Η μεγαλειώδης ορκωμοσία του νέου Προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, για δεύτερη φορά, αποτελεί αναμφισβήτητο γεγονός και θα πραγματοποιηθεί την 20η Ιανουαρίου 2025. Αυτή η εξέλιξη έρχεται να επιβεβαιώσει τις διαρκείς αμφισβητήσεις του Trump σχετικά με τις εκλογές του 2020, τις οποίες είχε κατηγορήσει για εκλογική νοθεία. Ειδικότερα, είχε υποστηρίξει ότι η διαδικασία ήταν παραποιημένη και ότι τα αποτελέσματα είχαν διαμορφωθεί παράνομα, κάτι που τελικά, με τον χρόνο και τις δικαστικές διαδικασίες, φάνηκε να επιβεβαιώνεται. Ο Trump επιστρέφει στην εξουσία, θριαμβευτής, μετά την αποκατάσταση της δικαιοσύνης και την αναγνώριση των παρατυπιών.
Το πολιτικό στρατόπεδο των Ρεπουμπλικανών, και προσωπικά ο Donald Trump, φαίνεται να μην συγχωρεί εκείνους τους πολιτικούς οι οποίοι τον προσέβαλαν ή τον γελοιοποίησαν, εκφράζοντας δημόσια την αποδοκιμασία τους προς το πρόσωπό του. Ειδικότερα, πολιτικοί όπως ο Πρόεδρος του Γερμανικού Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος (CDU), η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ursula von der Leyen, ο Γάλλος Πρόεδρος Emmanuel Macron, ο Βρετανός ηγέτης Keir Starmer, καθώς και ο Έλληνας Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, όλοι αυτοί έχουν εκφράσει είτε άμεσα είτε έμμεσα την υποστήριξή τους στην Kamala Harris, εκδηλώνοντας έτσι την αποδοκιμασία τους προς τον Trump. Όπως επισημαίνεται, υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ του να στηρίξεις έναν πολιτικό αντίπαλο και του να απαξιώσεις δημόσια έναν εν δυνάμει Πρόεδρο.
Ανώνυμη πηγή ανέφερε ότι Έλληνας παράγοντας συγκέντρωσε και απέστειλε στον Ρεπουμπλικανικό Κόμμα των ΗΠΑ όλες τις απαξιωτικές δηλώσεις που είχαν γίνει από τον Μητσοτάκη κατά του Trump. Όπως τονίζεται, ο Μητσοτάκης όχι μόνο τάχθηκε υπέρ της Kamala Harris, αλλά πήγε και ένα βήμα παραπέρα με το να απαξιώσει ευθέως τον Trump, κάτι που θεωρείται ανώριμο και πολιτικά ασυγχώρητο από την πλευρά του Ρεπουμπλικανικού στρατοπέδου.
Παράλληλα, αναφορά γίνεται και στον Elon Musk, ο οποίος θεωρείται σύμμαχος του Trump και αναμένεται να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην νέα αμερικανική κυβέρνηση. Ο Musk έχει δείξει έντονη συμπάθεια προς τις πατριωτικές δεξιές δυνάμεις και έχει καταγγελθεί για την προσπάθεια του να απαξιώσει Ευρωπαίους πολιτικούς, γεγονός που δεν θεωρείται τυχαίο. Οι υποστηρικτές του Musk, όπως και ο ίδιος, φαίνεται να συντάσσονται με τον Trump και να στηρίζουν τον πατριωτικό, δεξιό πολιτικό χώρο σε παγκόσμιο επίπεδο.
Αξιοσημείωτο είναι επίσης ότι η παραδοσιακή στάση της Νέας Δημοκρατίας της Ελλάδας, η οποία συνήθως υποστήριζε το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, έχει αλλάξει. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει στραφεί προς μια φιλελεύθερη κεντρώα πολιτική, με επιρροές που θυμίζουν τη στρατηγική του Joe Biden. Αυτό έχει δημιουργήσει ρήγματα στις σχέσεις με τους Ρεπουμπλικανούς, οι οποίοι βλέπουν τον Μητσοτάκη ως έναν πολιτικό που δεν ανήκει πλέον στον παραδοσιακό συντηρητικό χώρο. Η ανοιχτή υποστήριξή του προς τον Ουκρανό Πρόεδρο Zelensky, καθώς και η κριτική του προς τον Ρώσο Πρόεδρο Putin, φαίνεται να ενισχύουν αυτή την εικόνα. Επιπλέον, η στάση του Μητσοτάκη στο θέμα της «πράσινης ανάπτυξης» και της στήριξης των ανεμογεννητριών βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με τις θέσεις του Trump, ο οποίος αντιτίθεται σφοδρά στην ανάπτυξη αυτής της τεχνολογίας.
Αξιοσημείωτο είναι ότι η Ελλάδα έχει συμπαραταχθεί με τη Δύση, καταδικάζοντας τον Putin για την ενεργειακή κρίση και παραγνωρίζοντας τις ευθύνες της δικής της εξωτερικής πολιτικής. Ο Μητσοτάκης φαίνεται να έχει χάσει την πολιτική του πυξίδα, καθώς η στάση του στην εξωτερική πολιτική έχει δημιουργήσει εντάσεις και αντιφάσεις, οι οποίες πιθανώς να προκαλέσουν απρόβλεπτες εξελίξεις.
Σε κάθε περίπτωση, οι επόμενοι μήνες φαίνεται πως θα είναι γεμάτοι συγκλονιστικές εξελίξεις και ανατροπές, που ίσως σοκάρουν ακόμα και τους πιο υποψιασμένους.
Σε «ζαλάδα» το ελληνικό πολιτικό σύστημα
Παραζαλισμένο φαίνεται το ελληνικό πολιτικό σύστημα, καθώς η ανάληψη της ηγεσίας των ΗΠΑ από τον Ντόναλντ Τραμπ προκαλεί κραδασμούς στο διεθνές περιβάλλον, ενισχύοντας τις δεξιές και υπερ-δεξιές δυνάμεις στο δυτικό στρατόπεδο. Αρχικά, η κυβέρνηση κάνει στροφή Δεξιά, για να ανακόψει τις διεργασίες στον πέραν της ΝΔ δεξιό χώρο και να προλάβει τις ενδεχόμενες κινήσεις Σαμάρα.
Το ΠΑΣΟΚ αντιδρά μιλώντας για σύγκλιση με όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς και Κεντροαριστεράς. Ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται δικαιωμένος από την στρατηγική της προοδευτικής διακυβέρνησης. Η Νέα Αριστερά είναι διχασμένη, το ένα κομμάτι επιθυμεί συνεργασία και επαναπροσέγγιση με τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ η μειοψηφία υπό την πίεση της Ομπρέλας πιέζει για να αποτρέψει το φλερτ της Κουμουνδούρου, έστω και εάν αυτό σημαίνει πολιτική εξαφάνιση.
Εάν όμως η αλλαγή ηγεσίας στις ΗΠΑ σηματοδοτεί υποχώρηση της πολιτικής των Δημοκρατικών και την επικράτηση σε όλο το δυτικό στρατόπεδο καθαρά δεξιών θέσεων – στο πεδίο του δικαιωματισμού (αντι-woke ατζέντα), της παγκοσμιοποίησης, της λαθρομετανάστευσης, της εθνικής και θρησκευτικής ταυτότητας – ούτε η κυβέρνηση Μητσοτάκη που αγκάλιασε το ακραίο κέντρο, ούτε οι δυνάμεις της Αριστεράς και Κεντροαριστεράς μπορούν να προσαρμοστούν. Μάλλον μεγαλύτερη αμηχανία τους προκαλεί. Βέβαια το εάν, έστω και με καθυστέρηση, η επιστροφή της Δεξιάς επηρεάσει την ελληνική κοινωνία – όπως γίνεται σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες– μένει να φανεί.
Από την άλλη όμως ούτε η κατακερματισμένη και εν πολλοίς απαξιωμένη ελληνική υπερ-Δεξιά – που έχει τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και έλλειψη ηγεσίας – δείχνει να μπορεί να επωφεληθεί από το κλίμα που διαμορφώνεται διεθνώς και στην Ευρώπη. Το εάν ο Αντώνης Σαμαράς κάνει την κίνησή του, ή εάν η δεξιά στροφή Μητσοτάκη επαναφέρει τη ΝΔ ως βασικό εκφραστή της όλης Δεξιάς υπό την ηγεσίας του, ίσως είναι το στοίχημα των επόμενων μηνών.
Φυσικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θα έχει κανένα πρόβλημα να εμφανιστεί σαν αρχηγός της υπέρ- Δεξιάς και να αναζητήσει ερείσματα στο περιβάλλον Τραμπ, εκεί που ήδη έχει ανοίξει δρόμο ο Αντώνης Σαμαράς. Όμως, η μέχρι πρότινος πλήρης ταύτιση του Κυριάκου με την ηγεσία Μπάιντεν και την ατζέντα των Δημοκρατικών δεν αφήνει πολλά περιθώρια.
Ο μεν πρωθυπουργός με την επιλογή του Κώστα Τασούλα για την Προεδρία της Δημοκρατίας – παρότι ο βασικός λόγος είναι ότι ο Τασούλας είναι ευέλικτος και προσαρμόσιμος και στήριξε τις βασικές επιλογές Μητσοτάκη – θέλησε να σηματοδοτήσει την δεξιά στροφή της κυβέρνησης. Όπως ο ίδιος δήλωσε για να δικαιολογήσει την επιλογή Τασούλα: «Έκρινα ότι κατά το επόμενο διάστημα και σε ένα ταραγμένο διεθνές περιβάλλον, η πατρίδα χρειάζεται Πρόεδρο της Δημοκρατίας με μακρά διαδρομή στα κοινά και με σαφή πολιτικά χαρακτηριστικά». Το “διεθνές περιβάλλον” προσδιορίζεται από την ηγεσία Τραμπ και τους ανέμους που πλέον φυσάνε από τα δεξιά και τα “σαφή πολιτικά χαρακτηριστικά”, είναι η δεξιά προέλευση του κ. Τασούλα.
Εγκαταλείπει πάντως την διείσδυση στον χώρο του εκσυγχρονιστικού κέντρου και την προοπτική συναίνεσης με το ΠΑΣΟΚ. Το Μέγαρο Μαξίμου άλλωστε δεν φοβάται ότι θα χάσει τους ψηφοφόρους του ακραίου κέντρου, αυτοί έχουν μεταλλαχτεί σε ακραιφνείς μητσοτακικούς. Με την στροφή επιχειρεί, εκτός από το να μην έχει διαρροές στην Κοινοβουλευτική Ομάδα κατά την ψηφοφορία, να αποτρέψει την περαιτέρω αποστασιοποίηση της δεξιάς εκλογικής βάσης, ή και ει δυνατόν να αποκαταστήσει τον ψυχικό δεσμό με τον κορμό της Δεξιάς παράταξης.
