Σε μια περίοδο που η γεωπολιτική σκακιέρα στην περιοχή μας φλέγεται, οι παίκτες δείχνουν να εγκλωβίζονται σε τακτικισμούς, την ώρα που η στρατηγική εικόνα αλλάζει άρδην. Η Τουρκία, πιστή στο δόγμα του «επιτήδειου ουδέτερου», επιχειρεί για ακόμα μια φορά να πατήσει σε δύο βάρκες, προσπαθώντας να ισορροπήσει ανάμεσα στη Δύση και την Ανατολή. Ωστόσο, η νέα προσέγγιση του Ντόναλντ Τραμπ προς το κουρδικό στοιχείο δημιουργεί νέα δεδομένα, που ενδέχεται να βραχυκυκλώσουν τις φιλοδοξίες της Άγκυρας.
Στον αντίποδα, η Κύπρος φαίνεται να διανύει μια από τις πιο ισχυρές περιόδους της. Με την αμυντική στήριξη σημαντικών διεθνών δυνάμεων, η Λευκωσία θωρακίζεται και αναβαθμίζει το κύρος της ως πυλώνας σταθερότητας. Η Ελλάδα, από την πλευρά της, επιδιώκει να κεφαλαιοποιήσει τη στάση της, διεκδικώντας έναν ρόλο ρυθμιστή –θα τολμούσαμε να πούμε– στις περιφερειακές εξελίξεις. Είναι όμως το κέρδος εκεί που κοιτάζουν οι πολλοί;
Η αλήθεια είναι πιο κυνική. Παρά τους ευσεβείς πόθους της Αθήνας, της Ουάσιγκτον ή του Τελ Αβίβ, ο πραγματικός κερδισμένος της παρούσας συγκυρίας δεν βρίσκεται στην περιοχή μας, αλλά βορειότερα. Η Ρωσία, με μια κίνηση ματ, κατάφερε να εκμεταλλευτεί την κρίση για να εδραιώσει εκ νέου την ενεργειακή της κυριαρχία.
Οι δηλώσεις του Ντμίτρι Πεσκόφ δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνείας: η ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή λειτούργησε ως «σωσίβιο» για την ρωσική οικονομία. Με τις τιμές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου να παίρνουν την ανιούσα, η Μόσχα βλέπει τα ταμεία της να γεμίζουν, αποδεικνύοντας ότι στην παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα, ο πόνος του ενός γίνεται συχνά το κέρδος του άλλου. Σε αυτό το περιβάλλον, η Ελλάδα οφείλει να είναι προσεκτική: οι ρυθμιστές της περιοχής δεν κρίνονται από τις προθέσεις, αλλά από την ικανότητά τους να διαβάζουν πίσω από τις γραμμές των μεγάλων συμφερόντων.
