Η «οικογένεια του μέλλοντος» έγινε βόμβα: Η Μιχαηλίδου άναψε φωτιά στη ΝΔ

Σε πολιτική αναδίπλωση επιχείρησε να προχωρήσει η υπουργός Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, Δόμνα Μιχαηλίδου, μετά τον σάλο που προκάλεσαν οι δηλώσεις της για την οικογένεια του μέλλοντος. Η υπουργός κατηγόρησε όσους σχολίασαν τις τοποθετήσεις της για απομόνωση φράσεων, κάνοντας λόγο για «τέχνη της κοπτικής», την ώρα που η ίδια προσπάθησε να μεταφέρει αλλού το βάρος της συζήτησης.

Σε συνέντευξή της στην ΕΡΤ, η Δόμνα Μιχαηλίδου υποστήριξε ότι τα λεγόμενά της αλλοιώθηκαν και αποκόπηκαν από το συνολικό τους πλαίσιο. Ωστόσο, η αρχική διατύπωση, σύμφωνα με την απομαγνητοφώνηση του επίμαχου βίντεο, είχε προκαλέσει έντονες αντιδράσεις, καθώς η υπουργός είχε αναφέρει ότι η οικογένεια του μέλλοντος δεν μπορεί να περιγράφεται ως μια τυπική οικογένεια με δύο γονείς και τρία παιδιά.

Μετά τις αντιδράσεις, η υπουργός επιχείρησε να αλλάξει το πολιτικό πλαίσιο της τοποθέτησής της, δηλώνοντας ότι είναι υπουργός κάθε οικογένειας: με ένα παιδί, τρίτεκνης, πολύτεκνης, μονογονεϊκής και ανάδοχης. Η απάντηση αυτή, όμως, δεν αναιρεί το πολιτικό ερώτημα που άνοιξε η αρχική της δήλωση, ειδικά σε μια περίοδο κατά την οποία η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με οξύ δημογραφικό πρόβλημα.

Το δημογραφικό πίσω από την πολιτική αντιπαράθεση

Η συζήτηση δεν περιορίζεται σε μια φράση. Αγγίζει τον πυρήνα της κυβερνητικής πολιτικής για την οικογένεια, τη γονεϊκότητα και την τεκνοποίηση. Η Ελλάδα γερνά, οι γεννήσεις μειώνονται και τα νέα ζευγάρια πιέζονται από χαμηλά εισοδήματα, ακριβά ενοίκια, ασταθή εργασία και αυξημένο κόστος ζωής.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, οι δηλώσεις της αρμόδιας υπουργού αποκτούν βαρύτερη πολιτική σημασία. Δεν αρκούν γενικές αναφορές στη στήριξη όλων των μορφών οικογένειας, όταν η βασική αγωνία της χώρας είναι πώς θα στηριχθούν έμπρακτα οι οικογένειες που θέλουν να αποκτήσουν παιδιά και δεν μπορούν να σηκώσουν το οικονομικό βάρος.

Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι λαμβάνει μέτρα για τη στήριξη των νέων ζευγαριών. Στην πράξη, όμως, η καθημερινότητα δείχνει διαφορετική εικόνα: το διαθέσιμο εισόδημα συρρικνώνεται, η στέγη γίνεται απρόσιτη για μεγάλο μέρος των νέων ανθρώπων και οι ενισχύσεις δεν επαρκούν για να ανατρέψουν την υπογεννητικότητα.

Το δημογραφικό δεν αντιμετωπίζεται με επικοινωνιακές ασκήσεις ισορροπίας. Χρειάζεται σοβαρή πολιτική για την εργασία, τη στέγη, τη φορολογία, την παιδεία, την υγεία, τους βρεφονηπιακούς σταθμούς και τη στήριξη των πολύτεκνων και τρίτεκνων οικογενειών. Χωρίς αυτά, κάθε αναφορά στην «οικογένεια του μέλλοντος» μένει κενό σύνθημα.

Η παρέμβαση Σαμαρά και η σύγκρουση για την οικογένεια

Σφοδρή επίθεση στη Δόμνα Μιχαηλίδου εξαπέλυσε ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος χαρακτήρισε τις δηλώσεις της ως έκφραση της woke ατζέντας και αποδόμηση του θεσμού της οικογένειας. Ο πρώην πρωθυπουργός κατηγόρησε τη σημερινή Νέα Δημοκρατία ότι, αντί να ενισχύει την παραδοσιακή ελληνική οικογένεια σε περίοδο δημογραφικής κρίσης, την υπονομεύει πολιτικά και ιδεολογικά.

Η παρέμβαση Σαμαρά δεν είναι ένα μεμονωμένο σχόλιο. Εντάσσεται στη βαθύτερη εσωτερική σύγκρουση για την ταυτότητα της Νέας Δημοκρατίας, ανάμεσα σε ένα πιο παραδοσιακό κοινωνικό ακροατήριο και σε μια κυβερνητική γραμμή που επιχειρεί να κινηθεί σε πιο δικαιωματικό και κεντρώο πλαίσιο.

Το ερώτημα, ωστόσο, παραμένει αμείλικτο: σε μια χώρα που χάνει πληθυσμό, με χωριά που ερημώνουν και νέους που αναβάλλουν ή εγκαταλείπουν την τεκνοποίηση, ποια είναι τελικά η προτεραιότητα του υπουργείου Οικογένειας; Η στήριξη της τεκνοποίησης και της ελληνικής οικογένειας ή η διαχείριση εννοιών όπως η συμπερίληψη και η διαφορετικότητα ως κεντρική πολιτική γραμμή;

Η Δόμνα Μιχαηλίδου προσπάθησε να εμφανίσει την κριτική ως παρανόηση. Η πραγματικότητα είναι ότι οι δηλώσεις της άνοιξαν μια συζήτηση που η κυβέρνηση θα ήθελε να αποφύγει: αν διαθέτει συνεκτική πολιτική για το δημογραφικό ή αν περιορίζεται σε γενικόλογες διακηρύξεις, την ώρα που η ελληνική οικογένεια πιέζεται από όλες τις πλευρές.

Σε μια τόσο κρίσιμη συγκυρία, η χώρα δεν χρειάζεται λεκτικές ακροβασίες. Χρειάζεται καθαρή πολιτική επιλογή υπέρ της οικογένειας, της τεκνοποίησης και της κοινωνικής συνέχειας. Γιατί το δημογραφικό δεν είναι επικοινωνιακό πρόβλημα. Είναι ζήτημα εθνικής αντοχής, κοινωνικής συνοχής και πραγματικού μέλλοντος.