Ο κρυφός πόλεμος της Ευρώπης κατά της Ρωσίας και η επικίνδυνη παγίδα του ΝΑΤΟ

Αναρωτιέται κανείς αν η Ευρώπη πάσχει από ένα είδος μαζικής ψύχωσης, καταδιωκτικής μανίας ή μήπως βρίσκεται μπροστά σε μια απόλυτα συνειδητή αναβίωση του νεοναζισμού, που επιχειρεί να πάρει ιστορική ρεβάνς από τους «μπολσεβίκους», αναγνωρίζοντας σήμερα τον εχθρό αυτό στο πρόσωπο του Βλαντιμίρ Πούτιν. Το φαινόμενο αυτό φαίνεται να έχει λάβει διαστάσεις επιδημίας ανάμεσα στους Ευρωπαίους ηγέτες, που διακατέχονται από σύνδρομο υστερίας απέναντι στη Ρωσία και τρέμουν κυριολεκτικά στην ιδέα πως ο πόλεμος στην Ουκρανία μπορεί να τελειώσει με τη Μόσχα να πετυχαίνει τους στόχους της.

Η παραπάνω διαπίστωση αποτελεί ουσιαστικά και το μοναδικό πραγματικό πολιτικό μήνυμα που προέκυψε από τη συνάντηση Τραμπ – Φον ντερ Λάιεν, που έμεινε στο περιθώριο της δημοσιότητας ως μια αθέατη πλευρά μιας πολύκροτης συνάντησης γεμάτης από υποκριτικές και διπλωματικές αντιφάσεις.

Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, αγνοώντας τα συμφέροντα της Ευρώπης και των φορολογουμένων της, άφησε στην άκρη τα μεγαλεπήβολα αντίμετρα, υποτάχθηκε δημόσια, και διασύρθηκε από τον Αμερικανό πρόεδρο που της έκανε μάθημα αποτυχημένης πολιτικής. Δε δίστασε μάλιστα να προσφέρει γενναιόδωρη στήριξη στην υπερχρεωμένη αμερικανική οικονομία, υποσχόμενη 90 δισ. ευρώ τον χρόνο, καθώς και εκατοντάδες δισ. περισσότερα σε μορφή υποσχέσεων, ώστε να αποσπάσει απλώς μια προφορική δέσμευση του Τραμπ πως θα συνεχίσει να στηρίζει στρατιωτικά την Ουκρανία, πληρώνοντας όμως τον λογαριασμό από το υστέρημα των Ευρωπαίων πολιτών.

Ο Αμερικανός πρόεδρος προσποιήθηκε ότι αποδέχεται τη συμφωνία και ξεκίνησε αμέσως νέες απειλές και τελεσίγραφα προς τη Μόσχα, μειώνοντας δραματικά το περιθώριο ελιγμών του Πούτιν. Δεν δίστασε επίσης να απειλήσει με κυρώσεις ακόμα και χώρες όπως η Ινδία, με το πρόσχημα πως έμμεσα υποστηρίζουν τη Ρωσία. Ο αντιρωσικός οίστρος του Τραμπ, όμως, πιθανότατα θα εξανεμιστεί μόλις αποδειχθεί πως οι υποσχέσεις της Ευρώπης για μαζικές αγορές αμερικανικών προϊόντων είναι τελικά ανέφικτες.

Ωστόσο, μέχρι τότε ίσως είναι ήδη πολύ αργά. Ο κόσμος μπορεί ήδη να έχει συρθεί σε μια σφοδρή σύγκρουση ανάμεσα στη Ρωσία –πιθανώς και άλλες δυνάμεις, όπως η Κίνα και η Ινδία– και τη λεγόμενη «Δύση», η οποία σήμερα αποτελεί μια εύθραυστη και αλλοπρόσαλλη συμπόρευση μεταξύ των ΗΠΑ και μιας Ευρώπης που παραπαίει στα χέρια ηγετών μειωμένου διαμετρήματος, διεφθαρμένων κομισάριων και ιδεοληπτικών ατόμων με έντονες νεοναζιστικές τάσεις, που χρησιμοποιούν τη ρητορική της παγκοσμιοποίησης ως προπέτασμα καπνού για να πάρουν ιστορική εκδίκηση από τους Ρώσους.

Δυστυχώς, αυτό δεν είναι τυχαίο. Πρόκειται για ένα οργανωμένο σχέδιο γερμανικών κύκλων με ισχυρές διασυνδέσεις στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, που στοχεύει στην επίσπευση μιας ανοιχτής σύγκρουσης του ΝΑΤΟ με τη Ρωσία, ει δυνατόν πριν από την αναπόφευκτη πτώση του Ζελένσκι.

Μέχρι πρόσφατα, τα «γεράκια» του πολέμου κινούνταν παρασκηνιακά, χρησιμοποιώντας φιγούρες όπως τον Μακρόν και τον Στάρμερ, τις βαλτικές χώρες ή στελέχη της Κομισιόν, όπως την Κάγια Κάλας, για να εξαναγκάσουν τη Μόσχα σε λανθασμένες αντιδράσεις. Πλέον όμως, μετά την ανάδειξη ενός καθαρά πολεμοχαρούς καγκελαρίου στη Γερμανία, του Φρίντριχ Μερτς, η κατάσταση έπρεπε να «κλειδώσει». Αυτό το ανέλαβε η… θεία των Βρυξελλών, Ούρσουλα Φον ντερ Λάιεν.

Την ίδια στιγμή, η Αυστρία ανακοίνωνε επίσημα την πρόθεσή της να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, αγνοώντας σκανδαλωδώς την ιστορική της δέσμευση περί ουδετερότητας από το 1955. Μια χώρα που κυριολεκτικά χρωστάει την ευημερία της στη Μόσχα αποφάσισε πως δήθεν κινδυνεύει από τους Ρώσους, δείχνοντας πως οι γερμανοαυστριακοί δεσμοί παραμένουν ισχυροί, παρά τις ψευδαισθήσεις περί χειραφέτησης της Βιέννης από το ναζιστικό παρελθόν.

Η ιστορία, λοιπόν, του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου επαναλαμβάνεται σήμερα όχι ως φάρσα, αλλά ως πραγματικός εφιάλτης. Οι ίδιες ακριβώς δυνάμεις, που κάποτε πολέμησαν κατά των «μπολσεβίκων», σήμερα –με τη μάσκα της παγκοσμιοποίησης– δίνουν μια νέα μάχη εναντίον των «συντηρητικών και αιμοδιψών Ρώσων», όπως τους παρουσιάζουν, αλλά και εναντίον οποιουδήποτε αντιστέκεται στην παράλογη ατζέντα τους.

Αυτή τη φορά, όμως, το παραμύθι δεν προοιωνίζεται καλό τέλος. Τα οικονομικά συμφέροντα που κινούν το φιλοουκρανικό λόμπι είναι τεράστια και ανεξέλεγκτα, και αν το ΝΑΤΟ βρεθεί αντιμέτωπο με τη Ρωσία, ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος θα μοιάζει τελικά με μια μικρή, ασήμαντη παρένθεση στην ανθρώπινη ιστορία.