Πολύς λόγος γίνεται το τελευταίο διάστημα για την κυρία Μ. Καρυστιανού και για το αν θα έπρεπε ή όχι να προχωρήσει στη δημιουργία κόμματος, αξιοποιώντας την αναγνωρισιμότητα που απέκτησε μετά τον τραγικό θάνατο του παιδιού της.
Εκείνο, ωστόσο, που δεν μας έχουν απαντήσει όσοι σπεύδουν να την επικρίνουν, είναι το εξής απλό – έστω και ρητορικό – ερώτημα: θα ήθελαν να βρεθούν στη δίνη της θέσης ενός γονιού που χάνει το παιδί του;
Πέρα από τη συναισθηματική φόρτιση, υπάρχει και η ουσία. Κάθε πολίτης έχει δικαίωμα να εκφράζει θέσεις και απόψεις, να διαμορφώνει μια ομάδα και, εφόσον το επιθυμεί, να τη θέτει στην κρίση του εκλογικού σώματος. Ο νόμος δεν απαγορεύει σε κανέναν να κατέβει στον στίβο της πολιτικής. Αντιθέτως, η Δημοκρατία προϋποθέτει τη συμμετοχή. Εφόσον η ίδια το επιθυμεί, καλώς να δοκιμάσει.
Άλλωστε, η επιτυχία δεν είναι ποτέ δεδομένη. Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει το αποτέλεσμα αν δεν επιχειρήσει. Ωστόσο, κάθε πολιτική προσπάθεια κρίνεται όχι μόνο από τις προθέσεις του επικεφαλής, αλλά και από τους ανθρώπους που τον περιβάλλουν. Συχνά, μια κακή «παρέα» – οι λεγόμενοι αυλικοί – μπορεί να θολώσει το μήνυμα, να αλλοιώσει το στίγμα και να στερήσει καθαρό προσανατολισμό από μια πρωτοβουλία που ξεκινά με διαφορετικές προθέσεις.
Και εδώ φαίνεται να ανακύπτει ένα ζήτημα. Σύμφωνα με όσα ακούγονται στο Ηράκλειο, υπάρχουν άνθρωποι που θέλησαν να στηρίξουν την προσπάθεια της κυρίας Καρυστιανού, επικοινωνώντας με τον τοπικό εκπρόσωπο ή υπεύθυνο. Αν πράγματι οι απαντήσεις που έλαβαν χαρακτηρίζονταν από αλαζονεία και ύφος «χιλίων καρδιναλίων», τότε η εικόνα αυτή μόνο θετικά δεν λειτουργεί. Σε τέτοιες περιπτώσεις, οι απώλειες είναι σχεδόν βέβαιες.
Βεβαίως, γεννάται και ένα ακόμη ερώτημα: οι τοπικοί εκπρόσωποι λειτουργούν αυτόνομα ή κατ’ εντολήν τρίτων; Η απάντηση σε αυτό θα κρίνει πολλά για τον τρόπο οργάνωσης και τη φυσιογνωμία του εγχειρήματος.
Σε κάθε περίπτωση, οι πολίτες που επιθυμούν να βοηθήσουν δεν είναι – και δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως – παρείσακτοι ή επαίτες. Η συμμετοχή αποτελεί δύναμη, όχι ενόχληση.
Χαρακτηριστική ήταν και η δημόσια καταγγελία που έγινε σε εκπομπή από τον κύριο Ρ.Γ., ο οποίος ανέφερε ότι επικοινώνησε με αρμόδιο του υπό ίδρυση κόμματος και εισέπραξε απαξιωτική στάση. Αν τα γεγονότα έχουν έτσι, τότε πρόκειται για ένα σοβαρό επικοινωνιακό και πολιτικό σφάλμα.
Δεν είναι όλες οι θέσεις για όλους. Και, κυρίως, πριν κάποιος ανοίξει το στόμα του, καλό είναι να γνωρίζει τι λέει και πώς το λέει. Η πολιτική απαιτεί ψυχραιμία, σεβασμό και συναίσθηση ευθύνης.
Με σεβασμό, κυρία Καρυστιανού – με ειλικρινή σεβασμό.
