Νατσιός: «Αγαπάμε την Πατρίδα, σιχαινόμαστε το κράτος σας – Δεν θα σας αφήσουμε να την ξεπουλήσετε»
Σε μια από τις πιο εκτενείς, φορτισμένες και πολιτικά μεστές ομιλίες που έχουν καταγραφεί στη Βουλή την τρέχουσα κοινοβουλευτική περίοδο, ο πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ Δημήτρης Νατσιός επεφύλασσε ένα πυκνό και πολυεπίπεδο κατηγορητήριο κατά της κυβέρνησης Μητσοτάκη, χρησιμοποιώντας ως αφορμή τη συζήτηση του νομοσχεδίου για τη σύσταση της «Ελληνορθόδοξης Ιεράς Βασιλικής Αυτόνομης Μονής του Όρους Σινά στην Ελλάδα». Η τοποθέτησή του, ωστόσο, δεν περιορίστηκε στο επιμέρους νομοσχέδιο, αλλά εξακτινώθηκε σε θεσμικές, παιδαγωγικές, εθνικές και υπαρξιακές διαστάσεις, συνιστώντας μια ολοκληρωμένη πολιτικοφιλοσοφική παρέμβαση με ρητορική συγκίνηση, ιστορική επίγνωση και ηθική στοχοθεσία.
Ο Δημήτρης Νατσιός ξεκίνησε με μια ιδιότυπη αντιστροφή της γνωστής αλληγορίας του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν: «Ο βασιλιάς δεν είναι γυμνός. Η πνευματική γύμνια έγινε βασιλιάς». Με αυτή τη φράση, έθεσε το ερμηνευτικό πλαίσιο της παρέμβασής του, υποδηλώνοντας ότι το πρόβλημα δεν είναι απλώς η αναξιοπιστία της πολιτικής εξουσίας, αλλά η ανάδειξη της ηθικής, πνευματικής και θεσμικής παρακμής ως νέα μορφή εξουσίας. Χαρακτήρισε την κυβέρνηση ως εξουσία χωρίς ιδανικά, χωρίς εθνικό πρόσημο και χωρίς εσωτερική αξιοπρέπεια.
Αναφερόμενος στις πρόσφατες εξελίξεις για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, ο πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ καταφέρθηκε με δριμύτητα εναντίον της επιλογής της κυβέρνησης να συγκροτήσει Εξεταστική και όχι Προανακριτική Επιτροπή, παρότι –όπως σημείωσε– το πόρισμα της Ευρωπαίας Εισαγγελέως κάνει λόγο για ποινικές ευθύνες προσώπων και κακουργηματικές πράξεις. Μίλησε για “μνημείο ευτελισμού της κοινοβουλευτικής λειτουργίας”, για “συνταγματικό πραξικόπημα” και για “μεθόδευση συγκάλυψης” με μοναδικό στόχο να βγουν «λάδι» οι ένοχοι, επαναλαμβάνοντας τη φράση: “Το έκανε στα Τέμπη, το επαναλαμβάνει τώρα στον ΟΠΕΚΕΠΕ.”
Ο κ. Νατσιός έθεσε με έμφαση τη θεσμική προβληματική του τρόπου λήψης αποφάσεων στη Βουλή, τονίζοντας ότι στην κρίσιμη ψηφοφορία συμμετείχαν μόνον 83 βουλευτές και όχι η προβλεπόμενη απόλυτη πλειοψηφία των 151, όπως απαιτείται από το άρθρο 86 παρ. 3 του Συντάγματος. Μίλησε για μια εξουσία που νομοθετεί “παρακάμπτοντας τους νόμους”, που καταπατά την κοινοβουλευτική διαδικασία και που διαβρώνει τη συνταγματική τάξη μέσα από μια κυνική αντίληψη παντοδυναμίας.
Περνώντας στο καθαυτό αντικείμενο του νομοσχεδίου –τη σύσταση παραρτήματος της Ιεράς Μονής Σινά στην Ελλάδα– ο Δημήτρης Νατσιός άσκησε δριμεία κριτική στον χειρισμό της κυβέρνησης. Ανέδειξε την ιστορική σημασία της Μονής, η οποία ιδρύθηκε από τον Ιουστινιανό τον 6ο αιώνα και διατήρησε για αιώνες την ιδιότητα του αυτοδιοίκητου, αυτοδέσποτου και αδιάσπαστου πνευματικού θεσμού. Κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι όχι μόνο αγνόησε την ιστορική αποστολή της Μονής και την ενότητα της μοναστικής αδελφότητας, αλλά ότι με τον τρόπο που χειρίστηκε το θέμα οδήγησε σε ρήξη και διχασμό, προκαλώντας ακόμη και την απομάκρυνση του Αρχιεπισκόπου Δαμιανού, “του σεβαστού γέροντα”, όπως χαρακτηριστικά είπε.
Κατηγόρησε την κυβέρνηση για διπλωματική ολιγωρία, για αποτυχία να προασπίσει τα συμφέροντα της Ορθοδοξίας σε διεθνές επίπεδο και για ενδοτικότητα σε αδιαφανείς διεργασίες: “Μας έχετε συνηθίσει στον διχασμό των Ελλήνων. Τώρα φτάσατε να διχάσετε και τη μοναστική αδελφότητα του Σινά.”
Στη συνέχεια, ο πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ επεκτάθηκε σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, καταγγέλλοντας την κυβέρνηση για πλήρη ανυπαρξία εθνικής στρατηγικής και για διαρκείς ταπεινώσεις: “Δεν μπορώ να βρω ούτε μια επιτυχία στην εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης. Έψαχνα με μεγεθυντικό φακό και τίποτε.” Επέκρινε την εχθρική στάση της Ελλάδας προς τη Ρωσία –“ομόδοξη χώρα”– και χαρακτήρισε ως “προβοκατόρικη” την υποστήριξη του πρωθυπουργού στον Ουκρανό πρόεδρο Ζελένσκι, υποστηρίζοντας πως “όταν κάνει τη βρωμοδουλειά, θα τον πετάξουν σαν στημένη λεμονόκουπα.”
Το κύριο μέρος της ομιλίας του Δημήτρη Νατσιού ήταν αφιερωμένο στην Παιδεία. Κατηγόρησε το υπουργείο για προώθηση μιας αγοραίας, τεχνοκρατικής, αντιπαιδαγωγικής και ανθελληνικής μεταρρύθμισης. Επικαλέστηκε τον Πλούταρχο: “Η παιδεία δεν είναι το γέμισμα ενός δοχείου αλλά το άναμμα της ψυχής”, υπογραμμίζοντας ότι η αποστολή του σχολείου δεν είναι να παράγει πελάτες αλλά να ανάβει φλόγες στο πνεύμα και την ψυχή των παιδιών. Αντιπαρέβαλε την εκπαιδευτική αποστολή του δασκάλου με τον “πελατειακό” χαρακτήρα της πρόσφατης δήλωσης της Υπουργού Παιδείας προς τους αποτυχόντες των πανελλαδικών εξετάσεων, τους οποίους –όπως υποστήριξε– προσκάλεσε να εγγραφούν σε ιδιωτικά παραρτήματα, αποδομώντας το δημόσιο πανεπιστήμιο.
Ο πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ δεν παρέλειψε να αναφερθεί σε κρίσιμα εθνικά ζητήματα που σχετίζονται με την εκπαίδευση: την αποδοχή του όρου “Βόρεια Μακεδονία” στα σχολικά βιβλία, την αναγραφή του “Λιβυκού Πελάγους” αντί του “Νότιου Κρητικού Πελάγους”, τις ανιστόρητες αναφορές για τη “Μεγάλη Αλβανία” ή τη “Μεγάλη Μακεδονία” και την αποσιώπηση της γεωστρατηγικής πραγματικότητας. Ζήτησε την εισαγωγή θεμάτων όπως η ΑΟΖ, ο θαλάσσιος χωροταξικός σχεδιασμός και οι εθνικοί χάρτες στις τελευταίες τάξεις του λυκείου, ώστε –όπως είπε– “να ξέρουν οι μαθητές τι συμβαίνει” και να αναπτύσσουν γεωπολιτική και εθνική συνείδηση.
Η ομιλία του απέκτησε έναν ιδιαιτέρως προσωπικό τόνο όταν αναφέρθηκε στην πείρα του ως δασκάλου. Εξομολογήθηκε ότι πάντοτε δίδασκε με σεβασμό προς τον μαθητή, χωρίς να προσβάλλει υπολήψεις, και κατέληξε στην παραδοχή ότι “μόνο η Παιδεία μπορεί να αναστήσει την Πατρίδα μας”. Σε ένα από τα συγκινητικότερα σημεία, διηγήθηκε μια ιστορία από το έργο του Γιώργου Μη Παναγιωτόπουλου, κατά την οποία ένας φυλακισμένος μαθητής –πιθανόν ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης– απαγγέλει τον Ύμνο στην Ελευθερία μέσα από το κελί του, αποδεικνύοντας ότι η Παιδεία είναι φως ακόμα και στα πιο σκοτεινά μέρη.
Ασκώντας σφοδρή κριτική στο πολυνομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας, το χαρακτήρισε “σκούπα” που “σαρώνει κάθε έννοια παιδαγωγικής και πνευματικότητας”, ένα νομοθέτημα που –όπως είπε– “επιχειρεί να θεσμοθετήσει την ανηθικότητα και την αγοραία λογική”. Κατήγγειλε την “παιδεία της αγοράς”, που “δεν είναι παιδεία αλλά παραπαιδεία, κακοπαιδεία και παιδομάζωμα”. Αντιπαρέβαλε σε αυτή τη λογική την έννοια της παιδείας ως εθνικής και ορθόδοξης καλλιέργειας, ως ανάμνησης και συνέχειας του πολιτισμικού γένους.
Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε η καταγγελία του για την εισαγωγή στα σχολικά εγχειρίδια “εκκοσμικευμένων” αναφορών, την απουσία του Παπαδιαμάντη, τον ευτελισμό της γλώσσας και τη διαγραφή της ελληνορθόδοξης πνευματικής παράδοσης. Ανέφερε χαρακτηριστικά: “Μια παιδεία που φτάνει στον Παπαδιαμάντη για να μάθει τη μυστική αρχοντιά του απλού ανθρώπου, αλλά που τον αποκλείει γιατί δεν εξυπηρετεί τη νέα γραμμή των υπουργείων.”
Καταγγέλλοντας το καθεστώς επιτήρησης, παρακολούθησης και καταστολής στα πανεπιστήμια, μίλησε για “στρατόπεδα” και “χώρους εκτοπισμένων πολιτών” που “πρέπει να επιτηρούνται γιατί δεν ανήκουν στον ψηφιακό σας ολοκληρωτισμό”. Αντιπαρέβαλε το όραμα μιας παιδείας ελεύθερης, λαϊκής, φωτεινής, που “δεν φοβάται τη ρίζα, δεν ντρέπεται για την παράδοση και διδάσκει την ταυτότητα και την ανθρωπιά”.
Κατέληξε με μια μνημειώδη αποστροφή: “Εμείς οι υπόλοιποι θα παλέψουμε για αυτή την παιδεία που βρίσκεται στα αμφιθέατρα των δημόσιων πανεπιστημίων, στις αίθουσες των σχολείων, στα τετράδια των εκπαιδευτικών με μισθούς πείνας, αλλά και στις καρδιές των μαθητών που ακόμη προσδοκούν να δουν φως.”
Ο Δημήτρης Νατσιός δεν απέφυγε τον σαρκασμό αλλά και τον στοχασμό με βάση ιστορικές παραπομπές. Επικαλέστηκε τον Σεφέρη, τον Παπαδιαμάντη, τον Πλούταρχο, τον Σολωμό, τον Βάρναλη, τον Ελύτη, ακόμη και τον Ι. Δραγούμη, τονίζοντας ότι “πολλοί αγαπούν την Πατρίδα, αλλά σιχαίνονται το Κράτος σας”.
Και έκλεισε με την ελπιδοφόρα παραπομπή του Παναγιωτόπουλου στην Κύπρο της ΕΟΚΑ: ένα παιδί με δεμένα χέρια, ανάμεσα σε δεσμοφύλακες, απαγγέλλει τον Σολωμό. Η Παιδεία ως πράξη αντίστασης, ως πνευματικό ανάστημα και ελπίδα λύτρωσης.
