Η καθημερινότητα στην Ελλάδα μοιάζει πλέον με έναν διαρκή μαραθώνιο απροόπτων, όπου το «αδιανόητο» της προηγούμενης εβδομάδας γίνεται η κανονικότητα της επόμενης. Το ερώτημα που πλανάται πάνω από τα καφενεία, τα γραφεία και τις οθόνες των κινητών δεν είναι πια «πού πάμε», αλλά αν υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος στο τιμόνι που να γνωρίζει τη διαδρομή. Η αίσθηση ότι η χώρα κινείται στον αυτόματο πιλότο, χωρίς πυξίδα και χωρίς εθνικό σχέδιο, έχει μετατρέψει τον Έλληνα πολίτη από συμμέτοχο σε παθητικό και φοβισμένο θεατή των εξελίξεων.
Το Δημογραφικό Βαραθρώδες και το τέλος του Ελληνικού Ονείρου
Το πιο εφιαλτικό σενάριο που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας δεν είναι η οικονομική στενότητα, αλλά η σταδιακή συρρίκνωση του ίδιου του έθνους. Το δημογραφικό δεν αποτελεί απλώς έναν στατιστικό πίνακα· είναι η ληξιαρχική πράξη θανάτου της αυριανής Ελλάδας. Μια χώρα που γερνά με ιλιγγιώδεις ρυθμούς είναι μια χώρα χωρίς ενέργεια, χωρίς καινοτομία και, τελικά, χωρίς μέλλον.
Για τους νέους ανθρώπους, η δημιουργία οικογένειας έχει μετατραπεί από φυσική εξέλιξη σε «άπιαστο όνειρο» και οικονομικό ρίσκο. Όταν το κόστος ζωής καλπάζει και η εργασιακή ανασφάλεια κυριαρχεί, το να φέρεις ένα παιδί στον κόσμο φαντάζει ως πράξη ηρωισμού ή τρέλας. Τα σχολεία κλείνουν τμήματα, τα χωριά ερημώνουν και η χώρα μετατρέπεται σε ένα απέραντο γηροκομείο. Αν δεν υπάρξει άμεση, γενναία και ριζική παρέμβαση για τη στήριξη της οικογένειας, η Ελλάδα του 2050 κινδυνεύει να είναι μια άδεια γεωγραφική περιοχή, γεμάτη αναμνήσεις αλλά χωρίς τις φωνές των παιδιών.
Το Μεταναστευτικό αίνιγμα και το έλλειμμα ασφάλειας
Παράλληλα με την εσωτερική συρρίκνωση, η Ελλάδα καλείται να διαχειριστεί σημαντικές μεταναστευτικές ροές, σε μια εξίσωση που κανείς δεν φαίνεται να μπορεί —ή να θέλει— να λύσει αποτελεσματικά. Το ερώτημα είναι αμείλικτο: ποιο είναι το σχέδιο για όλους αυτούς τους ανθρώπους; Θα ενσωματωθούν; Θα παραμείνουν σε μια διαρκή «γκρίζα ζώνη»; Θα συνεχίσουν προς την Ευρώπη;
Η έλλειψη σαφών εγγυήσεων και η απουσία μιας στιβαρής εθνικής στρατηγικής γεννούν δικαιολογημένη ανασφάλεια. Ο πολίτης νιώθει απροστάτευτος, βλέποντας τα σύνορα και τις δομές να πιέζονται, ενώ την ίδια στιγμή η κοινωνική συνοχή δοκιμάζεται. Η ασφάλεια δεν αφορά μόνο την αστυνόμευση, αλλά και τη βεβαιότητα ότι το κράτος ελέγχει ποιος εισέρχεται, ποιος εξέρχεται και με ποιους όρους διαβιώνει εντός της επικράτειας.
Η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Η «ακυβερνησία» δεν ορίζεται απαραίτητα από την απουσία κυβέρνησης, αλλά από την απουσία αποτελεσματικότητας. Αν ο Έλληνας πολίτης δεν ξυπνήσει από τον λήθαργο και αν η πολιτική ηγεσία δεν πάψει να αναλώνεται σε επικοινωνιακά τεχνάσματα, η επόμενη ημέρα δεν θα είναι απλώς αβέβαιη· θα είναι ξένη. Η χώρα χρειάζεται προσανατολισμό, χρειάζεται νέες γεννήσεις και, πάνω απ’ όλα, χρειάζεται την επιστροφή της κοινής λογικής και της ασφάλειας.
