Η ανικανότητα στη διπλωματία μας καθιστά την Ελλάδα ουραγό των εξελίξεων
Με την πάροδο των ημερών και των εβδομάδων, τα ελλείμματα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή, και ειδικότερα στη Συρία μετά την ανατροπή του Άσαντ, γίνονται όλο και πιο εμφανή. Η σημειολογία των χθεσινών γεγονότων είναι αποκαλυπτική: ενώ ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρισκόταν στη Λαπωνία, κοντά στον Βόρειο Πόλο, και ασχολούνταν με τη χαρά του να συναντήσει τον Άγιο Βασίλη και να μοιράσει φωτογραφίες, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν ταξίδευε στη Δαμασκό και συναντούσε τον νέο ισχυρό άνδρα της Συρίας, Αλ Τζολάνι.
Δεν είναι σαφές ποιο «δώρο» ζήτησε ο πρωθυπουργός κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του, αλλά αν κρίνουμε από τη δήλωση που έκανε, φαίνεται να συνεχίζει να κάνει λανθασμένες εκτιμήσεις για τη «σωστή πλευρά της Ιστορίας». «Θα συνεχίσουμε να στεκόμαστε στο πλευρό της Ουκρανίας και να την υποστηρίζουμε απερίφραστα», δήλωσε για άλλη μία φορά.
Αντίθετα, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών εξασφάλισε τη συναίνεση του Αλ Τζολάνι για την εξουδετέρωση των Κούρδων στη Συρία, κάτι που ανοίγει το δρόμο για την τουρκική επικυριαρχία στην περιοχή.
Ο κ. Μητσοτάκης, από την πλευρά του, περιορίστηκε να δηλώσει ότι «δεν θα δεχτούμε» τουρκοσυριακή συμφωνία για ΑΟΖ, χωρίς ωστόσο να εξηγήσει πώς ακριβώς θα το επιτύχει. Και, αλήθεια, όπως απέτρεψε ή ακύρωσε το τουρκολιβυκό μνημόνιο, το οποίο παραμένει εν ισχύ πέντε χρόνια μετά;
Το ζήτημα είναι ότι, σε αυτή τη νέα φάση, η Συρία αποτελεί πεδίο σφοδρών διπλωματικών παζαριών και διαπραγματεύσεων, προκειμένου να καθοριστούν οι νέες ισορροπίες και συσχετισμοί. Και η Ελλάδα, δυστυχώς, παραμένει απούσα. Δεν συμμετείχε στο προηγούμενο στάδιο, δεν συμμετέχει και τώρα, και όπως φαίνεται, δεν θα έχει ρόλο ούτε στο μέλλον.
Ενώ διακυβεύονται ζωτικά συμφέροντα για τη χώρα μας, από γεωπολιτικά μέχρι γεωενεργειακά, με τους αγωγούς φυσικού αερίου να βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη, οι κ. Μητσοτάκης και Γεραπετρίτης παραμένουν τραγικά απόντες. Αυτή η απουσία μετατρέπει την Ελλάδα σε θεατή των εξελίξεων και ουραγό στην περιοχή.
Όπως πάντα συμβαίνει, μετά από τη στρατιωτική δράση έρχεται η ώρα της διπλωματίας. Και στη Συρία αυτή τη στιγμή, το διπλωματικό παρασκήνιο είναι πυκνό και έντονο. Η Τουρκία, το Ισραήλ, οι ΗΠΑ και άλλες χώρες διεκδικούν πρωταγωνιστικό ρόλο στις νέες συμφωνίες και διευθετήσεις. Η Ελλάδα, ωστόσο, αφήνει όλο τον χώρο στους άλλους.
Δεν έχει υπάρξει καμία πρωτοβουλία διαμεσολάβησης από την πλευρά μας, η οποία θα μπορούσε να τοποθετήσει τη χώρα στο παιχνίδι της επόμενης ημέρας. Δεν χρειάζεται να μιλήσουμε για πρωτοβουλίες μεγάλου βεληνεκούς, όπως αυτές που αναλάμβανε η Ελλάδα στο παρελθόν, όπως για παράδειγμα η διάσημη συνάντηση Μιτεράν – Καντάφι που οργανώθηκε στην Κρήτη το 1982. Όμως, σήμερα δεν υπάρχουν ούτε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ούτε ο Ανδρέας Παπανδρέου για να καθοδηγήσουν τη χώρα σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές.
