Γιατί αυτός ο κόσμος είναι ένα βασίλειο του άγνωστου

Το ευρύτερο σύμπαν είναι τόσο απέραντο που κανένα θεϊκό ον, ούτε κάποιος ουράνιος ηγεμόνας, γνωρίζει τι υπάρχει πέρα από αυτό. Οι ζωές που περιλαμβάνει είναι αμέτρητες και κάθε ον, σε όποιο επίπεδο ύπαρξης κι αν βρίσκεται, έχει τη δική του αντίληψη για τον κόσμο που το περιβάλλει.

Αυτή η αντίληψη, όμως, δεν διαφέρει πολύ από την ανθρώπινη. Τα θεϊκά όντα απλώς διαθέτουν ανώτερη διορατικότητα και σοφία. Έτσι, οι ζωές του μεγαλύτερου σύμπαντος έχουν μια πιο διευρυμένη κατανόηση, ενώ οι άνθρωποι δεν μπορούν να δουν την αληθινή φύση των πραγμάτων. Αυτό τους περιορίζει τόσο στη σκέψη όσο και στην κατανόηση του κόσμου γύρω τους.

Η ανθρωπότητα, όμως, είναι μια ξεχωριστή περίπτωση. Ο άνθρωπος, εγκλωβισμένος σε αυτή την αδυναμία αντίληψης, ζει μέσα σε έναν κόσμο που είναι, κατά κάποιον τρόπο, «κρυμμένος» από τα μάτια του. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να δουν τις άλλες μορφές ζωής που υπάρχουν ή να κατανοήσουν την αληθινή φύση του περιβάλλοντός τους. Αυτός ο περιορισμός είναι μια μορφή δοκιμασίας, σχεδιασμένη από τον Δημιουργό για έναν σημαντικό λόγο: τη λύτρωση.

Το σύμπαν βρισκόταν στη φάση της Καταστροφής, την τελευταία του κύκλου της δημιουργίας και της αποσύνθεσης, εξαιτίας της μακρόχρονης πορείας των όντων που το κατοικούν. Αυτή η φθορά επηρέασε τόσο τα όντα όσο και τις δομές των πολλαπλών κόσμων. Ο Δημιουργός, λοιπόν, αποφάσισε να σώσει τις ζωές αυτές, δημιουργώντας έναν νέο κόσμο έξω από το υπάρχον σύμπαν. Αυτός ο κόσμος ονομάστηκε “Τρία Βασίλεια”, και μέσα σε αυτά, υπήρχαν τρία επίπεδα ύπαρξης.

Στο χαμηλότερο επίπεδο, οι άνθρωποι ζουν χωρίς τις ανώτερες δυνάμεις και τη διορατικότητα που διαθέτουν οι οντότητες των ανώτερων επιπέδων. Το δεύτερο επίπεδο περιλαμβάνει όντα που υπερέχουν σε σοφία, όμως έχουν περιορισμένη αντίληψη. Οι άνθρωποι τα γνωρίζουν ως «ουράνια όντα» ή «ημίθεους». Στο υψηλότερο επίπεδο, βρίσκονται οι θεότητες, που μπορούν να κατανοούν τα πάντα γύρω τους και να διακρίνουν τον κόσμο με ευρύτερη σοφία. Ωστόσο, ακόμα και αυτά τα όντα δεν μπορούν να δουν το σύμπαν στην ολότητά του, όπως είναι πραγματικά.

Ο Δημιουργός επέλεξε να επιτρέψει στα θεϊκά όντα να κατέλθουν στη Γη, ενσαρκωμένα ως άνθρωποι, για να βιώσουν τις δυσκολίες του κόσμου τούτου. Η διορατικότητα και οι δυνάμεις τους σφραγίστηκαν, κι έτσι έπρεπε να περάσουν τις ίδιες δοκιμασίες με τους ανθρώπους. Με αυτό τον τρόπο, όσα όντα διατηρούσαν την καλοσύνη τους και κατάφεραν να ξεπεράσουν τις αντιξοότητες, θα αναγνωρίζονταν από τον Δημιουργό και θα είχαν τη δυνατότητα να σωθούν.

Όσοι έχουν καταφέρει να μειώσουν το κάρμα τους μέσα από τις ενσαρκώσεις τους και να αυξήσουν την αρετή τους, είναι αυτοί που θα σωθούν στο τέλος του κοσμικού κύκλου. Αυτή η κατάσταση της άγνοιας που βιώνουν οι άνθρωποι είναι κομμάτι του σχεδίου του Δημιουργού για τη λύτρωση τους. Δίνεται η ευκαιρία στους ανθρώπους να κρατηθούν από την καλοσύνη που κρύβουν μέσα τους, παρά τις δυσκολίες του κόσμου αυτού.

Ωστόσο, η διαδικασία αυτή δεν είναι εύκολη. Ο άνθρωπος πρέπει να αντέξει τις δοκιμασίες και να παραμείνει ηθικός, καθώς μόνο τότε θα μπορέσει να επιστρέψει στον Παράδεισο. Η ανθρώπινη κατάσταση είναι γεμάτη κάρμα, και αυτό δημιουργεί τις συγκρούσεις, τον πόλεμο, τις αρρώστιες και τις άλλες δυσκολίες που ζούμε. Παρά το φορτίο του κάρματος, ο Δημιουργός προσφέρει τη μεγαλύτερη μορφή αγάπης και συμπόνιας, καθώς υπέστη μερικά από τα βάσανα της ανθρωπότητας για να δώσει σε όλους μια ευκαιρία για σωτηρία.

Η κατάσταση της αγνοίας στην οποία βρίσκεται η ανθρωπότητα είναι, τελικά, μέρος ενός μεγαλύτερου σχεδίου που στόχο έχει τη σωτηρία των όντων. Ο κόσμος αυτός δημιουργήθηκε για να επιτρέψει στα όντα να εξιλεωθούν και να εξυψωθούν.