Η σημερινή επέτειος των δέκα χρόνων από την εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας υπενθυμίζει το πώς ξεκίνησε μια πορεία που σημάδεψε τη χώρα. Η αρχική του επικράτηση ήρθε μέσα από μια διαδικασία που κατέληξε να θεωρείται σχεδόν θαυματουργή. Η στήριξη προς το πρόσωπό του ήταν χαμηλή, τα προγνωστικά τοποθετούσαν ως φαβορί τον Μεϊμαράκη, όμως η εκλογική διαδικασία βυθίστηκε επανειλημμένα σε τεχνικά προβλήματα. Το σύστημα της Vodafone κατέρρευσε ξανά και ξανά, έως ότου στις 10 Ιανουαρίου 2016 ανακοίνωσε την εκλογή του Μητσοτάκη. Το πρώτο αυτό «θαύμα» λειτούργησε ως προοίμιο όσων θα ακολουθούσαν.
Από τη στιγμή που ανέλαβε την πρωθυπουργία, μια σειρά από «θαύματα» διαμόρφωσαν ριζικά την καθημερινότητα. Τα βασικά είδη διατροφής, το ρεύμα και τα ενοίκια αυξήθηκαν πάνω από 581%. Οι εργαζόμενοι έγιναν οι φτωχότεροι της Ευρώπης, περνώντας κάτω κι από τη Βουλγαρία. Το δημόσιο χρέος εκτοξεύθηκε. Οι τουρκικές διεκδικήσεις έφτασαν ως την Κάσο.
Ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι η χώρα βρίσκεται σε πόλεμο με τη Ρωσία. Η ΕΥΠ τελούσε υπό πρωθυπουργικό έλεγχο και υπέκλεπτε πολιτικά πρόσωπα, ενώ την ίδια στιγμή το Predator λειτουργούσε προς όφελος ισραηλινών κέντρων. Η κυβέρνηση μοίραζε εκατομμύρια μέσω απάτης σε τσοπαναραίους-κομματάρχες για εξαγορά ψήφων. Το κυβερνητικό αποτύπωμα έμοιαζε με αδιάκοπη αλυσίδα υποθέσεων που αποκάλυπταν τον βαθμό στον οποίο είχε εμπεδωθεί ένα σύστημα αλληλεξάρτησης εξουσίας και ωφελημένων.
Ο Μητσοτάκης μπορεί να κατηγορηθεί για σχεδόν τα πάντα, όμως η περίοδος της διακυβέρνησής του δεν πρόσφερε καμία στιγμή ανίας. Κάθε σκάνδαλο εμφανιζόταν πριν προλάβει να κοπάσει ο αντίλαλος του προηγούμενου. Κάθε πέτρα που σηκωνόταν αποκάλυπτε το όνομά του ή κάποιο πρόσωπο από το οικογενειακό και φιλικό του περιβάλλον. Καμία προηγούμενη πρωθυπουργία δεν παρήγαγε τόσο πυκή ροή κρίσεων, παρατυπιών και διαρροών που να συνδέονται τόσο άμεσα με το κέντρο της εξουσίας.
Από νωρίς φάνηκε ότι η ισχύς του βρίσκεται στη δημόσια εικόνα και την προεκλογική καμπάνια, όχι στη διακυβέρνηση. Η πολιτική του γραφή στήριζε την προβολή και όχι την πράξη. Η επάρκεια στη χειραγώγηση της κοινής γνώμης δεν μεταφράστηκε σε αποτελεσματικό κράτος. Η διακυβέρνηση κατέληξε μια λιτανεία από γκάφες, κακοδιαχείριση, μυστικοπάθεια, διαφθορά, συγκαλύψεις και αναποτελεσματικότητα. Το φιάσκο του Ταμείου Ανάκαμψης υπήρξε χαρακτηριστικό.
Τα 31 δισεκατομμύρια που έφτασαν από τον ευρωπαϊκό ουρανό ήταν η τελευταία ευκαιρία της χώρας να αποκτήσει βιώσιμο οικονομικό μοντέλο και να αναπλάσει τις υποδομές της. Αντί για εθνική στρατηγική, ο πρωθυπουργός μοίρασε μόνος του τα δισεκατομμύρια σε δικούς του επιχειρηματίες εν κρυπτώ, χωρίς αξιοκρατική διαδικασία, χωρίς δημόσιο απολογισμό και με μοναδικό γνώμονα τη διατήρηση της εξουσίας.
Στην οικονομία ο Μητσοτάκης πήρε μια ηλεκτρική σκούπα και «ρούφηξε» από τους πολλούς ό,τι χρήμα υπήρχε για να το προσφέρει στους λίγους επιχειρηματίες-υποστηρικτές του. Η καρτελοποίηση της αγοράς υπήρξε αποτέλεσμα ενός σχεδίου που καταδίκασε την πλειοψηφία στην ανέχεια. Οι συνθήκες αποκάλυπταν τη βούληση μιας εξουσίας που όριζε την πολιτική ως μηχανισμό αναδιανομής προς όφελος συγκεκριμένων κύκλων.
Το κυβερνών κόμμα όφειλε να λειτουργεί ως ανάχωμα, όχι ως επιταχυντής των αδυναμιών ενός πρωθυπουργού. Η Νέα Δημοκρατία δεν ανέκοψε τίποτα. Ένα κόμμα που κάποτε στηριζόταν σε παραδοσιακές και συγκεκριμένες αξίες βρέθηκε χωρίς ταυτότητα. Δεν άλλαξε ιδεολογία, απλώς κατέληξε να μην έχει καμία. Η προδοσία των θεμελιωδών αρχών του κόμματος υπήρξε προϋπόθεση για όσα ακολούθησαν.
Η παράταξη μετατράπηκε σε προσωπικό όχημα. Κράτησε μόνο τη μαρκίζα και γέμισε τους ηγετικούς ρόλους με αυλικούς, «τελειωμένους» σημιτικούς και φίλους της οικογένειας. Ο Σκέρτσος, ο Μπρατάκος, ο Γεραπετρίτης, ο Τσάφος που θεωρεί την Κύπρο τουρκική, συγκρότησαν τον εκτελεστικό πυρήνα μιας εξουσίας που λειτούργησε χωρίς πολιτικό υπόβαθρο και χωρίς θεσμική αυτοσυγκράτηση.
Ο όγδοος αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας κινήθηκε σαν να διαθέτει θεϊκό κληρονομικό δικαίωμα στη διακυβέρνηση. Η εξωτερική πολιτική το αποτύπωσε καθαρά. Αν ήταν υπουργός Εξωτερικών σε οποιαδήποτε χώρα, θα είχε αποπεμφθεί εδώ και καιρό. Η αντίληψή του για τη θέση της Ελλάδας στον κόσμο περιορίστηκε στην εξυπηρέτηση συμφερόντων άλλων δυνάμεων. Η απροθυμία να διατυπώσει «όχι» διαμόρφωσε μια στάση χωρίς διαπραγματευτικό βάρος. Ταυτίστηκε σε υπερβολικό βαθμό με τη διακυβέρνηση Μπάιντεν, μετατρέποντας τη χώρα σε χρήσιμο ηλίθιο χωρίς ανταλλάγματα και εις βάρος ανοιχτών εθνικών θεμάτων.
Όταν άλλαξαν οι συνθήκες, ξεκίνησε πανικόβλητος τις κωλοτούμπες για να γίνει αρεστός στον Τραμπ, ο οποίος διαμορφώνει συνθήκες που μπορούν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε υποπόδιο της Τουρκίας, με τον Μητσοτάκη να «φτιάχνει κλίμα». Η εθνική κυριαρχία παρουσιάστηκε ως «σχετική έννοια». Μετά το ρεσάλτο των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, το Διεθνές Δίκαιο από θεμέλιο της ελληνικής διπλωματίας μετατράπηκε σε κάτι που δεν χρειάζεται να ισχύει απέναντι στα συμφέροντα των ισχυρών.
Στους οπαδούς της Νέας Δημοκρατίας ο Μητσοτάκης δεν παρέχει καμία πολιτική συνοχή. Δεν είναι δεξιός, δεν είναι αριστερός, δεν είναι κεντρώος. Η μοναδική του ιδεολογία είναι η εργολαβία συμφερόντων. Όποτε στριμώχνεται, η μόνιμη άμυνα είναι η επίκληση χαζομάρας ή άγνοιας. Υποκλοπές, Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, η πρόσφατη γελοιότητα με το Διεθνές Δίκαιο: είτε δεν γνώριζε είτε δεν κατάλαβε. Η επωδός της άγνοιας λειτούργησε σαν εργαλείο αποποίησης, όχι σαν ένδειξη υπευθυνότητας.
Το πρόβλημα δεν περιορίζεται σε όσα έγιναν μέχρι σήμερα. Οι βόμβες που φύτεψε στα θεμέλια της χώρας, από την οικονομία μέχρι τα εθνικά θέματα, θα εκραγούν στο άμεσο μέλλον με συνέπειες που δύσκολα προβλέπονται. Ο Μητσοτάκης δηλητηρίασε πρώτα το κόμμα του και στη συνέχεια τη χώρα. Η δεκαετία που συμπληρώνεται σήμερα αποτελεί υπενθύμιση της έκτασης της μεταβολής που προκάλεσε μια εξουσία δίχως φραγμούς και δίχως αναστολές.
