Καμένη γη η Δυτική Αττική: Το 64% των δασών αφανίστηκε

Αποκαλυπτικά και ταυτόχρονα εφιαλτικά είναι τα στοιχεία που παρουσιάζει το Meteo για τη Δυτική Αττική, αποτυπώνοντας με αριθμούς το μέγεθος μιας καταστροφής που δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί πίσω από επικοινωνιακές διαχειρίσεις και πρόχειρες κυβερνητικές δικαιολογίες. Από το 2017 έως και τις 4 Αυγούστου 2026, έξι μεγάλες πυρκαγιές έχουν σαρώσει περισσότερα από 430.000 στρέμματα, σύμφωνα με τα δεδομένα της Υπηρεσίας Ταχείας Χαρτογράφησης Copernicus και του Ευρωπαϊκού Συστήματος Πληροφόρησης για τις Δασικές Πυρκαγιές (EFFIS).

Η εικόνα που προκύπτει από τους χάρτες των καμένων εκτάσεων είναι συγκλονιστική. Η Δυτική Αττική εμφανίζεται να έχει υποστεί διαδοχικά χτυπήματα, με το ένα μέτωπο να διαδέχεται το άλλο και το φυσικό κεφάλαιο της περιοχής να αφανίζεται με ρυθμούς που πλέον συνιστούν μόνιμη περιβαλλοντική υποβάθμιση.

Στον σχετικό χάρτη αποτυπώνεται η περίμετρος των καμένων εκτάσεων στην Περιφερειακή Ενότητα Δυτικής Αττικής για την περίοδο 2017-2026, ενώ με γκρι σημειώνεται η ευρύτερη περιοχή του λεκανοπεδίου. Πρόκειται για μια αποτύπωση που δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας: η Δυτική Αττική χάνει σταθερά και μαζικά τους φυσικούς της πνεύμονες.

Το 43% της Δυτικής Αττικής έχει καεί μέσα σε μία δεκαετία

Σύμφωνα με τις αναλύσεις του Meteo, η συνολική έκταση της Περιφερειακής Ενότητας Δυτικής Αττικής ανέρχεται περίπου σε 1.000.000 στρέμματα. Από αυτά, μέσα στα τελευταία δέκα χρόνια, έχει καεί το 43% της συνολικής επιφάνειας από δασικές πυρκαγιές.

Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η εικόνα για τις δασικές εκτάσεις. Στη Δυτική Αττική τα δάση και οι δασικές εκτάσεις καλύπτουν περίπου 590.000 στρέμματα. Από αυτή την επιφάνεια, τα τελευταία δέκα χρόνια έχουν παραδοθεί στις φλόγες περίπου 375.000 στρέμματα, δηλαδή το 64% των δασών και των δασικών εκτάσεων της περιοχής.

Οι αριθμοί αυτοί δεν συνιστούν απλώς στατιστική αποτύπωση. Αποτελούν αδιάψευστη απόδειξη μιας διαρκούς αποψίλωσης, που μετατρέπει μια ολόκληρη γεωγραφική ενότητα σε καμένη ζώνη, με βαρύτατες συνέπειες για το μικροκλίμα, τη βιοποικιλότητα, την ποιότητα ζωής και την ασφάλεια των κατοίκων.

Η Δυτική Αττική μένει ουσιαστικά χωρίς φυσική άμυνα απέναντι στις επόμενες θερμικές εξάρσεις, στους ανέμους, στις πλημμύρες και στη διάβρωση του εδάφους. Η απώλεια του δασικού πλούτου δεν είναι στιγμιαίο γεγονός. Είναι βαθύ πλήγμα με μακροχρόνιες επιπτώσεις, το οποίο βαραίνει όσους διαχειρίστηκαν με εγκληματική ανεπάρκεια την πρόληψη, την προστασία και τη θωράκιση της περιοχής.

Καίγεται η Δυτική Αττική, ασφυκτιά ολόκληρο το λεκανοπέδιο

Η εικόνα δεν περιορίζεται μόνο στη Δυτική Αττική. Σύμφωνα με τις επικαιροποιημένες εκτιμήσεις για το σύνολο της Περιφέρειας Αττικής, από το 2017 έως και τις 3 Αυγούστου 2026 έχει καεί το 42% των δασών και των δασικών εκτάσεων όλης της Αττικής.

Το στοιχείο αυτό καταδεικνύει ότι το πρόβλημα δεν είναι τοπικό ούτε συγκυριακό. Πρόκειται για μια συνολική οικολογική ασφυξία, η οποία επηρεάζει ολόκληρο το λεκανοπέδιο, επιβαρύνει την ατμόσφαιρα, μειώνει δραστικά το πράσινο και εντείνει το αίσθημα ανασφάλειας απέναντι σε κάθε νέο καλοκαίρι.

Στον αντίστοιχο χάρτη της Περιφέρειας Αττικής αποτυπώνεται η περίμετρος των καμένων εκτάσεων από το 2017 έως και το 2026, επιβεβαιώνοντας ότι η περιβαλλοντική πληγή έχει πλέον λάβει δομικά χαρακτηριστικά. Δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά, αλλά για μια επαναλαμβανόμενη καταστροφή που επεκτείνεται και συσσωρεύεται.

Παράλληλα, σύμφωνα με το Global Wildfire Information System (GWIS), το παγκόσμιο σύστημα παρακολούθησης πυρκαγιών που λειτουργεί στο πλαίσιο πρωτοβουλίας της GEO και του Copernicus, η κατάσταση στην Αττική κατά την επταετία από 1ης Ιανουαρίου 2019 έως και 4 Αυγούστου 2026 αποτυπώνεται με τρόπο που ενισχύει ακόμη περισσότερο το αίσθημα συναγερμού.

Το GWIS, το οποίο συλλέγει και εναρμονίζει δεδομένα για τον κίνδυνο πυρκαγιάς, τις ενεργές εστίες και τις καμένες εκτάσεις σε πραγματικό χρόνο, καταγράφει μια Αττική που δοκιμάζεται επανειλημμένα και σκληρά. Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη: η καταστροφή δεν ήρθε ξαφνικά, ούτε μπορεί να παρουσιαστεί ως φυσικό φαινόμενο χωρίς πολιτική ευθύνη.

Όταν μέσα σε λιγότερο από μία δεκαετία καίγεται σχεδόν η μισή Δυτική Αττική και μεγάλο μέρος των δασών ολόκληρης της Περιφέρειας, το ζήτημα παύει να είναι μόνο περιβαλλοντικό. Γίνεται βαθιά πολιτικό, διοικητικό και θεσμικό. Και απαιτεί απαντήσεις για το ποιος σχεδίασε, ποιος αδιαφόρησε και ποιος άφησε μια ολόκληρη περιοχή να μετατραπεί σε απέραντο αποκαΐδι.