Η κυβέρνηση αυτή είχε τη μεγαλύτερη στήριξη από τον Τύπο και τα μέσα ενημέρωσης από κάθε άλλη μεταπολιτευτική κυβέρνηση. Και ταυτόχρονα ήταν η μόνη που δεν είχε απέναντί της ουσιαστική αντιπολίτευση. Το κόμμα που εξελέγη αξιωματική αντιπολίτευση το 2023 διαλύθηκε, τα ποσοστά του κυβερνώντος κόμματος κατέρρευσαν σχεδόν στο μισό, το εκλογικό σώμα συρρικνώνεται όσο ποτέ, και παρ’ όλα αυτά κανείς δεν μπόρεσε να καλύψει το κενό. Με τέτοιες συνθήκες πολιτικής κυριαρχίας, το αποτέλεσμα είναι αποκαλυπτικό: μια χιονοστιβάδα σκανδάλων που δεν μπορεί πια να κρυφτεί.
Η συγκυρία παραπέμπει ευθέως στο 1989, μόνο που αυτή τη φορά το πρόβλημα είναι βαθύτερο. Τότε τα σκάνδαλα τα αποκάλυπτε ο εγχώριος Τύπος και τα αξιοποιούσε η αντιπολίτευση για να ανατρέψει την κυβέρνηση. Σήμερα, ο Τύπος σε μεγάλο βαθμό προστατεύει την κυβέρνηση, η αντιπολίτευση παραμένει αδύναμη, και οι αποκαλύψεις έρχονται απ’ έξω. Από την Ευρωπαία Εισαγγελέα. Και από κάτω. Από μια κοινωνία που δεν αντέχει άλλο.
Η υπόθεση των Τεμπών διέλυσε κάθε επίφαση κανονικότητας. Οι συγγενείς των 57 θυμάτων έφεραν στην επιφάνεια όσα δεν ανέδειξε ούτε ο ελεγχόμενος Τύπος ούτε η Δικαιοσύνη. Και εκατομμύρια πολίτες κατέβηκαν στους δρόμους. Η κυβέρνηση δέχεται πλέον πλήγματα από παντού. Από ευρωπαϊκούς θεσμούς και από την ίδια την κοινωνία. Και η κοινωνία δεν απλώς αμφισβητεί. Την θεωρεί πλέον ύποπτη. Για πράξεις και για παραλείψεις.
Η ίδια κυβέρνηση που διαφήμιζε την «επικοινωνία» ως υπέρτατο εργαλείο διακυβέρνησης αποκαλύπτεται σήμερα πλήρως εξαρτημένη από αυτήν. Έχτισε ένα σύστημα όπου η εικόνα υποκαθιστά την ουσία, όπου η αλήθεια προσαρμόζεται και όπου οι θέσεις αλλάζουν ανάλογα με το συμφέρον της στιγμής. Ποτέ σταθερή γραμμή, ποτέ συνέπεια. Πάντα «όπου φυσάει ο άνεμος». Με τους ισχυρούς κάθε φορά, με την εκάστοτε μόδα, με ό,τι εξυπηρετεί επικοινωνιακά.
Και τώρα αυτό το σύστημα καταρρέει. Γιατί όταν παγιώνεται η εντύπωση της διαφθοράς, δεν υπάρχει επικοινωνιακή διαχείριση που να τη σβήνει. Και αυτή η εντύπωση έχει παγιωθεί. Ενισχύεται με κάθε νέα δικογραφία, με κάθε νέα αποκάλυψη, με κάθε νέα υπόθεση που ανοίγει. Η κυβέρνηση δεν πείθει. Και δεν πείθει γιατί δεν απαντά.
Στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν μιλάμε για «παραδοσιακά ρουσφέτια». Μιλάμε για οργανωμένο σύστημα. Με πλαστά ΑΦΜ, ψευδή στοιχεία, εικονικούς δικαιούχους και ανύπαρκτα κοπάδια. Αν αυτά επιβεβαιωθούν, πρόκειται για κανονικό μηχανισμό καταλήστευσης. Για ένα παρακράτος που λειτουργεί μέσα στο κράτος.
Στα Τέμπη, το μπάζωμα έγινε. Η αλλοίωση του χώρου έγινε. Η διαχείριση μετά το δυστύχημα είναι καταγεγραμμένη. Και αντί για απαντήσεις, υπάρχει συγκάλυψη που συνεχίζεται. Αντί για σεβασμό στους συγγενείς, υπάρχει απαξίωση. Αντί για δικαιοσύνη, υπάρχει καθυστέρηση.
Στις υποκλοπές, η ίδια η δικαστική διαδικασία αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο ακόμη και κατασκοπείας. Και η απάντηση της κυβέρνησης είναι ότι πρόκειται για «ιδιώτες». Την ώρα που όλα δείχνουν ότι το θέμα είναι πολύ πιο βαθύ. Το ερώτημα παραμένει: ποιος ελέγχει ποιον;
Η συνολική εικόνα δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών. Η κυβέρνηση έχει χάσει τον έλεγχο. Και στην ουσία των υποθέσεων και στη διαχείρισή τους. Είτε είναι βαθιά εκτεθειμένη είτε απολύτως ανίκανη, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.
Και αυτό που μένει είναι μια κυβέρνηση που δεν πείθει, δεν ελέγχει, και δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από την επικοινωνία της. Γιατί αυτή τη φορά, η πραγματικότητα είναι πιο δυνατή από το αφήγημα.
