Η 73χρονη Ζιζέλ Πελικό, η γυναίκα που έφερε τη γαλλική κοινωνία αντιμέτωπη με μια υπόθεση ακραίας σεξουαλικής κακοποίησης, μίλησε στη Βικτόρια Ντάρμπισαϊρ του BBC για τη στιγμή κατά την οποία η ζωή της κατέρρευσε. Περιγράφει την ημέρα της αποκάλυψης ως ένα εσωτερικό ρήγμα που ανέτρεψε κάθε σταθερά. Έπειτα από μισό αιώνα κοινής ζωής, έμαθε ότι ο σύντροφός της τη νάρκωνε συστηματικά, επιτρέποντας σε δεκάδες άνδρες να τη βιάζουν. Η ίδια παρομοιάζει τη συνειδητοποίηση με ένα κύμα που σάρωσε το παρελθόν, το παρόν και την αίσθηση ασφάλειας.
Παρά τη σκληρότητα των γεγονότων, η στάση της παραμένει μετρημένη. Δεν αφήνεται στην οργή, επιλέγει τη νηφαλιότητα και τη δημόσια κατάθεση της εμπειρίας της. Η αξιοπρέπεια και η καθαρή φωνή της λειτουργούν ως σταθερό σημείο σε μια υπόθεση που αποκάλυψε σκοτεινές όψεις της ενδοοικογενειακής και οργανωμένης σεξουαλικής βίας.
Η αφετηρία της αποκάλυψης προέκυψε τυχαία, όταν ο Ντομινίκ Πελικό συνελήφθη σε σούπερ μάρκετ να καταγράφει γυναίκες εν αγνοία τους. Κατά τη διάρκεια της έρευνας, οι αρχές έδειξαν στη Ζιζέλ φωτογραφικό υλικό όπου εμφανιζόταν σε κατάσταση πλήρους αδυναμίας, πλαισιωμένη από αγνώστους. Περιγράφει ότι δεν αναγνώριζε τον εαυτό της στις εικόνες, καθώς το σώμα στο κρεβάτι έμοιαζε άψυχο, αποκομμένο από την προσωπική της ταυτότητα.
Η ενημέρωση των παιδιών της αποτέλεσε μια από τις πιο βαριές στιγμές. Η αντίδραση της κόρης της, Καρολίν, χαράχτηκε στη μνήμη της ως μια κραυγή που συμπύκνωνε τον πόνο και την κατάρρευση της οικογενειακής εικόνας. Η υπόθεση απέκτησε ακόμη βαθύτερη διάσταση όταν διαπιστώθηκε ότι ο πατέρας είχε αποθηκεύσει φωτογραφίες της Καρολίν την ώρα που κοιμόταν, γεγονός που η Ζιζέλ περιγράφει ως μια εμπειρία που υπερέβη κάθε όριο αντοχής.
Η απόφασή της να παραιτηθεί από την ανωνυμία και να ζητήσει ανοιχτή δικαστική διαδικασία ανέτρεψε τη συνήθη πρακτική. Για χρόνια, όπως εξηγεί, ένιωθε ότι το βάρος της ντροπής μεταφερόταν στα θύματα μέσω της σιωπής. Στο δικαστήριο της Αβινιόν βρέθηκε απέναντι σε 51 κατηγορούμενους, πολλοί εκ των οποίων αρνήθηκαν την κατηγορία του βιασμού, επικαλούμενοι την έγκριση του συζύγου της.
Η ίδια περιέγραψε τη διαδικασία ως υπόδειγμα άρνησης ευθύνης. Ακόμη και όταν προβάλλονταν τα καταγεγραμμένα περιστατικά, οι κατηγορούμενοι απέφευγαν την παραδοχή. Η στήριξη που δεχόταν από γυναίκες συγκεντρωμένες έξω από το δικαστήριο λειτούργησε ως πηγή αντοχής, ενώ έλαβε και προσωπικό μήνυμα συμπαράστασης από τη βασίλισσα Καμίλα του Ηνωμένου Βασιλείου.
Σήμερα, η Ζιζέλ Πελικό επιχειρεί να ανασυνθέσει τη ζωή της. Έχει προχωρήσει συναισθηματικά, έχοντας στο πλευρό της τον Ζαν-Λουπ, τον οποίο γνώρισε στο Île de Ré. Μιλά για τη δυνατότητα της ζωής να γεννά νέες αρχές, ακόμη και μετά από βαθιά τραύματα. Παράλληλα, επιδιώκει να κλείσει εκκρεμότητες που παραμένουν ανοιχτές.
Σκοπεύει να επισκεφθεί τον πρώην σύζυγό της στη φυλακή, όπου εκτίει ποινή είκοσι ετών, με στόχο να ζητήσει απαντήσεις για την πιθανή κακοποίηση της κόρης τους και για παλαιότερη υπόθεση ανθρωποκτονίας του 1991 που συνδέεται με το όνομά του. Η ανάγκη της για αλήθεια παραμένει ενεργή και αδιαπραγμάτευτη.
Η δημόσια στάση της έχει μετατραπεί σε σημείο αναφοράς για άλλα θύματα. Δηλώνει ότι η αντοχή δεν είναι προνόμιο λίγων, αλλά μια δυνατότητα που αποκαλύπτεται όταν οι συνθήκες το επιβάλλουν. Το μήνυμά της διατυπώνεται χωρίς υπερβολές και χωρίς διδακτισμό, ως προσωπική διαπίστωση που απευθύνεται σε όσους έχουν βιώσει τη βία.
