Πειραιώς: Αύξηση 86,7% στον Μεγάλου – Στα «χρυσά παλάτια» των τραπεζιτών

Υπάρχουν στιγμές που οι αποφάσεις της τραπεζικής ελίτ μοιάζουν να λαμβάνονται σε έναν κόσμο εντελώς αποκομμένο από εκείνον στον οποίο ζει η μεγάλη πλειονότητα της κοινωνίας. Έναν κόσμο όπου οι μισθοί μετρώνται σε εκατομμύρια, τα bonus αποτελούν σχεδόν αυτονόητη προσθήκη και μια αύξηση δεκάδων ποσοστιαίων μονάδων μπορεί να θεωρείται απολύτως φυσιολογική.

Σε αυτή την κατηγορία εντάσσεται η απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της Τράπεζας Πειραιώς για σημαντική αναπροσαρμογή της σταθερής ετήσιας αμοιβής του διευθύνοντος συμβούλου της, Χρήστου Μεγάλου. Η αύξηση φτάνει, σύμφωνα με τα δημοσιευμένα στοιχεία, έως και το 86,7%, πάνω σε αποδοχές που ήδη κινούνταν σε εξαιρετικά υψηλά επίπεδα.

Και μιλάμε αποκλειστικά για τη σταθερή αμοιβή. Εκτός αυτής μπορούν να υπάρχουν μεταβλητές αποδοχές, bonus και παροχές που διαμορφώνουν ένα συνολικό πακέτο αμοιβών εντελώς ξένο προς την οικονομική πραγματικότητα του μέσου εργαζόμενου, του συνταξιούχου ή του μικρού επιχειρηματία.

Νόμιμη απόφαση, τεράστιο κοινωνικό χάσμα

Από θεσμικής πλευράς, ασφαλώς, η συζήτηση είναι διαφορετική. Η Τράπεζα Πειραιώς είναι ιδιωτική επιχείρηση, η διοίκησή της έχει συγκεκριμένες εταιρικές διαδικασίες και οι αμοιβές των ανώτατων στελεχών της καθορίζονται με αποφάσεις των αρμόδιων εταιρικών οργάνων. Η σχετική απόφαση ακολούθησε την προβλεπόμενη διαδικασία και καταχωρίστηκε στο ΓΕΜΗ.

Το θέμα, επομένως, δεν είναι πρωτίστως η νομιμότητα. Είναι η πολιτική και κοινωνική διάσταση μιας τέτοιας επιλογής σε μια χώρα όπου εκατομμύρια πολίτες μετρούν κάθε μήνα το κόστος των τροφίμων, του ρεύματος, της στέγης και των δανειακών υποχρεώσεών τους.

Οι ελληνικές τράπεζες δεν αποτελούν άλλωστε έναν οποιονδήποτε ιδιωτικό επιχειρηματικό κλάδο. Κατά τη διάρκεια της μεγάλης οικονομικής κρίσης το τραπεζικό σύστημα χρειάστηκε επανειλημμένες ανακεφαλαιοποιήσεις και τεράστια δημόσια στήριξη προκειμένου να διατηρηθεί όρθιο και να προστατευθεί η χρηματοπιστωτική σταθερότητα.

Το κόστος αυτής της διάσωσης συνδέθηκε άμεσα με το ελληνικό Δημόσιο, το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και, τελικά, με μια κοινωνία που εκείνη την περίοδο πλήρωνε παράλληλα φόρους, περικοπές εισοδημάτων, ανεργία και αυστηρή δημοσιονομική προσαρμογή.

Αυτό ακριβώς καθιστά τη σημερινή εικόνα ακόμη πιο προκλητική σε κοινωνικό επίπεδο. Την εποχή της κρίσης η σταθερότητα των τραπεζών αντιμετωπίστηκε ως ζήτημα εθνικής οικονομικής επιβίωσης. Σήμερα, όταν οι τράπεζες εμφανίζουν υψηλή κερδοφορία, το ερώτημα είναι πόσο από αυτή την ευημερία επιστρέφει πραγματικά στην κοινωνία και πόσο καταλήγει στις κορυφές της διοικητικής πυραμίδας.

Οι αριθμοί ευημερούν, ο πολίτης πληρώνει

Η αντίθεση γίνεται ακόμη πιο έντονη όταν δίπλα στις υψηλές αμοιβές των τραπεζικών διοικήσεων τοποθετηθούν οι χρεώσεις, τα επιτόκια, το κόστος δανεισμού και η καθημερινή πίεση που αντιμετωπίζουν νοικοκυριά και επιχειρήσεις.

Οι τράπεζες μπορεί να επικαλούνται τις συνθήκες της αγοράς, τις διεθνείς αμοιβές στελεχών και την ανάγκη προσέλκυσης ικανών διοικήσεων. Πρόκειται για επιχειρήματα που έχουν θέση σε μια συζήτηση εταιρικής διακυβέρνησης. Δεν ακυρώνουν, όμως, την τεράστια απόσταση που χωρίζει πλέον τις κορυφές του τραπεζικού συστήματος από την κοινωνία που συναλλάσσεται καθημερινά μαζί του.

Μια αύξηση της τάξης του 86,7% σε σταθερές αποδοχές ανώτατου τραπεζικού στελέχους μπορεί να είναι απολύτως σύννομη και εταιρικά εγκεκριμένη. Παραμένει, όμως, ένα ηχηρό σύμβολο της ανισότητας που έχει δημιουργηθεί ανάμεσα σε εκείνους που βρίσκονται στα υψηλότερα κλιμάκια του οικονομικού συστήματος και σε εκείνους που προσπαθούν να βγάλουν τον μήνα.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία. Το ερώτημα δεν είναι αν η Τράπεζα Πειραιώς είχε το δικαίωμα να εγκρίνει την αύξηση. Το είχε. Το ερώτημα είναι αν στις διοικήσεις των τραπεζών υπάρχει ακόμη η αίσθηση ότι οι αποφάσεις τους δεν λαμβάνονται σε κοινωνικό κενό.

Γιατί η κοινωνική ενσυναίσθηση μπορεί να μην περιλαμβάνεται στους δείκτες κερδοφορίας ούτε στους ισολογισμούς. Σε μια χώρα όμως που πλήρωσε ακριβά για να κρατήσει το τραπεζικό της σύστημα όρθιο, αποτελεί στοιχειώδη απαίτηση.

Δείτε εδώ την απόφαση στο ΓΕΜΗ