Οι αντιδράσεις των εγχώριων και διεθνών ελίτ απέναντι στις κινήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών καταγράφονται ως αιφνιδιασμός. Πρόκειται για στάση που προκαλεί απορία. Η Κίνα και η Ρωσία έχουν αναπτύξει επί μακρόν παρουσία στο δυτικό ημισφαίριο, με άμεσους και έμμεσους τρόπους. Η Ουάσιγκτον είχε προαναγγείλει μέσω του νέου εγχειριδίου εθνικής ασφάλειας ότι αυτή η εξέλιξη δεν θα γινόταν αποδεκτή. Η προειδοποίηση μετατρέπεται πλέον σε πράξη.
Οι ίδιες κινήσεις που σε ορισμένα κέντρα περιγράφονται ως αναθεωρητικές εντάσσονται, από αμερικανικής πλευράς, σε έναν σχεδιασμό που αφορά την ίδια την αρχιτεκτονική της ασφάλειας. Οι σπάνιες γαίες, οι ενεργειακοί διάδρομοι, η αντιπυραυλική άμυνα και ο έλεγχος της διαστημικής τεχνολογίας αντιμετωπίζονται ως τομείς που οφείλουν να βρίσκονται υπό επιτήρηση εντός του γεωπολιτικού τους χώρου.
Στο ίδιο περιβάλλον, η τοποθέτηση του Καναδού πρωθυπουργού καταγράφηκε με ενθουσιασμό από κύκλους των ευκατάστατων ελίτ, σαν να επρόκειτο για ιστορική ηθική διακήρυξη. Η αναφορά στον συντονισμό των μεσαίων δυνάμεων παρουσιάστηκε ως ρεαλιστική πρόταση, παρά το ιστορικό προηγούμενο αντίστοιχων πρωτοβουλιών. Σε συνθήκες παγκόσμιου ανταγωνισμού ισχύος, τέτοιες διακηρύξεις παραμένουν εκτός πεδίου εφαρμογής.
Στο Νταβός, ο Ντόναλντ Τραμπ αμφισβήτησε ανοιχτά το κυρίαρχο αφήγημα της παγκοσμιοποίησης, το οποίο συνέδεε την παγκόσμια ειρήνη με τη μεταφορά εξουσιών σε υπερεθνικά σχήματα, πολυεθνικές δομές και πολιτικές ελίτ. Η πραγματικότητα της πολιτικής ζωής αποτυπώνεται ως αλληλουχία μη ιδανικών επιλογών και όχι ως διαδοχή θεωρητικών επιτυχιών. Το παγκοσμιοποιητικό μοντέλο υποχωρεί, καθώς δεν κατόρθωσε να πείσει τα έθνη να εκχωρήσουν κυριαρχία σε έναν υπερεθνικό μηχανισμό, με το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ να λειτουργεί ως πρόπλασμα αυτής της λογικής. Σε αυτό το πλαίσιο, η κοινωνική πλειοψηφία επέλεξε τον Τραμπ.
Ο ίδιος θεωρεί δεδομένο ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν ηθικό έρεισμα και ότι η ισχύς τους χρησιμοποιείται με στόχο την παγκόσμια ηγεμονία. Τα κράτη καλούνται εκ νέου να κινηθούν εντός περιορισμένων επιλογών. Στις ΗΠΑ εξακολουθεί να λειτουργεί ένα περιβάλλον δημόσιας κριτικής, ακόμη και σε συνθήκες απόλυτης πολιτικής κυριαρχίας του Τραμπ. Παράλληλα, στο διεθνές πεδίο υφίστανται αυταρχικά πολιτικά μοντέλα και κρατικές δομές. Το δίλημμα τίθεται με σαφήνεια.
Καταγράφεται και μια τρίτη διαδρομή. Πρόκειται για το μοντέλο πολιτικής διαχείρισης που αποδίδεται στον Κιρ Στάρμερ, όπου η διαφωνία για την παράνομη μετανάστευση στα κοινωνικά δίκτυα οδηγεί σε άμεσες ποινικές συνέπειες. Οι ίδιες πολιτικές ηγεσίες διατυπώνουν αιχμηρή κριτική προς τον Τραμπ. Η στάση αυτή εκλαμβάνεται ως έλλειψη συνέπειας. Στο ζήτημα των νήσων Τσάγκος, η αποδοχή της απόφασης διεθνούς δικαστηρίου συνοδεύτηκε από γεωπολιτικές μετατοπίσεις στον Ινδικό Ωκεανό, με την είσοδο της Κίνας και της Ρωσίας. Τους ίδιους ηγέτες επικαλούνται οι ελίτ όταν ζητούν σεβασμό από τον Τραμπ στο θέμα της Γροιλανδίας.
