Τριάντα χρόνια μετά, καμία μεταμέλεια: Ο Αρικλί προκαλεί για Ισαάκ και Σολωμού

Νέα προκλητική τοποθέτηση για τα γεγονότα της Δερύνειας και τις δολοφονίες των Τάσου Ισαάκ και Σολωμού Σολωμού τον Αύγουστο του 1996 έκανε ο Ερχάν Αρικλί, επαναφέροντας στο προσκήνιο μία από τις πιο αιματηρές και ανοιχτές πληγές της σύγχρονης κυπριακής ιστορίας.

Ο Αρικλί, ο οποίος καταζητείται από τις Αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας σε σχέση με τη δολοφονία του Τάσου Ισαάκ και σήμερα ηγείται του Κόμματος Αναγέννησης των εποίκων, επιχείρησε να δικαιολογήσει τη βίαιη υπεράσπιση της σημαίας του ψευδοκράτους, χαρακτηρίζοντάς την «ζήτημα τιμής» όταν κάποιος επιχειρεί να την κατεβάσει.

Σύμφωνα με όσα μετέδωσε το Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων, ο Ερχάν Αρικλί υποστήριξε ότι η σημαία κατέχει ιδιαίτερα ισχυρή θέση στην τουρκική ιστορική και πολιτισμική παράδοση, καθώς τα λάβαρα έχουν συνδεθεί επί αιώνες με το κράτος και τον στρατό.

Επικαλέστηκε μάλιστα την αντίληψη ότι «η σημαία δεν πρέπει να κατεβαίνει, το λάβαρο δεν πρέπει να πέφτει», παρουσιάζοντάς την ως υπόθεση κρατικής και στρατιωτικής τιμής.

Η τοποθέτηση αυτή αποκτά ιδιαίτερο βάρος λόγω του ιστορικού της υπόθεσης. Ο Τάσος Ισαάκ δολοφονήθηκε τον Αύγουστο του 1996 στη νεκρή ζώνη της Δερύνειας, ενώ λίγες ημέρες αργότερα ο Σολωμός Σολωμού έπεσε νεκρός από πυρά ενώ επιχειρούσε να κατεβάσει τουρκική σημαία από ιστό στην ίδια περιοχή.

Οι νέες προκλήσεις και το διεθνές ένταλμα

Η νέα παρέμβαση του Αρικλί έρχεται λίγες ημέρες μετά από ακόμη μία ιδιαίτερα επιθετική ανάρτησή του, στις 13 Αυγούστου, με αφορμή πληροφορίες ότι η Κυπριακή Δημοκρατία εξετάζει την έκδοση νέου εντάλματος σύλληψης για την υπόθεση της δολοφονίας του Τάσου Ισαάκ.

Ο ίδιος είχε υποστηρίξει μέσω κοινωνικών δικτύων ότι η ελληνοκυπριακή πλευρά «ξανασκάβει» την υπόθεση και προετοιμάζει νέα εντάλματα για συγκεκριμένα πρόσωπα, μεταξύ των οποίων, όπως ανέφερε, βρίσκεται και το δικό του όνομα.

Ο Ερχάν Αρικλί περιλαμβάνεται μεταξύ των προσώπων που έχουν καταζητηθεί διεθνώς για την υπόθεση. Το 2012 είχε συλληφθεί στο αεροδρόμιο του Κιργιστάν βάσει διεθνούς εντάλματος, όμως στη συνέχεια αφέθηκε ελεύθερος, με δημοσιεύματα του τουρκοκυπριακού Τύπου να αποδίδουν την εξέλιξη σε τουρκικές παρεμβάσεις.

Στην πρόσφατη ανάρτησή του χρησιμοποίησε ιδιαίτερα προσβλητικούς χαρακτηρισμούς ακόμη και εναντίον Τουρκοκυπρίων που στηρίζουν την προσπάθεια απόδοσης δικαιοσύνης.

Μεταξύ άλλων, χαρακτήρισε «μπάσταρδους» όσους Τουρκοκύπριους τάσσονται υπέρ της κυπριακής πρωτοβουλίας για την επανεξέταση της υπόθεσης, επικαλούμενος διήγημα της οθωμανικής περιόδου του συγγραφέα Ομέρ Σεϊφεττίν που αναφέρεται σε «προδότες».

Η φρασεολογία αυτή προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση, καθώς προέρχεται από πολιτικό πρόσωπο που κατέχει θεσμική θέση στα κατεχόμενα και ταυτόχρονα παραμένει συνδεδεμένο με μία από τις πλέον σοβαρές εκκρεμείς ποινικές υποθέσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας.

«Χρέος σας είναι να τιμωρηθούν οι δολοφόνοι»

Στην υπόθεση παρενέβη και η Αναστασία Ισαάκ, κόρη του Τάσου Ισαάκ, μετά από δημόσια τοποθέτηση του Τουρκοκύπριου ακαδημαϊκού και πρώην ευρωβουλευτή του ΑΚΕΛ Νιαζί Κιζίλγιουρεκ.

Ο Κιζίλγιουρεκ είχε εκφράσει δημόσια τη ντροπή του για τις δολοφονίες και είχε ζητήσει συγγνώμη.

Η απάντηση της Αναστασίας Ισαάκ ήταν ξεκάθαρη και ιδιαίτερα σκληρή ως προς την ανάγκη ουσιαστικής λογοδοσίας.

«Χρέος όλων σας δεν είναι να μου ζητάτε συγγνώμη. Χρέος όλων σας είναι να αναλάβετε την ευθύνη για να τιμωρηθούν οι δολοφόνοι. Αυτοί που εσείς τους κάνατε υπουργούς και βουλευτές», ανέφερε.

Πρόσθεσε ότι η απόδοση δικαιοσύνης αποτελεί υποχρέωση απέναντι σε όλες τις οικογένειες που εδώ και τρεις δεκαετίες κουβαλούν το βάρος των δολοφονιών των δικών τους ανθρώπων.

Κλείνοντας, σημείωσε με ιδιαίτερη αιχμή: «Για να μην ξεχνιόμαστε, τον ανθρωπισμό τον έδειξε με πράξεις ο πατέρας μου και όχι ένα post στο Facebook».

Τριάντα χρόνια μετά τα αιματηρά γεγονότα της Δερύνειας, η υπόθεση των Τάσου Ισαάκ και Σολωμού Σολωμού παραμένει ανοιχτή στη συλλογική μνήμη της Κύπρου, ενώ οι νέες δηλώσεις Αρικλί επαναφέρουν με τον πιο ωμό τρόπο το ζήτημα της λογοδοσίας.

Η προσπάθεια να παρουσιαστεί η δολοφονική βία εκείνης της περιόδου ως δήθεν υπεράσπιση «τιμής» προκαλεί ακόμη μεγαλύτερη οργή όταν προέρχεται από πρόσωπο που εξακολουθεί να καταζητείται από τις κυπριακές Αρχές για την υπόθεση. Για τις οικογένειες των θυμάτων, το αίτημα παραμένει ίδιο εδώ και τρεις δεκαετίες: όχι συγγνώμες και συμβολικές δηλώσεις, αλλά δικαιοσύνη και τιμωρία όσων ευθύνονται.