Ο Τραμπ σε τροχιά τιμωρού, η Ευρώπη υπό πίεση και η Αθήνα εγκλωβισμένη στις δικές της αυταπάτες

Την ώρα που η ελληνική δημόσια σφαίρα ταλανίζεται από τον ορυμαγδό της εσωτερικής επικαιρότητας – από την επιστροφή Τσίπρα και το έπος του ΟΠΕΚΕΠΕ, μέχρι τα αγροτικά μπλόκα και τα διαδοχικά τροχαία που αποκαλύπτουν μια χώρα σε διαρκή αποσύνθεση – ο κόσμος γύρω μας αλλάζει με ρυθμό που καμία «επιτελική» φαντασίωση δεν μπορεί να αποκρύψει.

Ο Πούτιν παίζει ξανά με τα όρια της ευρωπαϊκής υπομονής, μιλώντας ανοιχτά για πόλεμο· ο Τραμπ, πάλι, απειλεί τη Βενεζουέλα, ίσως και την Κολομβία, ενώ στο εσωτερικό συμπεριφέρεται σαν να βρίσκεται σε διαρκή εκστρατεία «εκκαθάρισης», με πρώτο στόχο τους μετανάστες.

Σύμφωνα με τα αμερικανικά ΜΜΕ, ο πρώην – και νυν – ένοικος του Λευκού Οίκου αποφάσισε να κόψει μαχαίρι την έκδοση πράσινης κάρτας σε χιλιάδες ανθρώπους από 19 χώρες, αρκετές εκ των οποίων συγκαταλέγονται στις πιο φτωχές του πλανήτη.

Στον κατάλογο φιγουράρουν η Βενεζουέλα, η Σομαλία, το Ιράν, το Αφγανιστάν, η Ερυθραία και άλλες χώρες που για δεκαετίες τροφοδότησαν τα μεταναστευτικά ρεύματα προς τη Δύση. Το NBC μάλιστα αναφέρει ότι η λίστα αναμένεται να επεκταθεί στις 30 χώρες και να συνεχίσει να μεγαλώνει, με απώτερο στόχο μια «μαύρη βίβλο» τουλάχιστον 50 κρατών.

Η αφορμή ήταν η δολοφονική επίθεση ενός Αφγανού μετανάστη, ο οποίος, έχοντας ήδη λάβει άσυλο στις ΗΠΑ, σκότωσε δύο μέλη της Εθνοφρουράς στην Ουάσιγκτον. Αρκετή για να επαναφέρει στο προσκήνιο την πιο σκληρή εκδοχή του τραμπισμού στη μετανάστευση.

Η Υπηρεσία Μετανάστευσης ανακοίνωσε ότι από εδώ και πέρα θα γίνονται «εξονυχιστικοί» έλεγχοι σε όσους ζητούν μόνιμη άδεια παραμονής. Η λογική είναι απλή: μόνο «οι καλύτεροι των καλύτερων» θα εισέρχονται στην Αμερική. Η άδεια παραμονής, μας υπενθυμίζουν, δεν είναι δικαίωμα αλλά «προνόμιο».

Το πιο ανησυχητικό, ωστόσο, είναι ότι οι αυστηροί έλεγχοι επεκτείνονται και στους ήδη νόμιμους μετανάστες. Ακόμη και σε αυτούς που απέκτησαν καθεστώς προστασίας ως διωκόμενοι πρόσφυγες. Η νέα πολιτική, αν εφαρμοστεί ως έχει, θα επηρεάσει πάνω από 1,5 εκατομμύριο ανθρώπους που προσδοκούν είσοδο στις ΗΠΑ και περίπου 50.000 που ήδη διαθέτουν άδεια παραμονής – οι περισσότεροι εκ των οποίων την απέκτησαν επί Μπάιντεν.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, ο Τραμπ επιτέθηκε ανοιχτά και στους Σομαλούς που ζουν παράνομα στις ΗΠΑ, υποστηρίζοντας ότι «δεν προσφέρουν τίποτα». Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση, ανταποκρινόμενη στο νέο δόγμα, ξεκίνησε επιχειρήσεις εντοπισμού και απέλασης Σομαλών στη Μινεσότα, την πολιτεία που φιλοξενεί τη μεγαλύτερη κοινότητά τους από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, όταν ξέσπασε ο εμφύλιος στη χώρα τους. Σήμερα πάνω από 250.000 Σομαλοί ζουν στις ΗΠΑ, με τις 85.000 από αυτούς να βρίσκονται στη Minneapolis και τη St. Paul – πολλοί από τους οποίους είναι πλέον Αμερικανοί πολίτες.

Η απότομη αλλαγή πλεύσης απειλεί να ανατρέψει μια ισορροπία δεκαετιών. Ο Τραμπ, εμφανώς οργισμένος, δηλώνει πως το μοναδικό που κάνουν οι Σομαλοί είναι «να δημιουργούν προβλήματα». Ο δήμαρχος της Minneapolis Jacob Frey απάντησε ότι η δημοτική αστυνομία – στην οποία υπηρετούν αρκετοί Σομαλοί – δεν πρόκειται να λειτουργήσει ως εκτελεστικός βραχίονας των ομοσπονδιακών. «Δεν είναι δουλειά της αστυνομίας μας», τόνισε, υπονοώντας ότι η πόλη δεν θα δεχτεί να γίνει πεδίο εφαρμογής μιας πολιτικής που στοχοποιεί κοινότητες συλλήβδην.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας Kristi Noem πρότεινε γενική απαγόρευση ταξιδιών από χώρες που – όπως είπε – «στέλνουν δολοφόνους, βδέλλες και παράσιτα». Μίλησε για «εισβολείς που σφάζουν ήρωες και στραγγίζουν τα δημόσια ταμεία», χωρίς να αποκαλύψει ποιες χώρες έχει στο μυαλό της. Υποσχέθηκε πάντως ότι ο κατάλογος θα ανακοινωθεί σύντομα· κι όταν ανακοινωθεί, αναμένεται να ταράξει πολλούς.

Το ερώτημα, βέβαια, είναι άλλο: όλα αυτά θα φτάσουν και στα δικά μας μέρη; Αν κρίνουμε από τις εντυπωσιακές κυβιστήσεις του Κυριάκου στο θέμα των ομόφυλων γάμων και της woke ατζέντας μόλις ο Τραμπ ξαναπάτησε το πόδι του στον Λευκό Οίκο, ίσως η απάντηση δεν είναι τόσο προφανής. Πολύ περισσότερο όταν βλέπουμε υπουργούς και «άριστους» να σπεύδουν για μια φωτογραφία με την Κίμπερλι, άλλοτε μέσω επίσημων διαύλων και άλλοτε μέσω… τραγουδιστών που αναλαμβάνουν χρέη μεσολαβητή για μια selfie.

Ανάμεσα σε όλα αυτά, δεν θα φάνταζε παράλογο ο γνωστός «ανέμελος» ηγέτης να φορέσει ξαφνικά τη στολή του «σκληρού συνοριοφύλακα» και να ξεκινήσει – α λα Τραμπ – να κυνηγά τις εκατοντάδες χιλιάδες «πρόσφυγες πολέμου» που μας προέκυψαν από χώρες χωρίς πόλεμο.

Προς το παρόν, βέβαια, ακόμη περιμένουμε την ολοκλήρωση της περιβόητης καταγραφής των ΜΚΟ που ξεκίνησε το 2020 ο Κουμουτσάκος και έκτοτε χάθηκε στη γραφειοκρατική μαύρη τρύπα. Τέσσερα χρόνια μετά, ούτε φωνή ούτε ακρόαση – μόνο μια χώρα που συνεχίζει να παριστάνει ότι ελέγχει το μεταναστευτικό, ενώ στην πραγματικότητα απλώς παρακολουθεί τις εξελίξεις στο εξωτερικό, ελπίζοντας ότι δεν θα χρειαστεί να πάρει ποτέ πραγματικές αποφάσεις.

Ο κόσμος αλλάζει δίχως να ρωτά. Το ερώτημα είναι αν εμείς σκοπεύουμε να ανοίξουμε τα μάτια ή αν θα συνεχίσουμε να ζούμε στον καμβά μιας κυβερνητικής αυταπάτης που νομίζει ότι οι διεθνείς θύελλες δεν φτάνουν ποτέ μέχρι την αυλή της.