Υπάρχουν ώρες κατά τις οποίες η πολιτική δεν επιτρέπεται να είναι θέατρο. Δεν επιτρέπεται να είναι κραυγή, πόζα, τηλεοπτική επιβίωση. Υπάρχουν ώρες που η πολιτική οφείλει να επιστρέφει στην πρώτη της αποστολή: στην ευθύνη απέναντι στην πατρίδα.
Μια τέτοια ώρα είναι και η σημερινή. Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή δεν είναι ένα μακρινό επεισόδιο που αφορά άλλους. Είναι μια εστία αποσταθεροποίησης που μπορεί να επηρεάσει άμεσα την Ελλάδα, την ασφάλεια, την οικονομία, την κοινωνική συνοχή, ακόμη και τη γεωπολιτική θέση της χώρας. Ο ελληνικός λαός το νιώθει. Το αισθάνεται ως ανησυχία που πλανάται πάνω από κάθε σπίτι.
Σε τέτοιες περιστάσεις μετριούνται οι πολιτικοί. Όχι από το πόσο φωνάζουν. Αλλά από το αν κατανοούν το βάρος της στιγμής.
Η στάση της ΝΙΚΗΣ και του προέδρου της Δημήτρη Νατσιού έχει εδώ μια ξεχωριστή σημασία. Ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα του πρωθυπουργού για κατ’ ιδίαν ενημέρωση. Πήγε να ακούσει. Πήγε να πληροφορηθεί. Πήγε να αποκτήσει εικόνα από τα πλέον επίσημα χείλη της χώρας, δηλαδή από τον ίδιο τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη.
Αυτό από μόνο του συνιστά πράξη πολιτικού πολιτισμού.https://youtu.be/87Qq436cNSw?si=aA3qi43NGCiS3tqS
Διότι στην Ελλάδα των εύκολων συνθημάτων, των υστερικών αντιδράσεων και της αντιπολίτευσης-παράστασης, η απόφαση να ενημερωθείς υπεύθυνα πριν μιλήσεις είναι σχεδόν πράξη αντίστασης. Αντίστασης στον εκφυλισμό της πολιτικής ζωής.
Ας το πούμε καθαρά. Δεν ασκείς σοβαρή αντιπολίτευση με άγνοια. Δεν μπορείς να εμφανίζεσαι ως υπερασπιστής της πατρίδας όταν αποφεύγεις τη γνώση που σου προσφέρει η ίδια η θεσμική σου θέση. Δεν γίνεται να διεκδικείς ρόλο εθνικά υπεύθυνης δύναμης και ταυτόχρονα να απέχεις από τις κρίσιμες ενημερώσεις, μόνο και μόνο για να συντηρείς έναν ανέξοδο καταγγελτικό θόρυβο.
Η αντιπολίτευση δεν είναι αποχή από την ευθύνη. Είναι συμμετοχή με κρίση, με επιφυλάξεις, με ιδεολογικές διαφορές, αλλά και με επίγνωση της πραγματικότητας.
Αυτό ακριβώς κάνει τη διαφορά.
Γιατί την ίδια ώρα βλέπουμε και τους άλλους. Τους γνωστούς θορυβοποιούς της δημόσιας ζωής. Εκείνους που επενδύουν στις κορώνες. Που φωνάζουν περισσότερο απ’ όσο σκέφτονται. Που ανακατεύουν τον πατριωτισμό με τον λαϊκισμό και την αγωνία του λαού με την κομματική τους αγωνία για προβολή. Εκείνους που, αντί να ηρεμούν μια κοινωνία φοβισμένη, την ωθούν σε ακόμη μεγαλύτερη σύγχυση.
Και το ερώτημα είναι απλό. Πώς συμβάλλεις ενεργά στην αντιπολίτευση όταν αποφεύγεις τις θέσεις ευθύνης; Πώς πείθεις τον πολίτη ότι βρίσκεσαι στις επάλξεις όταν αρνείσαι να ενημερωθείς για τα κρίσιμα; Πώς ζητάς εμπιστοσύνη όταν χτίζεις πολιτική παρουσία πάνω στην υπερβολή, στην κατασκευή εντυπώσεων και, ορισμένες φορές, ακόμη και πάνω στη διασπορά ψευδών ή παραπλανητικών ειδήσεων;
Ο πολίτης δεν είναι πια αφελής. Έχει κουραστεί. Έχει δοκιμαστεί. Έχει ακούσει πολλά. Και ξέρει πλέον να διακρίνει τη διαφορά ανάμεσα στον πολιτικό που αγωνιά πραγματικά για τον τόπο και σε εκείνον που εμπορεύεται την αγωνία.
Μέσα σε αυτό το τοπίο, η ΝΙΚΗ διατύπωσε μια καθαρή και απολύτως εύλογη θέση: επ’ ουδενί εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο. Είναι μια θέση που αντανακλά το πατριωτικό ένστικτο της ελληνικής κοινωνίας. Ο ελληνικός λαός δεν θέλει η χώρα να γίνει εξάρτημα ξένων σχεδιασμών. Δεν θέλει να δει την πατρίδα να παρασύρεται σε περιπέτειες που δεν υπηρετούν ούτε την ασφάλεια ούτε τα εθνικά της συμφέροντα.
Αυτή όμως η θέση αποκτά βαρύτητα ακριβώς επειδή συνοδεύεται από θεσμική σοβαρότητα. Δεν εκφέρεται ως άναρθρη κραυγή. Δεν εκτοξεύεται ως πυροτέχνημα. Διατυπώνεται ύστερα από ενημέρωση, με αίσθηση του κινδύνου και με επίγνωση ότι τα ζητήματα αυτά δεν είναι πεδίο μικροκομματικής κατανάλωσης.
Εδώ βρίσκεται και η ουσία. Ο πατριωτισμός δεν είναι νταηλίκι μικροφώνου. Δεν είναι οι φωνές. Δεν είναι οι λεονταρισμοί. Δεν είναι το εύκολο χειροκρότημα των κοινωνικών δικτύων. Πατριωτισμός είναι να βάζεις πάνω από την κομματική τακτική την ασφάλεια της πατρίδας. Να επιλέγεις τη γνώση αντί της τύφλωσης. Να υπερασπίζεσαι τη χώρα χωρίς να παίζεις με τη φωτιά.
Και σε μια εποχή όπου πολλοί ακροβατούν πάνω σε τεντωμένο σχοινί, αυτό έχει αξία.
Η Ελλάδα έχει ανάγκη από πολιτικές δυνάμεις που να αντιλαμβάνονται ότι σε ώρες διεθνούς αναταραχής δεν χωρούν ούτε πολιτικοί σαλτιμπάγκοι ούτε έμποροι φόβου. Χρειάζονται καθαρές θέσεις, ψυχραιμία, εθνικό μέτρο και συνείδηση ότι η εξωτερική πολιτική και η ασφάλεια δεν είναι πεδία για κομματικά παιχνίδια.
Αυτός είναι ο λόγος που η στάση του Δημήτρη Νατσιού αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Διότι έδειξε πως μπορείς να είσαι αντιπολίτευση χωρίς να είσαι ανεύθυνος. Μπορείς να είσαι πατριώτης χωρίς να καταφεύγεις σε φθηνό πατριωτισμό. Μπορείς να διαφωνείς με την κυβέρνηση, αλλά να μην αρνείσαι την ενημέρωση όταν η πατρίδα βρίσκεται μπροστά σε ενδεχόμενους κινδύνους.
Σε τελική ανάλυση, εκεί κρίνεται η ποιότητα μιας πολιτικής δύναμης. Στο αν έχει αίσθηση κράτους. Στο αν καταλαβαίνει πότε οφείλει να υψώσει τους τόνους και πότε να υψώσει το επίπεδο. Στο αν επιλέγει να υπηρετήσει το εθνικό συμφέρον ή να υπηρετηθεί από την αναμπουμπούλα.
Και σήμερα, σε μια Ελλάδα κουρασμένη, ανήσυχη και επιβαρυμένη από διαρκείς κρίσεις, αυτή η διαφορά δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι πολιτικό μέγεθος.
