Πριν από μερικές μέρες, γνωστός επιχειρηματίας κάλεσε στο τηλέφωνο πρώην υπουργό της Ν.Δ. για να του ευχηθεί για την ονομαστική του εορτή, και μοιραία η συζήτηση πήγε δι’ ολίγον στα πολιτικά.
Σαμαρικός ο επιχειρηματίας, παρατήρησε «τι χάλια είναι αυτά, έχει γίνει η Ν.Δ. Ποτάμι». Θεωρούσε ότι ο συνομιλητής του, με βάση το ιδεολογικό προφίλ που έχει στην παράταξη, θα συμφωνούσε.
Πριν προλάβει καλά καλά να αρθρώσει λέξη παραπάνω, ο πρώην υπουργός τον διέκοψε απότομα. «Όχι αυτά από το τηλέφωνο. Πρέπει να κλείσουμε τώρα» είπε. Και του το έκλεισε, χωρίς «καληνύχτα», στα μούτρα.
Η σκηνή αυτή επαναλαμβάνεται σε παραλλαγές, με χίλιους τρόπους, μέσα στην παράταξη εδώ και καιρό. Στο υπουργικό συμβούλιο, στην Κοινοβουλευτική Ομάδα, στους κρατικούς αξιωματούχους, στα κομματικά στελέχη, σε δικαστές, σε μιντιάρχες και αναλυτές, σε ιεράρχες, σε τραπεζίτες, σε δημάρχους και περιφερειάρχες.
Το προσωπικό οικονομικό τους συμφέρον σε συνδυασμό με την ανάγκη για καλές σχέσεις με το γκουβέρνο τούς οδηγεί στην απόκρυψη των συναισθημάτων τους και σε αλλαγή κοινωνικής συμπεριφοράς, υπό τον φόβο της πολιτικής δίωξης και της απώλειας του δημόσιου αξιώματος.
Αλλαγή κοινωνικής συμπεριφοράς σημαίνει «φοβάμαι να μιλήσω και να εκφράσω τις απόψεις μου ακόμη και ιδιωτικά». Σημαίνει «δεν εμφανίζομαι δημόσια μαζί σου, γιατί θα χαρακτηριστώ αντικαθεστωτικός». Σημαίνει «προτιμώ την αποζημίωση των 6.000 ευρώ από τη διαγραφή». Ή, ακόμη χειρότερα, σου ζητώ το κλασικό «μη με αναφέρεις», αν επικαλεστείς όσα σου λέω. Προ καιρού, υπάλληλος μεγάλης ΔΕΚΟ, που ζήτησε επικοινωνία μαζί μου για ένα θέμα, μου έγραψε εκατό φορές να προστατέψω το όνομά του, γιατί «αυτοί είναι πιο εκδικητικοί και από το ΠΑΣΟΚ».
Οδηγούμαστε, δηλαδή, στη δημοκρατία των ανωνύμων. Στη δημοκρατία του φόβου. Στη δημοκρατία της καταπίεσης. «Άλλα σκέφτομαι, άλλα λέω, άλλα εννοώ».
Τούτων δοθέντων, όταν διαβάζω πανηγυρικά ρεπορτάζ για το εξαιρετικό κλίμα που επικράτησε στη συνάντηση του πρωθυπουργού με τους βουλευτές του στο Μαξίμου και γνωρίζοντας τι λένε οι μισοί τουλάχιστον από αυτούς στα καφέ του Κολωνακίου, ένα ρήμα ανακαλώ στη μνήμη: «συμπάσχω» μαζί τους.
Όπως έλεγε και ο Κωστής Στεφανόπουλος, «χωρίς την υποκρισία θα διαλύονταν οι κοινωνίες»… Θα προσέθετα ταπεινά και «χωρίς το θάρρος». Είναι καταδικασμένες σε παρακμή οι κοινωνίες της σιωπής.
Αντιμέτωποι με την ωμή πραγματικότητα οι βουλευτές της Ν.Δ.
Περίσσεψαν τα χαμόγελα, οι αγκαλιές και τα ενσταντανέ στο πρόωρο χριστουγεννιάτικο ρεβεγιόν των βουλευτών της Ν.Δ. με τον Κ. Μητσοτάκη, την Τρίτη στο Μέγαρο Μαξίμου. Αλλά, εάν εξαιρέσει κανείς την αυτονόητη εορταστική ατμόσφαιρα των ημερών, από πολιτικής πλευράς αυτή ήταν μια πραγματικότητα εντελώς εικονική…
Υπολειτουργώντας η Βουλή, μετά την ψήφιση του Προϋπολογισμού, για τις γιορτές, οι «γαλάζιοι» βουλευτές αναχωρούν ήδη για τις εκλογικές περιφέρειές τους, αλλά εκεί τα χαμόγελα και οι χαρές θα είναι πολύ πιο περιορισμένα…
Αυτή είναι η πρώτη φορά που θα μετρηθούν και θα καταγραφούν από πρώτο χέρι οι αντιδράσεις και οι διαθέσεις της εκλογικής βάσης, ύστερα από τη μεγάλη εκλογική κατραπακιά των περασμένων ευρωεκλογών. Και μπορεί ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης να κομπορρημονούσε μέχρι και πρόσφατα για «τις τρεις φορές που πήρε 41%», αλλά, δυστυχώς γι’ αυτόν, μεσολάβησε και το 28% του Ιουνίου, το οποίο παριστάνει ότι ξεχνάει…
Αυτή είναι και η πρώτη φορά που οι βουλευτές της Ν.Δ. έχουν αρχίσει να καταλαμβάνονται από τόσο έντονο υπαρξιακό άγχος για το μέλλον τους. Έχοντας τη δυνατότητα, τουλάχιστον οι περισσότεροι, να «οσφραίνονται» τι πραγματικά συμβαίνει, έπειτα από μια ολόκληρη πενταετία παχιών πολιτικών αγελάδων, καταλαβαίνουν ότι η περίοδος ισχνότητας που ξεκίνησε τώρα θα είναι μακράς διαρκείας και με πρώτα θύματα τους ίδιους…
Γι’ αυτό και, κάτω από την επιφάνεια, οι διεργασίες που σημειώνονται στους κόλπους της κυβερνητικής πτέρυγας γίνονται ολοένα πιο πυκνές. Μπορεί, δηλαδή, στην ψηφοφορία για τον Προϋπολογισμό, που ισοδυναμεί και με ψήφο εμπιστοσύνης, να δόθηκε αριθμητικά η εικόνα της συμπαγούς Κοινοβουλευτικής Ομάδας, αλλά στην πραγματικότητα οι φυγόκεντρες τάσεις εντείνονται. Μάλιστα, όπως εξηγούσε στη στήλη εις εκ των πιο δραστήριων σε αυτά, έχουν αρχίσει να διαμορφώνονται, πέρα από τις βασικές κατατμήσεις, και διάφορες «υποομάδες» βουλευτών με ποικίλα χαρακτηριστικά…
Η ουσία είναι ότι, μέσα σε αυτό το περιβάλλον, οι βουλευτές της Ν.Δ. βιώνουν και μια θεμελιώδη «σύγκρουση συμφερόντων»: από τη μια πλευρά νιώθουν αναγκασμένοι να αποδεχτούν και να ψηφίσουν οτιδήποτε, για να κρατηθούν ει δυνατόν έως το τέλος της τετραετίας στα έδρανά τους. Ο δε κ. Μητσοτάκης τούς εκβιάζει, μεταθέτοντας τον πολυπόθητο ανασχηματισμό για μετά την προεδρική εκλογή…
Από την άλλη, όμως, επενεργεί το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, καταλαβαίνοντας ότι, εάν συνεχιστεί η σημερινή κατάσταση, η περαιτέρω συρρίκνωση θα είναι νομοτελειακή, δίχως καμία πιθανότητα -παρά τα μεγάλα λόγια που ακούγονται προπαγανδιστικά- ανάκαμψης.
Αυτές τις ημέρες, μάλιστα, λήγει και το 18μηνο ισχύος της λίστας, σύμφωνα με τη συνταγματική διάταξη, για την περίπτωση διενέργειας εκλογών. Αυτό σημαίνει ότι το κυνήγι του σταυρού θα κρίνει πάλι το ποιος θα «ζήσει» και ποιος θα «πεθάνει». Με τη διαφορά ότι αυτή τη φορά δεν θα υπάρχει η ευρυχωρία του παρελθόντος. «Ο θάνατός σου, η ζωή μου» είναι το κυνικό δόγμα που -ακόμη και εν μέσω Χριστουγέννων- αναγεννάται…
Ακρίβεια Μητσοτάκη και Θεοδωρικάκου
Οι Έλληνες αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης και η κυβέρνηση προσποιείται ότι υπάρχει ανάπτυξη και επιβάλλει πρόστιμα «χάδι» σε πολυεθνικές για να ρίξει στάχτη στα μάτια του κόσμου. Χθες ανακοινώθηκε ότι ο υπουργός Ανάπτυξης Τάκης Θεοδωρικάκος έκανε αποδεκτή την εισήγηση της Διυπηρεσιακής Μονάδας Ελέγχου Αγοράς (ΔΙΜΕΑ), υπογράφοντας τις αποφάσεις για την επιβολή προστίμων ύψους 5.500.000 ευρώ σε 26 πολυεθνικές εταιρίες για παραβίαση περιθωρίων κέρδους. Οι κερδοσκόποι έχουν βγάλει δισεκατομμύρια σε βάρος του ελληνικού λαού και μετά το «πάρτι» ετών που γίνεται σε βάρος των καταναλωτών θα πληρώσουν μόλις 5.500.000 ευρώ για να τη βγάλουν… καθαρή.
Την Τρίτη ο κ. Θεοδωρικάκος δήλωσε σε εμφάνισή του στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Kontra ότι αυτό που βιώνουν οι πολίτες «δεν είναι ακρίβεια Μητσοτάκη» και πως για το ράλι των τιμών ευθύνονται η πανδημία, η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και διάφορα άλλα που έχουν συμβεί στον πλανήτη. Σύμφωνα με την άποψη του κ. Θεοδωρικάκου, για όλα ευθύνεται η διεθνής συγκυρία, όχι η κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Η πραγματικότητα, ωστόσο, έχει διαφορετική άποψη από την επίσημη κυβερνητική γραμμή. Χθες η «δημοκρατία» δημοσίευσε άρθρο για την πρόσφατη έρευνα της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας (Eurostat) που αποδεικνύει πόσο κάτω βρίσκεται η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων σε σύγκριση με εκείνη των υπόλοιπων Ευρωπαίων. Μεταξύ άλλων, η εφημερίδα μας έγραφε τα εξής:
«Ένα ακόμα ηχηρό “χαστούκι” δίνει η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία (Eurostat) στην κυβέρνηση για την αγοραστική δύναμη των Ελλήνων. Η έρευνα αποκαλύπτει πως το κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε ισοτιμία αγοραστικής δύναμης συγκρίνεται με αυτό της… Βουλγαρίας, και μάλιστα σύντομα η προτελευταία θέση που καταλαμβάνει η Ελλάδα θα απειληθεί από τους βόρειους γείτονές μας».
Η μεγάλη ληστεία των καταναλωτών, που άρχισε πριν από τον ρωσοουκρανικό πόλεμο, συνεχίζεται ακόμα και σήμερα, παρά τις κυβερνητικές διαβεβαιώσεις. Η δυσφορία των Ελλήνων για την οικονομική αφαίμαξη την οποία υφίστανται εκδηλώθηκε στις πρόσφατες ευρωεκλογές και αναμένεται να εκδηλωθεί, με ακόμα σφοδρότερο τρόπο, στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση.
Και ποιος σας είπε ότι πρέπει το κράτος να προωθεί τα συμφέροντα της χώρας;
Είναι επίσημο. Με απόφαση Μητσοτάκη – Γεραπετρίτη δεν κρίνεται πλέον αναγκαίο οι προϊστάμενοι οργανικών μονάδων του υπουργείου Εξωτερικών να προωθούν το έργο και την πολιτική του υπουργείου κατά τρόπο που να συμβαδίζει με τα συμφέροντα της χώρας!
Την Τρίτη, στη Βουλή, ψηφίστηκε το νομοσχέδιο με τίτλο «Παρεμβάσεις στην οργάνωση και τη λειτουργία του υπουργείου Εξωτερικών». Αυτό το νομοσχέδιο τροποποίησε πολλά άρθρα του προηγούμενου νομοσχεδίου (4781 του 2021). Οι βουλευτές Βασίλης Βιλιάρδος της Ελληνικής Λύσης και Σπύρος Τσιρώνης της ΝΙΚΗΣ ανακάλυψαν πολλά ανθελληνικά «μαργαριτάρια» στο νέο νομοσχέδιο. Ένα από αυτά έχει να κάνει με το καθηκοντολόγιο των προϊσταμένων οργανικών μονάδων του υπουργείου. Στο νέο νομοσχέδιο διεγράφη φράση του προηγούμενου νομοσχεδίου ότι στις διοικητικές ικανότητες περιλαμβάνονται η γνώση και η προώθηση του έργου και της πολιτικής του υπουργείου «κατά τρόπο που να συμβαδίζει με τα συμφέροντα της χώρας και των τομέων ευθύνης του». Τώρα, στο άρθρο 328 (γγ) αναφέρεται απλώς «διοικητικές ικανότητες, εφόσον πρόκειται για προϊσταμένους οργανικών μονάδων, γνώση και προώθηση του έργου και της πολιτικής του υπουργείου».
Ο Σπύρος Τσιρώνης της ΝΙΚΗΣ είπε στη σχετική συζήτηση στη Βουλή: «Γιατί διαχωρίζετε την πολιτική του υπουργείου, κύριε υπουργέ, από το εθνικό συμφέρον; Για ποιον λόγο το αφαιρείτε αυτό; Και θα σας πω, αγαπητοί συνάδελφοι, τι ακριβώς κάνει αυτή η εξάλειψη του συμφέροντος της χώρας. Καταργεί την έννοια του πατριωτικού καθήκοντος. Είναι η απόλυτη ομολογία, με τον πλέον επίσημο τρόπο, ότι το εθνικό συμφέρον υποτάσσεται σε άλλα συμφέροντα. Πώς το κάνει αυτό; Καταργεί την έννοια του πατριωτικού καθήκοντος. Πώς το κάνει; Παραλείποντας ίσως το πιο θεμελιώδες στην άσκηση των καθηκόντων ενός διπλωμάτη, που δεν είναι άλλο από το να υπηρετεί το εθνικό συμφέρον. Άρα, ακόμη κι αν ένας διπλωματικός υπάλληλος διαπιστώνει ότι η πολιτική του υπουργείου δεν εξυπηρετεί το εθνικό συμφέρον, δεν έχει σημασία τι θα πει. Το υπουργείο έχει σημασία, η πολιτική του υπουργείου».
Κατόπιν προσεκτικής ανάγνωσης των προηγουμένων δικαιώνεται ή δεν δικαιώνεται η… υποψία του κ. Γεραπετρίτη ότι ενδέχεται να χαρακτηριστεί μειοδότης;
Κύριε Καραμανλή, κύριε Σαμαρά, μήπως ήρθε η ώρα να τον «μαζέψετε»;
Συνεχίζει θρασύτατος και ακάθεκτος. Να προκαλεί μεγίστως την κοινή νοημοσύνη, με τις επαναλαμβανόμενες, επικίνδυνες δηλώσεις του. Θυμίζει ένα ανόητο βρέφος το οποίο αφού έμεινε μόνο του στο σπίτι και έβαλε φωτιά, βρίσκει το μπουκαλάκι με το φωτιστικό οινόπνευμα για να τη σβήσει. Ασφαλώς ο πρόλογος γίνεται για ποιον άλλον; Παρά για τον χειρότερο πρωθυπουργό της μεταπολίτευσης. Ναι, καλά το καταλάβατε, ο ιστορικός αυτός μα διόλου τιμητικός τίτλος αποδίδεται εύκολα στον Κυριάκο Μητσοτάκη! Είναι άκρως αριβίστας, ενώ εξυπηρετεί ευθαρσώς από το μετερίζι του σκοτεινά και καταστροφικά συμφέροντα για τις ήδη χειμαζόμενες κοινωνίες. Αλήθεια, θυμάστε άλλον πρωθυπουργό να διακατέχεται από τόση εμμονή με τα οπλικά συστήματα; Δεν αρκούσε που ήδη αποδεικνύεται ότι βρέθηκε και μας πήρε μαζί του στη λάθος πλευρά της Ιστορίας και όχι στη σωστή όπως ο ίδιος και οι αναρίθμητοι εγνωσμένου κύρους και μιντιακοί λακέδες του διαλαλούσαν μέχρι πρότινος, παρά ως άλλος ντίλερ επιμένει στην έκτακτη στρατιωτική ενίσχυση της Ε.Ε! Δεν σταματά να το δηλώνει συνεχώς το τελευταίο χρονικό διάστημα, όπου σταθεί και όπου βρεθεί, βγάζοντας και ένα προσωπικό του άγχος, γιατί άραγε;
Χωρίς βεβαίως να ενδιαφέρει μια λεπτομέρεια τον λουδοβίκειων απόψεων κύριο Μητσοτάκη, ότι για να κατασκευάσει ή να αγοράσει εκ νέου αμυντικά οπλικά συστήματα η Ευρώπη θα πρέπει να στενάξουν οικονομικά ακόμη περισσότερο οι απανταχού πολίτες της ΕΕ συνεπώς και οι Έλληνες, οι οποίοι ήδη δοκιμάζονται σκληρά από τις αντιλαϊκές πολιτικές του ιδίου και των ομοίων του.
Αντί να λουφάξει έστω την ύστατη αυτή και κρίσιμη μεταβατική περίοδο ο κύριος Μητσοτάκης, διότι ο ίδιος με τις αντιρωσικές του ενέργειες και σε πανεθνικό επίπεδο φέρει μεγάλη ευθύνη για την ενδεχόμενη μελλοντική επιθετικότητα του Κρεμλίνου εις βάρος ευρωπαϊκών κρατών που στήριζαν με νύχια και με δόντια το ναζιστικό καθεστώς Ζελένσκι, τώρα σαν να μην τρέχει τίποτα κάνει έκκληση και για νέες στρατιωτικές δαπάνες. Εμείς πάλι θα πληρώσουμε τα ολέθρια πολιτικά και εθνικά σας λάθη κύριε Μητσοτάκη;
Κύριε Σαμαρά, κύριε Καραμανλή, καλές οι επικοινωνιακές τουφεκιές, αλλά μήπως ήρθε η ώρα να τον «μαζέψετε» προτού βιώσουμε νέες εθνικές τραγωδίες; Είμαστε σίγουροι πως αν πραγματικά το επιθυμείτε τότε το μπορείτε…
