Θυμάστε την αρχαία ταινία του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, από το 1974 νομίζω, με αυτόν τον φοβερό τίτλο; Έτσι, είμαι βέβαιος, νιώθει τους τελευταίους μήνες ο πρωθυπουργός της χώρας και οι επιστήθιοι συνεργάτες του. Το σύστημα Μαξίμου και οι τρεις – τέσσερις μεγαλοεπιχειρηματίες, με τους οποίους μοιράζεται τη χώρα. Καλύτερα, διαγουμίζει. Αφού έδωσαν περισσότερα από 20 δις σε απευθείας ή μονοπρόσωπες αναθέσεις και σε εταιρείες με στρατούς συμβούλων! Χωρίς να μιλάει κανείς!
Κυρίως από τους θεωρούμενους έντιμους του κυβερνώντος κόμματος. Ενώ ο Μητσοτάκης τρέμει αυτή την στιγμή τους πάντες: Από την Κοβέσι ως την Καρυστιανού και από τον τελευταίο βουλευτή του ως τον Τραμπ, τους άρχοντες των Βρυξελλών, τον Σαμαρά και τον Ανδρουλάκη, που τους παρακολουθούσε μαζί με τη μισή (!) του κυβέρνηση, την Κωνσταντοπούλου, τον Τσίπρα κοκ. Ακόμη και τον Μαραντζίδη τρέμει. Μόνο τον Άδωνι και τον κ. Καλύβα δεν φοβάται. Αλλά εκείνοι δεν πιάνονται – από κάθε άποψη. Αυτό είναι η δική μας εκδίκηση. Η εκδίκηση όλων ημών των ταπεινών και ανωνύμων.
Η εκδίκηση της γυφτιάς, με άλλα λόγια. Ενός κόσμου για μιαν εισέτι φορά ξεγελασμένου, αλλά και εξαγορασμένου, μοιραίου, αλλά και άβουλου αντάμα. Εύκολου θύματος, αλλά και συνεργάτη σιωπηλού του κάθε Μητσοτάκη. Αναφέρομαι σε ένα κόσμο μικρομεσαίων, που αποδέχεται τέτοια κατάπτωση της χώρας, τέτοια καταρράκωση των θεσμών. Γιατί και σε αυτόν, ο φόβος τρώει τα σωθικά.
Φόβος Μητσοτάκη…
Φόβος για το αύριο, που είναι σταθερά χειρότερο από το χτες. Κόσμο βολεμένο από τα αποκαΐδια της πατρίδας. Με Προέδρους της Δημοκρατίας τύπου Πάκη, Τασούλα και Σακελλαροπούλου και την γνωστή, αλλά όχι ασύγγνωστη, ηγεσία της Δικαιοσύνης. Τα Τέμπη είναι η αληθινή ταφόπλακα του συστήματος τους.
Με το Κοινοβούλιο όμως, κυνοβούλιο όπου αλυχτούν κομματόσκυλα, και την δημοκρατία αληθινό κουρέλι από τη μίζα και την συναλλαγή, δεν είναι παρά ο διάβολος ο ίδιος που τους τρώει τα σωθικά. Και με τον ίδιο τον πρωθυπουργό – άθυρμα που δεν βλέπει τρόπους διαφυγής και αντιμετωπίζει την κάλπη σαν λαιμητόμο και τον λαό – όχλο να βουλιάζει στον συβαριτισμό και την κατατονία. Ενώ ο αδίστακτος Μητσοτάκης φιλάει πλέον τα πάντα: Από κατουρημένες ποδιές ως πίνακες της Σχολής του Μονάχου. Έτσι μονάχος – μονάχος και μοναχοφάης που έχει καταντήσει. Θεωρώντας το κράτος προσωπικό του φέουδο. Εγώ πάλι κάνω πρωινή βουτιά στο Αμόνι. Αυτή είναι η δική μου εκδίκηση και ενώ σε όλους αυτούς ο φόβος τρώει τα σωθικά…
