Βορύλλας (ΝΙΚΗ): «Η Κρήτη ζει υβριδική εισβολή – Η Ευρώπη σε πορεία κοινωνικής αποσταθεροποίησης»

Σφοδρή κριτική στην κυβερνητική διαχείριση του μεταναστευτικού ζητήματος και ηχηρή προειδοποίηση για τις συνέπειες μιας ανεξέλεγκτης κατάστασης εξέφρασε ο βουλευτής Β2 Δυτικής Αθήνας της ΝΙΚΗΣ, Ανδρέας Βορύλλας. Με αφορμή την επιδείνωση της κατάστασης στην Κρήτη, ο κ. Βορύλλας έκανε λόγο για «υβριδική απειλή» που εξελίσσεται σε πραγματική «εισβολή με μη στρατιωτικά μέσα».

Ο βουλευτής της ΝΙΚΗΣ κατήγγειλε ότι η Τουρκία προσπαθεί να επιτύχει στην Κρήτη ό,τι απέτυχε να πετύχει στον Έβρο το 2020, εκμεταλλευόμενη τις ανεπαρκείς πολιτικές φύλαξης των συνόρων και τα θεσμικά κενά στην εφαρμογή του ασύλου. Όπως τόνισε, η Κρήτη δεν αντιμετωπίζει απλώς αυξημένες μεταναστευτικές ροές, αλλά μια στοχευμένη αποσταθεροποιητική στρατηγική.

Ασκώντας δριμεία κριτική στη ρύθμιση της κυβέρνησης για τρίμηνη αναστολή χορήγησης ασύλου, ο κ. Βορύλλας χαρακτήρισε τέτοια μέτρα «βιαστικές λύσεις αμφιβόλου αποτελέσματος» και πρότεινε ως άμεση απάντηση την ολική απαγόρευση της δράσης των ΜΚΟ στην Κρήτη, υποστηρίζοντας ότι ορισμένες εξ αυτών διευκολύνουν, εν γνώσει ή εν αγνοία τους, τη δράση οργανωμένων κυκλωμάτων διακίνησης μεταναστών.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η συνθήκη της Γενεύης του 1951 δεν ανταποκρίνεται πλέον στις σύγχρονες συνθήκες, αφού δεν προβλέπει επαρκή διάκριση μεταξύ πραγματικά διωκόμενων προσφύγων και μετακινούμενων πληθυσμών που καθοδηγούνται από δουλεμπόρους. Όπως προειδοποίησε, χωρίς ουσιαστική αναθεώρηση του διεθνούς πλαισίου και αποφασιστική στάση από την Ε.Ε., η Ευρώπη θα βρεθεί αντιμέτωπη με εσωτερική αστάθεια, κοινωνική σύγκρουση και δημοκρατικό εκφυλισμό.

Ο βουλευτής της ΝΙΚΗΣ υπογράμμισε ότι είναι μονόδρομος η θεσμοθέτηση μαζικών απελάσεων για τις περιπτώσεις οργανωμένης εισόδου πληθυσμών μέσω παράνομων διακινητών, σημειώνοντας πως η Ευρώπη οφείλει να επαναπροσδιορίσει τα σύνορά της όχι μόνο γεωγραφικά αλλά και θεσμικά.

Η παρέμβασή του αναδεικνύει τη σκληρή γραμμή της ΝΙΚΗΣ στο μεταναστευτικό και επαναφέρει στο επίκεντρο τον ρόλο των ΜΚΟ, την εθνική ασφάλεια, αλλά και τη συνοχή της ελληνικής κοινωνίας σε μία περίοδο έντονων πληθυσμιακών και γεωπολιτικών ανακατατάξεων.