Με λόγια που αποτυπώνουν το βάρος μιας οικογενειακής απώλειας, ο πατέρας της 16χρονης Λυδίας μίλησε για την κόρη του, η οποία έφυγε από τη ζωή τον περασμένο Ιανουάριο, αναδεικνύοντας τις σιωπηλές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν πολλά παιδιά όταν αισθάνονται μόνα, εκτεθειμένα ή ανεπαρκώς αποδεκτά από το περιβάλλον τους.
Η μαρτυρία του ήρθε με αφορμή την πρόσφατη τραγωδία στην Ηλιούπολη και μετατράπηκε σε μια ανθρώπινη έκκληση προς γονείς, μαθητές και σχολικές κοινότητες. Μιλώντας στην εκπομπή «Καθαρές Κουβέντες» του OPEN, περιέγραψε τη Λυδία ως ένα παιδί εσωστρεφές, ευαίσθητο και ιδιαίτερα απαιτητικό με τον εαυτό του, που αναζητούσε σύνδεση, αποδοχή και σταθερή συναισθηματική ασφάλεια.
Η ανάγκη για αποδοχή και τα σημάδια που πλήγωναν τη Λυδία
Ο πατέρας της ανέφερε ότι η οικογενειακή πραγματικότητα είχε επηρεάσει την ψυχοσύνθεση της κόρης του, καθώς ο δίδυμος αδελφός της είχε διαγνωστεί σε μικρή ηλικία με βαριά μορφή αυτισμού. Όπως εξήγησε, η συνθήκη αυτή φαίνεται πως άφησε μέσα της φόβους και εσωτερικές ανασφάλειες, οι οποίες συνδέθηκαν με τη δυσκολία της να ανοιχτεί κοινωνικά και να αισθανθεί ότι ανήκει σε μια ομάδα συνομηλίκων.
Στα χρόνια του γυμνασίου, σύμφωνα με τον ίδιο, η Λυδία αντιμετώπιζε προβλήματα κοινωνικοποίησης. Έκανε επανειλημμένες προσπάθειες να πλησιάσει παιδιά της ηλικίας της, να δημιουργήσει φιλίες και να ενταχθεί σε παρέες. Ωστόσο, υπήρξαν περιστατικά σχολικού εκφοβισμού που τη τραυμάτισαν ψυχικά και επιβάρυναν ακόμη περισσότερο την ήδη ευάλωτη εσωτερική της κατάσταση.
Ο πατέρας της αντιλήφθηκε ότι χρειαζόταν στήριξη και προσπάθησε να την προσεγγίσει. Περιέγραψε ένα παιδί που είχε ανάγκη να μιλήσει, να νιώσει καλά, να δεχθεί μια αγκαλιά και να αισθανθεί ότι δεν βρίσκεται μόνο του απέναντι σε όσα το πιέζουν. Ο ίδιος πίστευε ότι η κόρη του μοιραζόταν μαζί του όσα βίωνε, όμως εκ των υστέρων αναγνώρισε πως μεγάλο μέρος του εσωτερικού της φορτίου παρέμενε κρυμμένο.
Η πίεση της αριστείας και η μοναξιά πίσω από την εικόνα του «καλού παιδιού»
Η Λυδία, όπως είπε ο πατέρας της, είχε έντονο αίσθημα ευθύνης και προσπαθούσε να είναι άριστη μαθήτρια. Ήθελε να ξεχωρίζει στις επιδόσεις της, να έχει τάξη στη ζωή και στο δωμάτιό της, να συμμετέχει σε δραστηριότητες και να ανταποκρίνεται σε υψηλές απαιτήσεις. Πίσω από αυτή την εικόνα, όμως, υπήρχαν άγχη, φόβοι και μια βαθιά ανάγκη να αναγνωριστεί η αξία της.
Ένα από τα πιο επώδυνα σημεία της μαρτυρίας του ήταν η αναφορά στο παράπονο που είχε εκφράσει η Λυδία στην αδελφή της. Αναρωτιόταν τι περισσότερο έπρεπε να κάνει για να αποκτήσει μια φίλη. Η ανάγκη της δεν ήταν περίπλοκη. Ζητούσε μια απλή παρέα, έναν άνθρωπο κοντά της, μια σχέση εμπιστοσύνης που θα της έδινε την αίσθηση ότι δεν απορρίπτεται.
Ο πατέρας της απηύθυνε μήνυμα προς τα παιδιά, καλώντας τα να προσέχουν τους συμμαθητές τους που απομονώνονται, που σωπαίνουν ή δείχνουν ότι απομακρύνονται από την ομάδα. Ζήτησε να μην τους χλευάζουν και να μην τους επιτίθενται, αλλά να κάνουν το πρώτο βήμα, να τους μιλήσουν, να σταθούν δίπλα τους με απλότητα και ανθρωπιά.
Η κηδεία, το αναπάντητο «γιατί» και το μήνυμα προς τις οικογένειες
Με μεγάλη συγκίνηση μίλησε και για την ημέρα της κηδείας. Όπως ανέφερε, η παρουσία σχεδόν ολόκληρου του σχολείου αποτέλεσε για εκείνον μια καθυστερημένη, αλλά βαθιά ανθρώπινη επιβεβαίωση ότι το παιδί του είχε αγαπηθεί. Η σκέψη πως η Λυδία δεν μπόρεσε να δει πόσοι άνθρωποι στάθηκαν εκεί για εκείνη παραμένει για την οικογένεια ένα οδυνηρό τραύμα.
Ο πατέρας της σημείωσε ότι η Λυδία δεν άφησε κάποιο σημείωμα. Το ερώτημα που μένει στην οικογένεια είναι βαρύ και αναπάντητο. Εκτίμησε ότι η κόρη του αγαπούσε πολύ τους δικούς της και πως, μέσα στην εσωτερική της πίεση, θεώρησε ότι η παρουσία της θα τους επιβάρυνε. Η μαρτυρία του φωτίζει με σκληρό τρόπο την ανάγκη έγκαιρης αναγνώρισης των σημάτων ψυχικής δυσφορίας, ιδίως σε παιδιά που δείχνουν ήσυχα, συνεπή και λειτουργικά, ενώ μέσα τους μπορεί να δίνουν έναν εξαντλητικό αγώνα.
Σε περιπτώσεις έντονης ψυχικής πίεσης ή σκέψεων αυτοκαταστροφής, η άμεση επικοινωνία με ειδικούς μπορεί να είναι καθοριστική. Στην Ελλάδα λειτουργεί η Γραμμή Ψυχοκοινωνικής Υποστήριξης 10306, δωρεάν και ανώνυμα, όλο το 24ωρο.
