Τι μας δίδαξε ο νόμος περί ομοφυλόφιλων ζευγαριών για τους θεσμούς
Η λέξη “θεσμός” προέρχεται ετυμολογικά από το ρήμα “τίθημι” και πρωτοεμφανίζεται ως πολιτικός όρος στην αρχαία Αθήνα από τον νομοθέτη Δράκοντα. Παρότι ο όρος είναι ελληνικός, δυστυχώς, οι ηγέτες του τόπου αυτού δεν δείχνουν να λογαριάζουν τους εκάστοτε θεσμούς. Η βεβιασμένη υπερψήφιση της νομιμοποίησης γάμων ομοφυλόφιλων ζευγαριών αποτελεί το πιο πρόσφατο παράδειγμα.
Ο απαραίτητος διάλογος με κοινωνικούς και θεσμικούς παράγοντες ήταν σχεδόν ανύπαρκτος, αν αναλογιστεί κανείς ότι η συγκεκριμένη νομοθεσία για τα ομόφυλόφιλα ζευγάρια, ανατρέπει δύο και πλέον χιλιετίες νομικής παράδοσης και ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων από θεσμούς που προϋπήρχαν του νεοελληνικού κράτους, όπως η Εκκλησία. Παράλληλα, η πλειοψηφία της κοινωνίας μοιάζει να μην συμφωνεί με τον νόμο.
Σχετικά με την στάση της κοινωνίας, που σχεδόν κανένας πολιτικός δεν δείχνει να λαμβάνει υπόψη, το συμπέρασμα αυτό εξάγεται από το γεγονός ότι το κυβερνών κόμμα δεν έκανε καμία αναφορά στην συγκεκριμένη πρόθεσή του στην προεκλογική του εκστρατεία. Αυτό σημαίνει ότι δεν εξασφάλισε λαϊκή εντολή για την συγκεκριμένη πρωτοβουλία.
Επίσης, σύμφωνα τουλάχιστον με δημοσκοπήσεις, η συντριπτική πλειοψηφία του λαού αντιτίθεται στην υιοθεσία τέκνων από ομοφυλόφιλα ζευγάρια, πράγμα που αναπόφευκτα θα προκύψει μετά το πέρασμα του νόμου, παρά τις βεβαιώσεις περί του αντιθέτου και θα επιβληθεί κατά πάσα πιθανότητα διαμέσου δικαστικής απόφασης.
Επιπλέον, έχοντας απολέσει την στήριξη του ενός τρίτου των εκλεγμένων βουλευτών του αναφορικά με το συγκεκριμένο νομοσχέδιο, η κυβέρνηση αναγκάστηκε να στηριχθεί στις θετικές ψήφους της αντιπολίτευσης για να το περάσει. Εάν η αξιωματική αντιπολίτευση είχε αρνηθεί να το ψηφίσει, το πιθανότερο είναι ότι η πρόταση δεν θα περνούσε και θα ξεσπούσε κυβερνητική κρίση λόγω απώλειας της δεδηλωμένης.
Όποτε τους βολεύει
Αυτοί που βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας συνήθως επικαλούνται τους θεσμούς όποτε τους βολεύει. Αυτό ισχύει για ουσιαστικά ζητήματα, αλλά και τυπικά, επειδή τα τελευταία συχνά εκπέμπουν μηνύματα που διαμορφώνουν τα πρώτα. Για παράδειγμα, η κινητήριος δύναμη πίσω από το νομοσχέδιο αυτό φέρεται να είναι ο οικονομικός σύμβουλος του πρωθυπουργού Αλέξης Πατέλης, ο οποίος επιθεωρούσε την ψηφοφορία από τα υπουργικά έδρανα της Βουλής, μολονότι ο ίδιος δεν είναι υπουργός. Κανονικά απαγορευόταν να κάθεται εκεί, όμως στην προκειμένη περίπτωση δεν τηρήθηκε το πρωτόκολλο.
Ομοίως, η Πρόεδρος της Δημοκρατίας, η οποία έχει κατηγορηθεί και στο παρελθόν για την μη τήρηση του προβλεπομένου πρωτοκόλλου όσον αφορά στις τελετουργικές πτυχές της θέσης της, προκάλεσε εκ νέου αντιδράσεις για την απόφασή της να εορτάσει την υπερψήφιση του νόμου με μέλη της κυβέρνησης σε νυχτερινή έξοδο. Η πράξη αυτή έρχεται σε ρήξη με το θεσμικό πρωτόκολλο που ακολούθησαν οι προκάτοχοί της, οι οποίοι τήρησαν αυστηρή ουδετερότητα και απέφευγαν τις ιδιωτικές συναναστροφές με πολιτικά πρόσωπα έξω από τα τυπικά πλαίσια των καθηκόντων τους.
Φυσικά, ως πολίτης, η κα Σακελλαροπούλου δικαιούται να έχει τα προσωπικά πιστεύω της, όμως, λόγω της θεσμικής της ιδιότητας, ο πρωταρχικός της ρόλος είναι να εκπροσωπεί την χώρα και τους πολίτες, η πλειοψηφία των οποίων μοιάζει να έχει σοβαρούς προβληματισμούς με τον νόμο της υπερψήφισης του οποίου εκείνη γιόρτασε τόσο ενθουσιωδώς.
Ως συνήθως, τέτοια φαινόμενα δεν περιορίζονται μόνον ενδοελλαδικά, αλλά επηρεάζουν και τον ευρύτερο Ελληνισμό. Για παράδειγμα, πριν καν προλάβει να ψηφιστεί ο αμφιλεγόμενος αυτός νόμος, κληρικός από τις ΗΠΑ, που εργάζεται ως καθηγητής της εκεί Θεολογικής Σχολής του Τιμίου Σταυρού και σύμβουλος του Αρχιεπισκόπου Αμερικής, δημοσίευσε άρθρο γνώμης στην εφημερίδα “Καθημερινή”, ασκώντας σκληρή κριτική στους ιεράρχες της Ελλαδικής Εκκλησίας και τους αγιορείτες μοναχούς για τις αντιδράσεις τους, ισχυριζόμενος ότι η Εκκλησία δεν πρέπει να παρεμβαίνει σε κυβερνητικά νομοσχέδια.
Ο εξ Αμερικής αρχιδιάκονος
Βρήκε, παράλληλα, την ευκαιρία να υπεραμυνθεί εκ νέου την αμφιλεγόμενη απόφαση του Αρχιεπισκόπου Αμερικής κ. Ελπιδοφόρου να παραστεί σε lifestyle βάπτιση που έγινε στην Γλυφάδα προ δύο ετών, με πρωταγωνιστές ένα πλούσιο ομοφυλόφιλο ζευγάρι εξ Αμερικής. Ενδεχομένως ήθελε να εκδικηθεί την Επιστασία του Αγίου Όρους για την όχι και τόσο φιλόξενη υποδοχή που επιφύλαξαν στον κ. Ελπιδοφόρο κατά το πρόσφατο ταξίδι του εκεί. Ίσως και για να εξευμενίσει το πρωθυπουργικό περιβάλλον σε μια προσπάθεια αποκατάστασης των σχέσεων του με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, που φέρονται να έχουν διαταραχθεί.
Σε κάθε περίπτωση, είναι αρκετά ασυνήθιστο για έναν διάκονο να ασκεί δημόσια κριτική σε αρχιερείς και αγιορείτες. Εάν είχε γίνει παρόμοια κριτική προς τον ίδιο τον κ. Ελπιδοφόρο ή τον Οικουμενικό Πατριάρχη από κάποιον εκκλησιαστικό υφιστάμενό τους, οι συνέπειες θα ήταν σκληρές και άμεσες, όπως έχει αποδειχθεί στο παρελθόν σε αρκετές περιπτώσεις. Το γεγονός ότι ένας αρχιδιάκονος μπορεί να εκφράζεται με τόση “ελευθερία” είναι τουλάχιστον θεσμικά παράταιρο.
Κι αν όντως τα γραφόμενά του φανερώνουν τις επιθυμίες του εν Αμερική αρχιεπισκοπικού περιβάλλοντος, θα μπορούσε τουλάχιστον να ξοδευτεί και λίγη φαιά ουσία για κάτι χρήσιμο, όπως η τήρηση της θεσμικής υποχρέωσης να τιμάται η εορτή των Τριών Ιεραρχών και των Ελληνικών Γραμμάτων με την προσήκουσα μεγαλοπρέπεια, διαμέσου διαλέξεων και ποικίλων άλλων εκδηλώσεων, για να τονισθεί η σημασία της διατήρησης και προώθησης της ελληνικής γλώσσας. Δυστυχώς, φέτος, οι εκδηλώσεις υπήρξαν αρκετά υποτονικές, με εξαίρεση μια συναυλία υπέρ του νεοϊδρυθέντος Ταμείου Ελληνικής Παιδείας, το οποίο, πέρα από τα τυπικά, ελπίζουμε ότι θα ενισχύσει ουσιαστικά τα ελληνικά κοινοτικά σχολεία, που αγωνίζονται, εν πολλοίς μόνα τους, χωρίς την απαραίτητη θεσμική ενίσχυση.
Τεκνοθεσία: Ανεπαρκή δεδομένα
Οι άμεσα ενδιαφερόμενοι και οι κονδυλοφόροι του συστήματος, οι οποίοι προωθούν τα αιτήματα των ομοφυλόφιλων ζευγαριών για τεκνοθεσία, έχουν αναλογισθεί τα προβλήματα που μπορεί να έχουν τα παιδιά που θα έρθουν μέσα από αυτές τις οικογένειες, πώς θα είναι η πορεία τους στο σχολείο, ο συγχρωτισμός με τα άλλα παιδιά, η συμπεριφορά μερίδας συμμαθητών και φίλων τους ως προς την γονεϊκή τους ταυτότητα; Και το κυριότερο, αυτά τα παιδιά θα έχουν αποδεχθεί μία πραγματικότητα η οποία τους επιβλήθηκε και η οποία επέφερε ανατροπή των δεδομένων μίας φυσιολογικής ζωής;
Εφ’ όσον δεν υπάρχουν επαρκή στατιστικά στοιχεία για να γνωρίζουμε τις επιπτώσεις που θα υπάρξουν, μήπως μετατρέπουμε αυτά τα παιδιά σε πειραματόζωα; Και αν υποθετικά, σε μέλλοντα χρόνο, διαπιστωθεί ότι το ιδιαίτερο οικογενειακό τους περιβάλλον επέδρασε αρνητικά για την υπόλοιπη ζωή τους, αυτό ποιος θα το χρεωθεί; Αυτή η συλλογιστική θα έπρεπε να αποτελέσει ανάχωμα στη “νομιμοποίηση” αυστηρά προσωπικών διαδρομών. Η ακραία εφαρμογή δικαιωματικο-κρατικών θέσεων, με το πρόσχημα ότι αποτελεί πρόοδο, εγκυμονεί κινδύνους που δεν φαίνεται να αντιλαμβάνονται ή απλά αδιαφορούν όλοι εκείνοι οι δικαιωματίες που επιδιώκουν να δικαιωθεί η ατομική τους επιλογή, ως προς τον τρόπο ζωής τους.
Δεν νοείται προστασία “δικαιωμάτων”, τα οποία παραβιάζουν τα δικαιώματα της μητέρας φύσης. Οι προφάσεις που ακούγονται από τους «θεσμούς», ότι και τα παιδιά από τις παραδοσιακές οικογένειες μπορεί να παρουσιάσουν τα ίδια προβλήματα, είναι προσχηματικές. Είναι γεγονός ότι υπάρχουν προβληματικές οικογένειες, αλλά αποσιωπάται ότι για κάθε τέτοια περίπτωση υπάρχουν εκατομμύρια άλλες στις οποίες κυριαρχεί η αγάπη, η θυσία, η προσφορά, με τα παιδιά να μεγαλώνουν σε ένα υγιές περιβάλλον.
H ατζέντα Μητσοτάκη
Στην τελική ανάλυση, το ερώτημα που τίθεται είναι γιατί ο πρωθυπουργός βιάζεται τόσο να διακυβεύσει την πολιτική κυριαρχία του κόμματός του, ενώ προέχουν τόσα άλλα προβλήματα; Γιατί έχει ποντάρει τόσο στην ατζέντα του δικαιωματισμού την στιγμή που υπάρχουν πολύ πιο σοβαρά προβλήματα που χρήζουν άμεσης λύσης σε πιο κρίσιμους τομείς, όπως η καταπολέμηση της υπογεννητικότητας; Επίσης, να προσθέσουμε την άμεση αντιμετώπιση της ακρίβειας, την δημιουργία προοπτικών για την επιστροφή όσων αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν κατά την διάρκεια της κρίσης και την δημιουργία αξιοπρεπών θέσεων εργασίας για τους νέους, ώστε να παραμείνουν στην πατρίδα τους.
Προδήλως, ο κ. Μητσοτάκης προσβλέπει σε κάποιο ευρωπαϊκό αξίωμα και δίνει σήμερα τις δικές του εξετάσεις. Σαν καλός νεοφιλελεύθερος βάζει το ατομικό συμφέρον (εν προκειμένω το δικό του) πάνω από το συλλογικό κι ας έρχεται αυτό σε πλήρη αντίθεση με την παραδοσιακή ελληνική κοσμοθεωρία και αντίληψη των πραγμάτων. Όπως τονίζουν πολλοί ερευνητές, οι διαφορές μεταξύ πολιτισμών που βασίζονται στον ατομικισμό και πολιτισμών που βασίζονται στην συλλογικότητα είναι ανάμεσα στις πιο σημαντικές στην διαπολιτισμική επικοινωνία.
Εάν όντως οδεύουμε προς μια σύγκρουση πολιτισμών, όπως προειδοποίησε οΣαμουήλ Χάντινγκτον, θα διαπιστώσουν πολλοί, ίσως και ο πρωθυπουργός, ότι οι πολιτισμικές αξίες και νόρμες δεν διαγράφονται, ούτε παραγκωνίζονται εύκολα. Σε σύγκριση με τους περισσότερους Ευρωπαίους εταίρους της, η Ελλάδα είναι πιο συλλογική και παραδοσιακή, ενώ οι Έλληνες βασίζονται περισσότερο στο συγκείμενο ενός μηνύματος στην επικοινωνία τους. Το γεγονός αυτό δεν πρόκειται να το αλλάξει καμία νομοθεσία. Όσοι, λοιπόν, αρνούνται να υπολογίσουν την δύναμη της πολιτισμικής ισχύος προβαίνουν στην ύβριν της υποτίμησης δυνάμεων που είναι πολύ ανώτερες από εκείνους και αργά ή γρήγορα θα έρθουν αντιμέτωποι με τις συνέπειες.
