελαφρύνσεις και ένα τραπεζικό σύστημα που δεν λειτουργεί ως παράρτημα των funds, η κοινωνική και οικονομική πίεση θα αυξηθεί δραματικά.
Η Ελλάδα χρειάζεται ένα πολυπρόσωπο, ταυτοτικό και στρατηγικά ευφυές κόμμα, ικανό να διακρίνει ότι ο κορπορατισμός και η ελεύθερη οικονομία δεν είναι ταυτόσημα φαινόμενα.
Το κόμμα αυτό θα πρέπει να αναλάβει την ευθύνη για τη δημογραφική ανάκαμψη των γηγενών, την τεχνολογική επανάσταση στον πρωτογενή τομέα και τη διασφάλιση της συνέχειας της εθνικής κυρίαρχης κουλτούρας.
Η εκπαίδευση οφείλει να επανεξεταστεί σε βάθος, με την ανάπτυξη μιας σοβαρής εθνικής πρότασης πολιτισμού, ικανής να έχει εξαγωγικό χαρακτήρα, παράλληλα με την υποστήριξη υβριδικών επιχειρήσεων και ψηφιακών πολιτισμικών πολέμων, οι οποίοι σήμερα καθορίζουν σημαντικά την ισχύ ενός κράτους.
Στον στρατιωτικό τομέα, οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις πρέπει να μειώσουν την εξάρτηση από ιδιωτικές εταιρείες και εισαγωγές, ενισχύοντας την εγχώρια αμυντική βιομηχανία, ώστε να επανέλθει η Ελλάδα δυναμικά στο παιχνίδι της στρατιωτικής αυτοδυναμίας.
Η γεωπολιτική των λιμένων και των θαλάσσιων διαύλων απαιτεί λεπτούς χειρισμούς και ισορροπίες μεταξύ των ηγεμονικών δυνάμεων, ώστε να προστατευθεί το εθνικό συμφέρον χωρίς περιττές εντάσεις. Στον εξωτερικό τομέα, τα υποδείγματα του Ισραήλ και της Αιγύπτου είναι ιδιαίτερα ενδεικτικά: πολλές από τις στρατηγικές τους κινήσεις, που συνδυάζουν ισχυρή αμυντική πολιτική και ενεργή διπλωματία, μπορούν να υιοθετηθούν από την Ελλάδα ώστε να αποφευχθεί η επανάληψη παλαιών λαθών και να προστατευθεί η χώρα από εξαρτήσεις ή εκμετάλλευση.
Η Ελλάδα, με τη γεωγραφική της θέση και την ιστορική της κληρονομιά, διαθέτει αυτοκρατορικό προορισμό. Η τρέχουσα συγκυρία συνιστά ευκαιρία για ουσιαστική εθνική ανασυγκρότηση και πολιτική επανεκκίνηση.
Η χώρα καλείται να αναλάβει υπεύθυνες αποφάσεις, να επενδύσει στη γνώση, την τεχνολογία, την άμυνα και την οικονομία της, ώστε να διαμορφώσει έναν σταθερό και ασφαλή δρόμο για το μέλλον. Η εποχή απαιτεί γνώση, στρατηγική σοφία και συμμόρφωση με τα μακροπρόθεσμα εθνικά συμφέροντα.
