Κορυφαία έντυπα παγκόσμιου κύρους είχαν χθες, στην επέτειο από την εισβολή της Ρωσίας, τίτλους-καρμπόν όπως «γιατί δεν κέρδισε ο Πούτιν στην Ουκρανία». Αν τέσσερα χρόνια μετά την επιχείρηση της Μόσχας σε ξένο έδαφος ακόμα χρειάζεται μασάζ στην κοινή γνώμη της Δύσης για το ποιος είναι ο κερδισμένος, τότε κάτι έχει πάει λάθος…
Η αλήθεια είναι μπροστά στα μάτια όλων. Η Δύση, ακόμα και σήμερα, μπορεί να ισχυρίζεται διά στόματος των ηγετών της, όπως η Φον ντερ Λάιεν ή ο Μερτς, ότι «θα είμαστε δίπλα στην Ουκρανία μέχρι το τέλος», όμως όλοι γνωρίζουν τι έχει συμβεί.
Κι αυτό που έχουν αντιληφθεί όλοι είναι πως η Ρωσία κατέκτησε όσα εδάφη εξαρχής στόχευε, εδραιώθηκε στην περιοχή στην οποία εισέβαλε, η οικονομία της αντέχει παρά τις κυρώσεις, η Ουκρανία σπρώχνεται από τις ΗΠΑ στη συνθηκολόγηση και η Ευρώπη επιβεβαίωσε ότι έχει καταντήσει ένας παρίας. Ουδείς την υπολογίζει πλέον.
Δυστυχώς, για την αξιοπιστία της Ευρώπης και τη συνοχή της Ε.Ε. ο μεγάλος νικητής είναι αδιαμφισβήτητα ο Πούτιν, ο οποίος κατάργησε τις διεθνείς συνθήκες μέσα σε μια νύχτα και υπέγραψε πως ο μοναδικός νόμος που ισχύει πια στην παγκόσμια σκακιέρα είναι αυτός της ωμής ισχύος. Κάτι που ασφαλώς και δεν εξυπηρετεί τα ελληνικά συμφέροντα, όταν την ίδια αντίληψη για τη διεθνή νομιμότητα έχει και η Τουρκία.
Ανάμεσα στους ηττημένους είναι και η ελληνική κυβέρνηση, που έσπευσε να κηρύξει -φωνακλάδικα τον- πόλεμο στη Ρωσία, αποκόβοντας κάθε γραμμή επικοινωνίας με τη Μόσχα και την επαφή αιώνων με τους δεκάδες χιλιάδες Ελλήνων ομογενών στη Ρωσία.
Χθες η Ρωσία κατηγόρησε τη Γαλλία και τη Βρετανία πως «μυστικά θέλουν να δώσουν πυρηνικά όπλα στην Ουκρανία», με τον Πούτιν να απειλεί με αντίποινα. Ακόμα και τίποτα να μην ισχύει σχετικά με τις ευρωπαϊκές προθέσεις, η Ρωσία κατάφερε να πείθει πως οι απειλές της μπορούν να υλοποιηθούν.
Η Ε.Ε. ουδέποτε πίστεψε πριν από τέσσερα χρόνια πως η Μόσχα θα στείλει όντως στρατεύματα για να καταλάβουν πόντο πόντο τα ουκρανικά εδάφη. Νόμιζε ότι ήταν απλές απειλές ή ότι θα γίνουν μόνο αεροπορικοί βομβαρδισμοί, όπως πλέον συνηθίζεται στους σύγχρονους πολέμους. Από την 24η Φεβρουαρίου 2022 που ο Πούτιν έστειλε στρατεύματα, οι απειλές του γίνονται ευκολότερα πιστευτές, όποιες κι αν είναι αυτές.
Αντίθετα, η υποτιθέμενη στήριξη μέχρι τέλους στην Ουκρανία έχει ατονήσει εδώ και καιρό και, το βασικότερο, ουδέποτε είχε ως στόχο τη νίκη. Η Ευρώπη και οι ΗΠΑ δεν είχαν πλάνο επανάκτησης των ουκρανικών εδαφών, αλλά μια στοιχειώδη αντίσταση με στόχο την επόμενη μέρα. Δηλαδή τις μπίζνες για την αναστήλωση σε ό,τι απέμεινε.
Η Ευρώπη σύρθηκε ως άβουλη κι αδύναμη πίσω από την Αμερική, η οποία εξαρχής είχε στόχο να κερδίσει από την κρίση που δημιουργήθηκε. Κι εν τέλει ο Τραμπ είναι αυτός που εδώ κι έναν χρόνο πιέζει τον Ζελένσκι να συνθηκολογήσει, κάτι που αργά ή γρήγορα θα γίνει, διότι δεν υπάρχει άλλη διέξοδος.
Η Ευρώπη, άλλωστε, δεν δείχνει διάθεση για κάποια πιο αποφασιστική απάντηση στα «θέλω» του Κρεμλίνου. Αντίθετα, συνειδητοποιεί ότι πρέπει να ξαναμιλήσει με τον Πούτιν επειδή δεν μπορεί να τον αποφύγει την επόμενη μέρα.
Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει κανένας απρόβλεπτος παράγοντας σε αυτή την παρτίδα. Ο Πούτιν είναι προβλέψιμος. Τίποτα που είχε πει ή είχε κάνει δεν ήταν προσχεδιασμένο και ήδη ανακοινωμένο. Όταν έλεγε πως θα εισβάλλει ή πως η οικονομία του θα αντέξει, το εννοούσε.
Ούτε ο Μπάιντεν για τις δικές του σκοπιμότητες αλλά ούτε και ο Τραμπ με την εντελώς διαφορετική του τακτική είναι απρόβλεπτοι. Και, βέβαια, απόλυτα προβλέψιμη είναι και η ευρωπαϊκή ηγεσία της φοβίας και της προσκολλήσεως.
Από την πρώτη μέρα της ρωσικής εισβολής μέχρι σήμερα, όλοι οι «παίκτες» έχουν γνωστές θέσεις. Το μεγάλο θύμα είναι, τελικά, ο ουκρανικός λαός που βυθίζεται στον θάνατο, στην ανασφάλεια, στη μετανάστευση, στη μιζέρια. Οικογένειες διαλύονται, χωρίζουν ή πεθαίνουν σε μια αναμέτρηση με γνωστούς τους ηττημένους και τον νικητή.
Το ότι ακόμα και χθες κορυφαία ΜΜΕ των ΗΠΑ ή της Ευρώπης προσπαθούσαν να εμφανίσουν έναν Πούτιν ηττημένο είναι μια οφθαλμαπάτη. Μια συνειδητή παραποίηση της αλήθειας.
Ίσως τελικά αυτός να ήταν ο λόγος που έγινε το πρωτοφανές λίγο μετά την επίθεση των Ρώσων, δηλαδή να διακοπεί η ευρωπαϊκή πρόσβαση στα ρωσικά ΜΜΕ και τα νέα από τον «εχθρό», εμπάργκο που δεν συνέβη ούτε επί Β’ Παγκοσμίου Πολέμου για τη ναζιστική προπαγάνδα.
Όσο, όμως, ο Ευρωπαίος πολίτης δεν μαθαίνει τι συμβαίνει στη Ρωσία τόσο μπορεί να καταπίνει αμάσητο το μύθευμα περί ηττημένου Πούτιν. Αντί η Δύση να αντιμετωπίσει την επιθετικότητα της Ρωσίας, απλά στρουθοκαμηλίζει.
Όσο η ακρίβεια και οι περαιτέρω επιβαρύνσεις στο κόστος ζωής ταλαιπωρούν την πλειονότητα των Ευρωπαίων και η δυσαρέσκειά τους εντείνει την διεθνή πίεση για τερματισμό μέσω διαπραγματεύσεων του πολέμου, ο Πούτιν από την πλευρά του κοιτάζει να διαφυλάξει τη χώρα του και να ενισχύσει τις θέσεις της Ρωσίας, εντός κι εκτός πολέμου. Αυτός είναι ο ηττημένος;
